δαγκανίδια άνευ λόγου ….

τεχνες

Ο τυχαίος Θάνατος του Ντάριο Φο

[…]

ΤΡΕΛΟΣ: (Εξακολουθεί να αγορεύει. Τον ακούν προσεκτικά ο διοικητής κι η δημοσιογράφος). Σίγουρα, εσείς είστε δημοσιογράφος κι ένα τέτοιο σκάνδαλο θα σας ταίριαζε θαυμάσια! Κάπως θα τα χάνατε, είν’ αλήθεια, όταν θ’ ανακαλύπτατε ότι αυτή η σφαγή των αθώων στην τράπεζα έγινε μόνο και μόνο για να θάψει τις εργατικές κινητοποιήσεις του θερμού φθινοπώρου… Έγινε μόνο και μόνο για να εξαγριωθούν οι πολίτες, να τρομοκρατηθούν απ’ το φοβερό έγκλημα και να ζητήσουν οι ίδιοι να φτιαχτεί ένα πανίσχυρο κράτος! (περισσότερα…)


Μέρα Αργίας

«Είναι τόσο κρίμα για τα άσπρα διάφανα κρίνα να είναι τόσο χλωμά»

Λογικά,(ακούς εκεί λογικά) θα υπάρχει κάπου μια μεταφυσική γωνιά (πιο μεταφυσική από αυτή που ζούμε) που θα εχουν μαζευτεί όλες οι μεγάλες μορφές, όλοι οι ωραίοι τύποι που «έφυγαν». Ο Ανεστόπουλος σήμερα, ο Γκαλεάνο χθές, ο Μπουκόφσκι, ο Μποντλαίρ, ο Izzo, ο Contrabbando, ο Γαλαξιάρχης, o Χικμέτ, ποιητές, ζωγράφοι, στοχαστές,φίλοι, γνωστοί κι άλλοι πολλοί που δεν είχα την τύχη να γνωρίσω απο κοντά. Και θα κουβεντιάζουν με τις ώρες και θα τραγουδούν και θα τρώνε και θα πίνουν. Και εκεί δίπλα παρέα όλοι οι παλιοί γνωστοί μας θα τους ακούν και θα «ζουν» πιο ωραία απο όταν ζούσαν.

Είναι κι αυτό ένα ξόρκι του Θανάτου.

Τα ξαναλέμε λοιπόν….

(περισσότερα…)


Δεκέμβρηδες

Όταν το ρήμα εκτοπίζεται και άρχουν παντού τα επίθετα, θετά παιδιά της συμμορφώσεως και του διακοσμημένου ψεύδους, τέλματα εκτείνονται εκεί όπου ο σπόρος έπιπτε ως σπέρμα.

Μα τότε, ω, τότε δικαιολογούνται – τι λέγω, ευλογούνται όλου του κόσμου οι θυμοί.
Οι εκριζωταί, τότε, δεν είναι (ω άνδρες ασυμμόρφωτοι, ω άνδρες και γυναίκες) απλώς ίππων οπλαί, ή εκσκαφείς, ή παίδες ρινοκέρων, δεν είναι μόνον νοσταλγοί της παμπάλαιας γης της Αττικής ή Βοιωτίας, μα έφηβοι στεφανηφόροι, έφηβοι σπερματικοί και εις το γήρας των ακόμη, θεμελιωταί, και όταν ακόμη δεν το ξέρουν, των νέων Θηβών ή Αθηνών.

Φθάνει να μη γελασθούν, να μην εξαπατηθούν ποτέ από την Σφίγγα των τελμάτων, ή από τους εις εξώστας ή βουλάς λαλούντας σοφιστάς και λαοπλάνους, που σφίγγουν δήθεν στοργικά και πνίγουν, επάνω στα στήθη των τα πέτρινα, μέσα στο φέγγος της καθημερινής μας τραγωδίας (Αλλοί, αλλοί και τρισαλλοί! – Ακούστε, ακούστε, ω άνδρες Βοιωτοί, ω άνδρες Αθηναίοι!) τους παλαιούς και νέους βλαστούς.

«ΟΚΤΑΝΑ»
-Ανδρέας Εμπειρίκος

 


No one leaves home…

«No one leaves home
unless home is the mouth of a shark.

You only run for the border
when you see the whole city running as well.
Your neighbours running faster than you,
your breath bloody in their throats
the boy you went to school with
who kissed you dizzy behind the old tin factory
is holding a gun bigger than his body.

You only leave home when home won’t let you stay. (περισσότερα…)


Του κόσμου τα λιμάνια

Λιμάνια.

Παντοτινοί τόποι συναντήσεως και αποχωρισμού.

Λιμάνια προσωπικά αγαπημένα- η Σαλονίκη, ο Πειραιάς, το Μεγάλο Κάστρο της Μεσογείου, η Casablanka.

Λιμάνια της ποίησης και της λογοτεχνίας- η Αλεξάνδρεια του Καβάφη, η Μασσαλία του Izzo, και το Colombo του Καββαδία.

Λιμάνια των εραστών, των μπαχαρικών και της μουσικής- η Λισαβόνα, το Αλγέρι, το Πράσινο Ακρωτήρι της Cesaria.

Λιμάνια του «μπαλέτου της εργατικής τάξης»- η Boca του Buenos Aires, και η ομάδα-σύμβολο της Καταλονίας.

Λιμάνια της φαντασίας- η Εσκοντίδα του Hugo Pratt και του Corto Maltese και ο Ιπτάμενος Ολλανδός.

Λιμάνια της φτώχειας- το Karachi των φίλων μου –σε πείσμα των νέο-ναζί της Χρυσής Αυγής- και το Μογκαντίσου.

Λιμάνια της ουτοπίας.

(Λεωνίδας, Social Waste, καλοκαίρι 2012)

4439950359_c0374e4314_o

Οι στίχοι για τη Σαλονίκη, τον Γουίλη τη Μασσαλία και τον Νάγκελ Χάρμπορ αποτελούν — προφανώς- αναφορές στο έργο του Νίκου Καββαδία

———————————————————————————————————— (περισσότερα…)


Ο μαύρος γάτος

100_5369

Το διήγημα τρόμου του Πόε ταυτίζεται πολύ με τη μεγάλη του αδυναμία: το ποτό. Ο Μαύρος Γάτος είναι το παραλήρημα ενός ανθρώπου που κυριαρχείται από το δαίμονα του ποτού και από μια ακατάληπτη επιθυμία της ψυχής να βλάψει η ίδια τον εαυτό της. Το διήγημα αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο την ιστορία ενός ανθρώπου που πρόκειται να απαγχονιστεί επειδή, αν και νόμιζε ότι είχε διαπράξει τον τέλειο φόνο, το έγκλημά του αποκαλύφτηκε εξαιτίας του γάτου του. Του Μαύρου Γάτου. (περισσότερα…)


Παιδιά στα όπλα !!!

Un día llegará mi oportunidad
trabajo por un mundo al que tengo que cambiar
lucho por la paz y la libertad !

A3_ZEamCEAAZ5GU

(περισσότερα…)


Μην αφήσεις αυτό που σε τρώει να χορτάσει……

Ήτανε χινόπωρο π’ αντάμωσα
ώριο παλληκάρι και το λάβωσα
σε πολέμου μπόρα και κακή μαλιά
κι είχ’ η γης στρωσίδι κάμει με κορμιά
κι ήβγαιν’ απ’ τ’ αχείλι το βερτζί μιλιά
που μου μαχαιρώνει χρόνια την καρδιά
(περισσότερα…)


Sunday Night Dark Live

Joy+Division+rehearsal2

(περισσότερα…)


High Hopes

Encumbered forever by desire and ambition
There’s a hunger still unsatisfied
Our weary eyes still stray to the horizon
Though down this road we’ve been so many times
The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river

Forever and ever


«Απροσάρμοστοι»

«Νάμαστε απροσάρμοστοι, να η μεγάλη αρετή μας. Να μη βολευόμαστε, νάμαστε ανυπόμονοι, σκληροί, γιομάτοι ανησυχία και πίστη, να θέμε το αδύνατο -σαν τους ερωτευμένους. Να ξέρουμε πως ό,τι λένε σήμερα δικαιοσύνη είναι οργανωμένη αδικία κι ό,τι λένε ηθική είναι η βολική, ταπεινή συνεννόηση των άναντρων.»

Ν. Καζαντζάκης

anakatalipsi villas (περισσότερα…)


Dance of the Bad Angel

What a journey, so hard to describeYour harbour so small the ocean so wideSpin the wheel, spin the wheelGo wherever she spinsSurrender to this wave that's rolling inHoming fingers Starting to digRaising expectations Lifting the lidThere's a show going downGoing deeper withinI long to lose myselfInside your skinWhat a feeling under the starsMy body's rotating from Venus through MarsThere's a war going onBetween my head and my heartI wonder how they grewSo far apartI'm so shaken, about to explodeThe myth of kissing princes is they turn into toadsThere's a war going onBetween the sun and the moonBefore they come to terms, we'll be consumed

What a journey, so hard to describe
Your harbour so small the ocean so wide (περισσότερα…)


DADA

Μια σύντομη ανασκόπηση της ιστορίας του κινήματος του Νταντά που αναπτύχθηκε κατα τη διάρκεια του Πρώτου Παγκοσμίου πολέμου σαν μια ριζοσπαστική αντίδραση στην κοινωνία που το γέννησε.

από το contrainfo

«Στη Ζυρίχη δεν λάβαμε μέρος στα σφαγεία του παγκόσμιου πολέμου, αλλά αφιερώσαμε τους εαυτούς μας στις καλές τέχνες. Όσο ακούγονταν οι ομοβροντίες των πυροβολισμών από απόσταση, εμείς κολλούσαμε χαρτιά, διαβάζαμε τα έργα μας, γράφαμε ποίηση και βυθιζόμασταν στην ένταση των φωνών μας», Χανς Αρπ.
schwitters_carnival_1947_yaleΤο Νταντά ήταν μια άμεση απάντηση χωρίς προηγούμενο στα κατακλυσμιαία γεγονότα της σφαγής του Πρώτου Παγκόσμιου Πολέμου, καταδεικνύοντας την παράλογη φύση του καπιταλισμού και το κράτος πολέμου όπως μια φωτοβολίδα φωτίζει το πεδίο της μάχης τη νύχτα. Ο εφιάλτης μπορούσε να απαντηθεί μονάχα με την απόρριψη των αξιών μιας κοινωνίας που είχε επιτρέψει να συμβεί αυτό. Στο Νταντά, η απόρριψη αυτή οργανώθηκε γύρω από την άρνηση των καλλιτεχνικών και πολιτιστικών αξιών της παλιάς κοινωνίας. Έτσι, έπαιξε έναν καίριο ρόλο, επηρρεάζοντας για πάνω από 50 χρόνια κάποιους από τους καλλιτέχνες που αναμείχθηκαν στο κίνημα, ενώ ταυτόχρονα αποτέλεσε πηγή έμπνευσης για ύστερα κινήματα, όπως ο Σουρεαλισμός και οι αναρχικές καλλιτεχνικές δραστηριότητες της δεκαετίας του 60.

Ήταν στο κέντρο της Ζυρίχης, στο ουδέτερο έδαφος της Ελβετίας, που οι καλλιτέχνες συγκεντρώθηκαν, βρίσκοντας καταφύγιο από τον τρόμο του εν εξελίξει πολέμου. Εδώ οργάνωσαν τις εκδηλώσεις τους στο Καμπαρέ Βολτέρ.Στα 1915 ο Ούγκο Μπαλ και η σύντροφός του Έμμυ Χέννινγκς έστησαν το Καμπαρέ Βολτέρ και πλαισιώθηκαν από άλλους καλλιτέχνες όπως ο Τριστιάν Τζαρά, ο Μαρσέλ Τζανκό (και οι δύο ρουμανικής καταγωγής), ο Ριτσαρντ Χιούλσενμπεκ και ο Χανς Αρπ από τη Γαλλία και τη Γερμανία. Αναζήτησαν τη ριζοσπαστική κριτική της σύγχρονης κοινωνίας και της τέχνης που παρήγαγε. Ο Ούγκο Μπαλ εξέδωσε το Μανιφέστο του Νταντά, όπου δήλωσε: “ Το Νταντά είναι μια νέα τάση στην τέχνη… Το Νταντά έρχεται από το λεξικό. Είναι τρομερά απλό. Στα Γαλλικά σημαίνει ‘παιδικό αλογάκι’,στα γερμανικά ‘αντίο’, ‘παράτα με’, ‘θα τα πούμε’, στα ρουμάνικα, ‘ναι, βέβαια, έχεις δίκιο, αυτό είναι.το δίχως άλλο, σίγουρα, σωστά…’” (περισσότερα…)


Το Άγιο στάλαμα

ρακή < τουρκική rakı < αραβική عرق (araka)

 … Η ιστορία του τσίπουρου και της τσικουδιάς είναι ένα παραμύθι που τα έχει όλα: Μια καλοκάγαθη μητέρα που φροντίζει τα παιδιά της (η γη με τα αμπέλια που παράγει τα σταφύλια), καλές νεράιδες (ζύμωση) και κακούς μάγους (ξίνισμα) που παλεύουν ποιος θα κυριαρχήσει. Μαγεία και ξωτικά (μετατροπή του μούστου σε κρασί), δράκους που βγάζουν φωτιές και αχνούς (καζάνι απόσταξης) και, στο τέλος, η λύτρωση, το θαύμα, το δάκρυ της Παναγίας (το καθαρό απόσταγμα που ρέει από τον άμβυκα). Κι όλα αυτά στημένα σ’ ένα καπνισμένο σκηνικό με χαμηλό φωτισμό, σε μια πρόχειρη αποθήκη στην άκρη της αυλής, τις κρύες νύχτες της αρχής του χειμώνα, συντροφιά με γέλια και τραγούδια… Καλωσορίσατε στον κόσμο των ελληνικών αποσταγμάτων!* [1]

(περισσότερα…)


Αίτημα Σκυλούρη προς τον Ανθρωπο

Η δική μου ζωή είναι 10-15 χρόνια.

Κάθε απομάκρυνση απο σένα μου προκαλεί θλίψη.

Εσύ με απόκτησες,Εχε μου εμπιστοσύνη.

Ποτέ δε θα σε απογοητεύσω επίτηδες.

Μη θυμώνεις μαζί μου για μεγάλο χρονικό διαστημα και μη μετιμωρεις κλεινοντας με σε περιορισμένο χώρο.

Εσυ έχεις τους φίλους σου και την διασκέδαση σου.Εγω έχω μόνο εσένα.

Μίλα μαζί μου και δεν πειραζει αν δεν τα καταλαβαίνω όλα.Φτάνει να ακούω την φωνή σου.

Σκέψου όταν με χτυπάς, οτι θα μπορουσα κι εγω να σε δαγκώσω.Όμως δεν το κάνω.

Αν κάνω λάθη ή είμαι τεμπέλης, σκέψου οτι μπορει να μην αισθάνομαι καλά ή να είμαι κουρασμένος.

Περιποιήσουμε οταν θα είμαι γέρος.Κι εσυ μια μέρα θα γεράσεις.

Στις δυσκολες ώρες να είσαι πάντα μαζί μου.Μαζι σου πάντα θα παιρνούν όλα πιο ελαφρά.

Όταν έρθει ο χρόνος μου, μην αφησεις να βασανιζομαι.Και σε ώρα αναγκης τέλειωσε μου τα βάσανα

Μόνο σε παρακαλώ αυτη την στιγμή να είσαι μαζί μου…..
……………………………………………………………………..ο τριχωτός σου φίλος!!!!


Δικαίωμα στην υγεία

Derecho a Curar

Στην Ισπανία 1650 γιατροί ανακοίνωσαν ότι αρνούνται να συμμορφωθούν με την μεταρύθμηση που τους υποχρεώνει να μην παρέχουν περίθαλψη σε μεταναστες. Δηλώνουν οτι είναι καθήκον και δικαίωμα τους να προσφέρουν περίθαλψη, χωρίς διακρίσεις σε όλους τους ανθρώπους.

.
Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-hH6


«Μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς»

ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΛΑΜΠΑΔΗΔΡΟΜΙΑ 1936-2004

απο τον Ιο – (Ελευθεροτυπία, 21/3/2004)

Το πνεύμα του Τρίτου Ράιχ επιζεί στις τελετές αφής της Ολυμπίας και τη λαμπαδηδρομία που ξεκινά σε λίγες μέρες. Ο άνθρωπος που στη Γερμανία θεωρείται συνεργάτης του Γκέμπελς, τιμάται στην Ελλάδα ως θεμελιωτής του σύγχρονου ολυμπισμού.

Οσο κι αν θέλουμε να το ξεχνάμε, η ολυμπιακή φλόγα που θα ξεκινήσει την Πέμπτη από το βωμό της Ιερής Αλτης την παγκόσμια περιπλάνησή της δεν έχει καμιά σχέση με την περίφημη «αρχαία ελληνική κληρονομιά». Η έμπνευση, η οργάνωση της τελετής και η εκτέλεση της πρώτης λαμπαδηδρομίας ανήκει εξολοκλήρου στο ναζιστικό καθεστώς και ειδικότερα στον δαιμόνιο υπουργό προπαγάνδας του Τρίτου Ράιχ, τον Γιόζεφ Γκέμπελς που επιμελήθηκε την Ολυμπιάδα του Βερολίνου το 1936.

Πράγματα γνωστά και χιλιοειπωμένα, όμως δυσάρεστα και απωθημένα. Το 1936, όμως, δεν είχε κανείς αμφιβολία για το ρόλο του Γκέμπελς στην αναβίωση του «αρχαιοελληνικού» ολυμπιακού πνεύματος. Ηδη ένα χρόνο πριν από την έναρξη της Ολυμπιάδας του Βερολίνου, τον Αύγουστο του 1935, η «Εστία» κυκλοφόρησε με ολοσέλιδο άρθρο που έφερε τον εύγλωττο τίτλο «Ολυμπιακή Φλόγα. Μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς». Αλλά τώρα πια, ο καημένος ο Γκέμπελς είναι κόκκινο πανί ακόμα και για τους παράγοντες του διεθνούς ολυμπιακού κινήματος. Κανένας δεν τολμάει να τον μνημονεύσει, πολύ περισσότερο να τον συνδέσει με την «ιερή» τελετή. Βρέθηκε λοιπόν ο «πραγματικός» εμπνευστής της ολυμπιακής φλόγας στο πρόσωπο ενός άλλου ιστορικού παράγοντα του γερμανικού ολυμπισμού, του Καρλ Ντιμ.

Οπως διαβάζουμε στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΟΕ (Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή), «η αφή της ολυμπιακής φλόγας και η λαμπαδηδρομία τελέστηκαν για πρώτη φορά το 1936 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Η ιδέα ήταν του Γερμανού καθηγητή και μέλους της Γερμανικής Ολυμπιακής Επιτροπής δρ. Καρλ Ντιμ, ο οποίος και την εισηγήθηκε στην Οργανωτική Επιτροπή των ΧΙ Ολυμπιακών Αγώνων. Από τότε η αφή της φλόγας γίνεται πάντα στο ναό της Ηρας στην Αρχαία Ολυμπία».

Η περιγραφή της «μαύρης» Ολυμπιάδας από τους Ελληνες υπευθύνους της ΕΟΕ είναι απίστευτα υμνητική: «Για πρώτη φορά έγινε άφιξη της Ολυμπιακής Φλόγας, η οποία

Ο Χίτλερ βραβεύει τον Σπύρο Λούη, ο οποίος παρέλασε με φουστανέλα, ως επίτιμο μέλος της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου στη Γερμανία.

λάμπρυνε ακόμα περισσότερο την τελετή έναρξης των Αγώνων». Στο ίδιο σημείο το κείμενο αναφέρεται στις διαβεβαιώσεις των διοργανωτών «ότι δεν θα υπάρξουν φυλετικές διακρίσεις σε βάρος των εβραίων και των νέγρων», ενώ το μόνο που προσάπτεται στους ναζιστές είναι κάτι …θετικό, δηλαδή ότι «η προπαγάνδα των οργανωτών ήταν τόσο μεγάλη που είχε σαν αποτέλεσμα να φτάσουν στο Βερολίνο 3.000 αντιπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης». Αφήνουμε κατά μέρος τον τουλάχιστον άκομψο όρο «νέγροι» που προδίδει τις βαθύτερες ρατσιστικές ιδέες του «ολυμπιακού κινήματος», στα χνάρια του ακραίου ρατσιστή Κουμπερτέν. Σημειώνουμε με έκπληξη ότι ακόμα και η λαμπαδηδρομία του 1936 δεν αντιμετωπίζεται ως στοιχείο της ναζιστικής προπαγάνδας. Ομως είναι κοινό μυστικό για τους ιστορικούς της περιόδου, αυτό που σημειώνει ο Ιωάννης Λουκάς: «Ολη αυτή η Σκυταλοδρομία …της ‘ιερής φλόγας’ είχε τεράστια σημασία για τη γερμανική προπαγάνδα, η οποία είχε παρουσιάσει την Ολυμπιάδα ως μια στην ουσία ‘πολεμική αναμέτρηση’. (…) Η ολυμπιακή φλόγα διέσχισε τη Γερμανία μέσα σ’ ένα εθνικοσοσιαλιστικό λαϊκό παραλήρημα, κατάλληλα οργανωμένο από τις υπηρεσίες του Γκέμπελς, τον Ράιχσπορτφίρερ Τσάμερ φον Οστεν, τις νεολαιϊστικες οργανώσεις, τους αθλητικούς συλλόγους και τα Ες Ες».

Για το συμβολισμό της φλόγας, του πυρσού και της λαμπαδηδρομίας στη ναζιστική ιδεολογία αρκεί να παραθέσουμε λίγους στίχους από το πολεμικό εμβατήριο του Χάινριχ Ανακερ, του επιλεγόμενου και «ποιητή της μαύρης στρατιάς»:

«Ο πυρσός περνά από χέρι σε χέρι/ Οταν ο θάνατος τον αρπάζει από κάποιον/ Ο πιο κοντινός τον ξαναπαίρνει/ Οι πυρσοί αλλάζουν χέρια/ Συνέχισε…

Θα τον μεταφέρουμε λοιπόν και συ και εγώ/ αυτόν τον πυρσό, προς ένα τέλος μακρινό/ στο τέλος του δρόμου./ Ο πυρσός λάμπει καθάρια!/ Ηδη μπροστά μας, μέσ’ τη σκοτεινιά καρτερούν/ οι Αλλοι!»

Ο ρόλος του πυρσού και η αναφορά στους Αλλους (Eβραίους, υπανθρώπους, κ.λπ.) εύγλωττη από τον ποιητή εκατοντάδων εμβατηρίων για τη χιτλερική νεολαία και τα Τάγματα Εφόδου.

Δεν χρειάζεται βέβαια να είναι κανείς ειδικευμένος στη σημειολογία του ναζισμού για να αντιληφθεί ότι όλο το τελετουργικό κιτς που συνοδεύει μέχρι σήμερα την τελετή αφής της «ιερής φλόγας» (με τις ιέρειες, τις πρωθιέρειες, τους βωμούς και τους θεούς-ήλιους) δεν είναι τίποτα άλλο παρά επανεισαγωγή της χιτλερικής άποψης για την Αρχαία Ελλάδα και τις τελετές της. Ακόμα και η επιστήμη της αρχαιολογίας υποτάχθηκε σ’ αυτή τη σκοπιμότητα. Ακούστε τον ίδιο τον Χίτλερ: «Τα φιλοσοφικά θεμέλια της παρουσίασης των αναγεννημένων ολυμπιακών αγώνων στον κόσμο, εντοπίζονται στην απώτερη αρχαιότητα. Αυτές οι πνευματικές δυνάμεις προέρχονται από μια ιερή πόλη η οποία για περισσότερα από χίλια χρόνια ήταν η πόλη γιορτών που εξέφραζαν τα θρησκευτικά συναισθήματα και τις βασικές πεποιθήσεις του ελληνικού Volk. Ως ένα ανθεκτικό μνημείο για τον εορτασμό της ενδέκατης Ολυμπιάδας στο Βερολίνο, αποφάσισα να ξαναρχίσω και να ολοκληρώσω τις ανασκαφές της Ολυμπίας. Η επιτυχία αυτών των προγραμμάτων είναι η δική μου και η δική μας ειλικρινέστερη ευχή». («Λαϊκός Παρατηρητής» 3/8/1936, αναφέρεται στο «Εθνικοσοσιαλισμός και Ελληνισμός»).

Δεν πέρασαν ούτε πέντε χρόνια και οι «ανασκαφές» του Χίτλερ επεκτάθηκαν από την Ολυμπία σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Εμπνευστής της μαύρης φλόγας

Για να τα ξεχάσουμε όλα αυτά, το παγκόσμιο ολυμπιακό κίνημα αποσιωπά το ρόλο του Γκέμπελς και αναδεικνύει τον Καρλ Ντιμ ως εμπνευστή και οργανωτή της Ολυμπιάδας του 1936. Οι υπεύθυνοι της ΔΟΕ έχουν ένα ισχυρό ατού στα χέρια τους. Ο Ντιμ δεν υπήρξε ποτέ μέλος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Αρα -συμπεραίνουν- μπορούν πάνω στις δικές του πλάτες να στηρίξουν την ενότητα και τη συνέχεια του ολυμπισμού.

Ειδικά από τους Ελληνες ολυμπιστές ο Καρλ Ντιμ τιμάται διπλά. Δεν του αποδίδονται μόνο οι τιμές για την έμπνευση της «ιερής φλόγας», αλλά και για την ίδρυση της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας (ΔΟΑ), ενός είδους «θινκ τανκ» του παγκόσμιου ολυμπιακού κινήματος, το οποίο είχε εμπνευστεί ο Κουμπερτέν, αλλά υλοποιήθηκε μετά το θάνατό του από τον Καρλ Ντιμ, σε συνεργασία με τον Ελληνα Ιωάννη Κετσέα. Οι εγκαταστάσεις της ΔΟΑ βρίσκονται στο χώρο της Ολυμπίας και εκεί -δίπλα στη στήλη που τιμά τον Κουμπερτέν- φιλοξενείται κοινό μνημείο για τον Ντιμ και τον Κετσέα. Αλλά και μέσα στο Μουσείο των Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων που βρίσκεται στο χωριό Αρχαία Ολυμπία υπάρχει μια ξεχωριστή γωνιά αφιερωμένη στον Ντιμ.

Κάθε ετήσια σύνοδος της ΔΟΑ ξεκινά με την κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του Ντιμ.

Τη σχέση του ελληνικού ολυμπισμού με τον Καρλ Ντιμ περιέγραφε ο τότε πρόεδρος της ΔΟΑ Επαμεινώνδας Πετραλιάς κατά την προσφώνησή του στη 13η Σύνοδο της ΔΟΑ (13/7/1973): «Ο Κουμπερτέν κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνας του Βερολίνου, το 1936, εσκέφθη την ίδρυσιν ενός διεθνούς Ολυμπιακού Ινστιτούτου, το οποίον θα προέβαλλε τας ιδέας του και θα έπρεπε να διδάσκη τας αρχάς του. Από την σκέψιν αυτήν του Κουμπερτέν εδημιουργήθη η Διεθνής Ολυμπιακή Ακαδημία, χάρις εις την μελέτην, συνεργασίαν και δράσιν των αειμνήστων Ιωάννου Κετσέα και Καρλ Ντιμ. (…) Εις την πραγματοποίησιν πλέον του σκοπού τούτου, ο Ι. Κετσέας και η ΕΟΑ εύρον θερμόν συμπαραστάτην και συνεργάτην τον Γερμανόν Καρλ Ντιμ, όστις τότε ήτο Διευθυντής του εν Κολωνία ανωτάτου Ινστιτούτου Σωματικής Αγωγής και όστις υπήρξεν εις εκ των θεμελιωτών της ακαδημίας αυτής».

Βέβαια τότε ήταν χούντα, και μαζί με τον Ντιμ τις ευχαριστίες του τότε προέδρου (και πατέρα της σημερινής υπουργού Πολιτισμού) εισέπραττε και ο Ασλανίδης και η «Εθνική Κυβέρνησις», αλλά αυτά έτσι πάνε, πακέτο: «Χάρις εις την πρόθυμον συμπαράστασιν προς την Επιτροπήν Ολυμπιακών Αγώνων της Εθνικής Κυβερνήσεως, ήτις διά της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και του προσωπικού ενδιαφέροντος του Γενικού Γραμματέως κ. Κ. Ασλανίδη, ανέλαβε τας μεγάλας όντως δαπάνας, εις την Ολυμπίαν σήμερον λειτουργεί μεγαλοπρεπές αληθώς εις εγκαταστάσεις Πνευματικόν Κέντρον, το ιδεολογικόν Κέντρον του Παγκοσμίου Αθλητισμού».

Αυτό το μεγαλοπρεπές «ιδεολογικόν κέντρον του παγκόσμιου αθλητισμού» που έχτισε η χούντα στην Ολυμπία συνέχισε αδιατάρακτα τις δραστηριότητές του και επί μεταπολίτευσης. Στην πρώτη σύνοδο της ΔΟΕ μετά την πτώση της χούντας, ο νέος πρόεδρος της ΔΟΑ Αθανάσιος Τζάρτζανος μνημόνευσε και πάλι τον Κάρολο Ντιμ και ζήτησε από τους συνέδρους να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς αυτόν «τον της παιδείας της ημετέρας μετασχόντα» (12/7/1975). Λίγα χρόνια αργότερα, το εισαγωγικό στο τεύχος αφιέρωμα για τα 20 χρόνια της ΔΟΑ ο Καρλ Ντιμ αναφέρεται ως «εμπνευσμένος ηγήτωρ» (φίρερ;) της Ολυμπιακής Ιδέας (20ή Σύνοδος, 16/6-1/7/1980).

Αλλά και ο σημερινός πρόεδρος της ΔΟΑ Νικόλαος Φιλάρετος δεν παραλείπει σε κάθε ευκαιρία να υμνήσει τον «μεγάλο φιλέλληνα, φίλο και συνεργάτη του Κουμπερτέν, διευθυντή της Σχολής Σωματικής Αγωγής της Κολωνίας, καθηγητή Καρλ Ντιμ» (27η Σύνοδος ΔΟΑ, 1/7/1987).

Ναζί αντιναζιστής

Παρόμοιες τιμές μ’ αυτές που δέχεται από τους Ελληνες ολυμπιστές, εισέπραττε ο Ντιμ μέχρι πριν από λίγα χρόνια και από τους συμπατριώτες του. Ανήκε στην κατηγορία εκείνων των στελεχών του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος που μετά τον πόλεμο πέρασε στην υπηρεσία των συμμαχικών δυνάμεων κατοχής. Ο Ντιμ είχε δύο ατού στα χέρια του. Πρώτα-πρώτα ότι δεν είχε διαπράξει το σφάλμα πολλών συναδέλφων του και δεν είχε γίνει μέλος του ναζιστικού κόμματος. Και το σημαντικότερο: ο Κουμπερτέν τον είχε χρίσει διάδοχό του πριν πεθάνει το 1937 και είχε αφήσει την περιουσία του στο «Ολυμπιακό Ινστιτούτο», με πρόεδρο τον Ντιμ και έδρα το Βερολίνο. Βέβαια ο Κουμπερτέν είχε ονομάσει και τον Χίτλερ «ένα από τα μεγαλύτερα δημιουργικά πνεύματα της εποχής μας» (συνέντευξη στο «L’ Auto», 29/8/1936), αλλά είχε την «τύχη» να πεθάνει πριν από τον πόλεμο και την αποκάλυψη της ναζιστικής φρίκης.

Ο Ντιμ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην «αποναζιστικοποίηση» του γερμανικού αθλητισμού και με τη βοήθεια των βρετανικών κατοχικών δυνάμεων τοποθετήθηκε το 1947 επικεφαλής του «Γερμανικού Αθλητικού Πανεπιστημίου» που ιδρύθηκε στην Κολωνία.

Για να είμαστε ακριβείς, δεν έλειψαν ποτέ στη Γερμανία οι φωνές εκείνων που επέκριναν την αποκατάσταση του Ντιμ στη μεταναζιστική Γερμανία. Οι πρώτες αποκαλύψεις ήρθαν στο φως ήδη το 1949. Η εφημερίδα Neue Zeitung τον χαρακτήρισε «βακτηρίδιο στον γερμανικό αθλητισμό». Ο φιλοναζιστικός χαρακτήρας των κειμένων του αποτέλεσαν το 1950 αντικείμενο κοινοβουλευτικής συζήτησης, την οποία προκάλεσε το SPD. Η συμπαράσταση, όμως, του διεθνούς ολυμπιακού κινήματος αποτέλεσε ασπίδα για τον Ντιμ έως το θάνατό του, το 1962. Για να τον τιμήσουν πολλοί δήμοι έδωσαν το όνομά του σε δρόμους, πλατείες και αθλητικές εγκαταστάσεις.

To 1968 η ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος επέτρεψε την κριτική ανάλυση του τραυματικού ιστορικού παρελθόντος. Ειδικά εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου (1972), η δράση και οι απόψεις του Ντιμ μπήκαν και πάλι στο στόχαστρο της αντιναζιστικής κριτικής. Αρχισαν πλέον να ασχολούνται με την υπόθεση οι ιστορικοί.

Η σχετική συζήτηση αναζωπυρώθηκε το 1994, όταν ο Ράινχαρντ Απελ, γνωστός δημοσιογράφος της τηλεόρασης και αρχισυντάκτης στο τηλεοπτικό δίκτυο ZDF αποκάλυψε το περιεχόμενο της ομιλίας που απηύθυνε ο Ντιμ στο Βερολίνο στις 18 Μαρτίου 1945, προς την επιστρατευμένη χιτλερική νεολαία. Ο Απελ, 17χρονος τότε, ανήκε στη γνωστή «Μεραρχία Χίτλερ», όπου είχαν συγκεντρωθεί τα ανήλικα παιδιά για να σταλούν στη μάχη ως τελευταία εφεδρεία του καθεστώτος. Σ’ αυτά τα παιδιά διάλεξε ο Ντιμ να χρησιμοποιήσει τα λόγια του Τυρταίου: «Ο θάνατος είναι θαυμάσιος, όταν ο ευγενής πολεμιστής πέφτει για την πατρίδα». («Τεθνάμεναι γαρ καλόν ενί προμάχοισι πεσόντα, άνδρ’ αγαθόν περί ήι πατρίδι μαρνάμενον»). Για να φανατίσει τα παιδιά αυτά ο Ντιμ τα παρομοίωσε με τους Σπαρτιάτες. Τους είπε ότι κι εκείνοι ήταν Δωριείς, Βόρειοι, Αριοι, ξανθοί και γαλανομάτες. Από αυτά τα 3.000 παιδιά μέσα σε λίγες μέρες σκοτώθηκαν τα 2.000, τα περισσότερα 13 και 14 χρόνων.

Η μαρτυρία του Απελ για το ρόλο του Ντιμ στη ναζιστική προπαγάνδα προκάλεσε ζωηρή εντύπωση. Στα χαρτιά του Ντιμ βρέθηκαν οι σημειώσεις του για εκείνη την ομιλία. Μεταξύ άλλων, ο «ολυμπιστής» σημείωνε: «Κάθε πόλη που κατακτούμε, θα την καταστρέφουμε».

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1936, ο Τζέσε Όουενς κέρδισε 4 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, προκαλώντας έκπληξη και θαυμασμό, αλλά και την οργή των φυλετιστών του Γ’ Ράιχ, κυρίως του Χίτλερ

Και τότε ξαφνικά όλοι κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να κρύβουν πια το παρελθόν του. Μπορεί ο Ντιμ να μην ήταν ενταγμένος στο χιτλερικό κόμμα, αλλά συνέβαλε όσο κανείς άλλος στη στρατιωτικοποίηση του γερμανικού αθλητισμού και στην πολεμική προπαγάνδα του Τρίτου Ράιχ. Ηδη το 1932 διακήρυσσε ότι «οι Γερμανοί μπορούν να ηττηθούν μόνο από Γερμανούς… Η Γερμανία είναι κατά βάση ανίκητη». Σε ένα υπόμνημά του το 1941 ο Καρλ Ντιμ περιέγραφε ως εξής την ανάπτυξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Τρίτο Ράιχ: «Πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να διατηρηθεί η κυριαρχία της ανώτερης φυλής σε βάθος χρόνου είναι να στηρίζεται σε σωματική υγεία και δύναμη και γι’ αυτό θεωρώ ότι για την Ευρώπη οι Αγώνες είναι ακριβώς αυτό το οποίο σκόπευε ο Κουμπερτέν για τη Γαλλία: η διαρκώς ανανεούμενη δοκιμασία στην πιο δυνατή φωτιά και το κέντρισμα να κάνουμε το καλύτερο από όλους τους λαούς. Επιθυμούμε Παγκόσμιους Αγώνες διότι θέλουμε να δείξουμε στον κόσμο τις δυνατότητές μας!»

Ο Καρλ Ντιμ απέδωσε τη γερμανική νίκη εναντίον της Γαλλίας το 1940 στον αθλητικό ενθουσιασμό των γερμανών στρατιωτών: «Η επιθετική πορεία μέσω της Πολωνίας, της Νορβηγίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου και της Γαλλίας κατέληξε σε μια νικηφόρο προέλαση που οδηγεί σε μια καλύτερη Ευρώπη …. Οι αθλητικές νίκες είναι ένα προϊόν της φυσικής δύναμης και πνευματικής πειθαρχίας που δεν πρέπει να αναμένονται από τους πρωτόγονους λαούς επειδή αυτοί στερούνται το υψηλό πνεύμα». Και βέβαια ήταν ο πρώτος θεωρητικός του αθλητικού φυλετισμού: «Μόνο οι ανήμποροι φοβούνται τη σύγκρουση με τις άλλες φυλές. Η λευκή φυλή κερδίζει χάρη στην υψηλή της ευφυία».

Επί μια εικοσαετία διεξάγεται στη Γερμανία εξαντλητική συζήτηση για τον Ντιμ. Μία μία οι κοινότητες αποφασίζουν να μετονομάσουν τις οδούς και τις πλατείες που φέρουν το όνομά του. Πρώτα οι Πράσινοι, στη συνέχεια οι Σοσιαλδημοκράτες και τελικά ακόμα και οι Χριστιανοδημοκράτες συναινούν στην αποκατάσταση της ιστορικής πραγματικότητας. Μετονομάζονται οδοί (π.χ. στο Βερολίνο, το Χανάου, το Ρόιτλινγκεν, το Ζεστ, το Χάιντε), τιμητικές εκδηλώσεις (Πάντερμπορν), σχολεία (Βερολίνο). Οι μαθητές του Στέγκλιτς κατάφεραν μάλιστα να μετονομάσουν το 2001 σε «Σοχό» το αθλητικό τους κέντρο, τιμώντας έτσι τους Ελληνες μετανάστες της περιοχής τους.

Η Γερμανική Ενωση Στίβου αποφάσισε το 2000 να μετονομάσει το ετήσιο βραβείο «Καρλ Ντιμ», με αποτέλεσμα να της υποβάλει αγωγή ο γιος του Ντιμ. Ομως το δικαστήριο του Ντάρμσταντ δικαίωσε στις αρχές του 2002 τους υπευθύνους της Ενωσης, επικυρώνοντας και δικαστικά την αποκαθήλωση του Ντιμ.

Το τελευταίο χτύπημα η ήδη καταρρακωμένη μνήμη του Ντιμ το δέχτηκε εκεί ακριβώς που ο ίδιος μεγαλουργούσε πριν από εξήντα χρόνια, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου. Η γενική συνέλευση των εκπροσώπων του δημοτικού διαμερίσματος, στη δικαιοδοσία της οποίας υπάγεται το στάδιο, αποφάσισε τον περασμένο Δεκέμβριο να ξηλώσει οριστικά την προσωπογραφία του Καρλ Ντιμ. Μετά τη λήξη του πολέμου είχε αφαιρεθεί από τις αρχές κατοχής η ανάγλυφη τιμητική στήλη για τον Χίτλερ, τον Τσάμερ φον Οστεν και τον Ντιμ που είχε τοποθετηθεί στο Ολυμπιακό Στάδιο το 1936. Ομως το 1965 αποκαταστάθηκε εν μέρει ο Ντιμ με την τοποθέτηση ενός πορτρέτου του στο χώρο του Σταδίου.

Η πρόσφατη απόφαση στηρίζεται σε ντοκουμέντα για τη δράση του Ντιμ και σε «όλη τη σχετική συζήτηση που διεξάχθηκε τις δεκαετίες το ’70 και του ‘80». Η κατάληξή της είναι κατηγορηματική: «Τώρα πια δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Ο Ντιμ και άλλοι επικεφαλής του Αθλητισμού ήταν στενά δεμένοι με το ναζιστικό καθεστώς. Ο Καρλ Ντιμ ως εκπρόσωπος του Αθλητισμού και της παράδοσής του τέθηκε στην υπηρεσία του ψυχολογικού πολέμου. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να αφαιρεθεί το πορτρέτο του Ντιμ από το Ολυμπιακό Στάδιο».

Τίποτα από όλα αυτά δεν ταράσσει την ολύμπια ηρεμία των Ελλήνων υμνητών του Καρλ Ντιμ. Κατανοούμε τους λόγους που οι Ελληνες ολυμπιστές κάνουν ότι δεν γνωρίζουν το παρελθόν του Καρλ Ντιμ και εξακολουθούν να τον τιμούν με την ίδια συνέπεια που εκείνος υπηρέτησε το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς. Κατανοούμε επίσης την πλήρη αποσιώπηση από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης της καμπάνιας για αποκαθήλωση του Καρλ Ντιμ στη Γερμανία. Αν αποκαθηλώσουμε τον Ντιμ και στην Ελλάδα, με τι μούτρα θα πουλάμε κάθε τέσσερα χρόνια την «ιδέα» του; Και αν παραδεχτούμε το φαιό παρελθόν του Ντιμ, πώς θα εξηγήσουμε ότι ο Κουμπερτέν τον έχρισε διάδοχό του;

Αλλά τότε, για να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει δίπλα στο μνημείο του Καρλ Ντιμ στην Ολυμπία να χτίσουμε κι ένα μικρό «βωμό» για τον Γιόζεφ Γκέμπελς. Να αποθέτουμε και σ’ αυτόν κάθε χρόνο ένα στεφάνι, εφόσον εκείνος αξιοποίησε πρώτος την ιδέα του Ντιμ για την ολυμπιακή λαμπαδηδρομία και της έδωσε τις σημερινές διαστάσεις.

=============================================================

μεταλαμπαδευει ο Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-hv0


Τώρα ήρθαν για μένα

Πρώτα ήρθαν για τους μετανάστες…. τους χτύπησαν , τους μαχαίρωσαν ,τους εξεφτέλισαν…  είπαν οτι η πατρίδα μας είναι ιερή και οι μετανάστες την μολύνουν . Οτι καταστρέφουν την εικόνα μας, αλλοιώνουν την παράδοση και την θρησκεία. Είπαν οτι κουβαλούν αρρώστιες, πουλάν ναρκωτικά και καταστρέφουν την οικονομία… είπαν οτι μας πήραν τις δουλειές…

αλλα δεν μίλησα , γιατι δεν ήμουν μετανάστης. Εγώ γεννήθηκα εδώ, αυτοί μπουκάρανε στην πατρίδα μου. Μου είπαν ότι όλα τα προβλήματα ξεκινουν απο τους “ξένους” … και το δέχθηκα…

Μετά ήρθαν για τους αριστερούς και τους αναρχικούς… Επιτέθηκαν στα στέκια, σε καταλήψεις … χτύπησαν αλληλέγγυους, χάραξαν δασκάλους. Συνεργάστηκαν με τα Ματ σε πορείες εναντίων αναρχικών…

… αλλα δεν μίλησα. Τα “άκρα” συγκρούονται πάντα και η “βία” των αναρχικών-κουκουλοφόρων επρεπε επιτέλους να σταματήσει. Πρέπει να σταματήσουν να καίνε την χώρα καθε τρείς και λίγο…

Μετά ήρθαν για τους ομοφυλόφιλους… τους επιτέθηκαν, τους πρόσβαλαν…

…ούτε τότε μίλησα. Πως επιτρέπουν αυτα τα καραγκιοζιλίκια στην Αθήνα; Ποιος θα προστατεύσει τα παιδιά μας;;;

Μετα ήρθαν για τους συνδικαλιστές. Και πήραν το μέρος των “επενδυτών

…αλλα ούτε τότε μίλησα. Είχα ακούσει στην tv για τους συνδικαλιστές. Σέρνουν τον κόσμο στις απεργίες και καταστρέφουν την οικονομία… κλεινουν το κεντρο καθε τρεις και λίγο,τα μαγαζιά,το μετρό σαν να τους ανήκει η πόλη…

Μετά ζήτησαν την κατάργηση του πανεπιστημιακού ασύλου και χτύπησαν φοιτητες…

…αλλα δεν μίλησα γιατι δεν ημουν φοιτητής. Δεν χρειαζόμαστε άσυλο να κρύβεται ο καθε αναρχικός και να φτιάχνει μολότωφ…

Τώρα ήρθαν για μένα….. Μου πήραν τα πάντα και δεν έχω που να πάω.Θέλω να φωνάξω,αλλα δεν είναι κανείς εδω να μ’ακούσει. Αλληλεγγύη απο κανέναν…. βγήκα στον δρόμο και με χτυπάν, ζητω βοήθεια και με διώχνουν…. Η πολιτεία με στέλνει σε κεντρο φιλοξενίας “άστεγων- τοξικομανών- ανέργων”….

…και δεν είναι κανείς εδώ να φωνάξει για μένα.!!!!

«Στη Γερμανία οι ναζιστές πρώτα ήρθαν για τους κομμουνιστές, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν κομμουνιστής.Μετά ήρθαν για τους Εβραίους, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν Εβραίος.Μετά ήρθαν για τους συνδικαλιστές, και εγώ δεν μίλησα γιατί δεν ήμουν συνδικαλιστής.Μετά ήρθαν για τους καθολικούς, εγώ ήμουν προτεστάντης και γι’ αυτό δεν μίλησα.Μετά ήρθαν για μένα, αλλά μέχρι τότε δεν είχε μείνει πια κανείς να μιλήσει για μένα..»

Martin Niemoller

Διασκευάζει ο Μανικάκος.….

http://wp.me/p1pa1c-gR9


Το Παράλογο και η Αυτοκτονία

Ο Μύθος του ΣίσυφουAlbert Camus

Δεν υπάρχει παρά ένα μονάχα φιλοσοφικό πρόβλημα πραγματικά σοβαρό: το πρόβλημα της αυτοκτονίας.

Τη στιγμή που αποφασίζεις πως η ζωή αξίζει ή δεν αξίζει τον κόπο να τη ζήσεις, απαντάς στο βασικό πρόβλημα της φιλοσοφίας. Τα υπόλοιπα, εάν ο κόσμος έχει τρεις διαστάσεις, εάν το πνεύμα διαιρείται σε εννιά ή δώδεκα κατηγορίες,ακολουθούν.

Είναι παιχνίδια. (περισσότερα…)


«Αγανακτισμένοι» – Tony Gatlif

Με έμπνευση από το μπεστ σέλερ «Αγανακτήστε!» του Στεφάν Εσέλ και συνδυάζοντας μυθοπλασία και ντοκιμαντέρ, ο Γκάτλιφ αναδεικνύει την κοινωνική παθογένεια, το οικονομικό αδιέξοδο και το αβέβαιο πεπρωμένο της Ευρώπης. Οδηγός του, ένα σύμβολο-θύμα του καπιταλισμού: μια αφρικανή μετανάστρια που περιπλανιέται στην Ελλάδα, τη Γαλλία και την Ισπανία, και συναναστρέφεται με τους «αποκλεισμένους» της ευρωπαϊκής κοινότητας (μετανάστες, άστεγοι), αλλά και με τους αγανακτισμένους κάθε εθνικότητας, που διεκδικούν την ελπίδα για αλλαγή…

(περισσότερα…)