δαγκανίδια άνευ λόγου ….

ποιημα

Μέρα Αργίας

«Είναι τόσο κρίμα για τα άσπρα διάφανα κρίνα να είναι τόσο χλωμά»

Λογικά,(ακούς εκεί λογικά) θα υπάρχει κάπου μια μεταφυσική γωνιά (πιο μεταφυσική από αυτή που ζούμε) που θα εχουν μαζευτεί όλες οι μεγάλες μορφές, όλοι οι ωραίοι τύποι που «έφυγαν». Ο Ανεστόπουλος σήμερα, ο Γκαλεάνο χθές, ο Μπουκόφσκι, ο Μποντλαίρ, ο Izzo, ο Contrabbando, ο Γαλαξιάρχης, o Χικμέτ, ποιητές, ζωγράφοι, στοχαστές,φίλοι, γνωστοί κι άλλοι πολλοί που δεν είχα την τύχη να γνωρίσω απο κοντά. Και θα κουβεντιάζουν με τις ώρες και θα τραγουδούν και θα τρώνε και θα πίνουν. Και εκεί δίπλα παρέα όλοι οι παλιοί γνωστοί μας θα τους ακούνε και θα «ζουνε» πιο ωραία απο όταν ζούσαν.

Είναι κι αυτό ένα ξόρκι του Θανάτου.

Τα ξαναλέμε λοιπόν….

(περισσότερα…)

Advertisements

Soléa Montoya

Απο τότε πέρασαν κοντα 80 χρόνια. Η λήθη απλώθηκε πάνω σε δικαίους και αδίκους κι αυτοί που χάθηκαν φύγανε με την πίκρα στα χείλη κι οι τοτινοί νικητές είναι και τώρα νικητές και τα χρόνια πέρασαν κι οι πληγές κρύφτηκαν κάτω απο καινούρια ρούχα. Ογδόντα χρόνια, μια ζωή ολάκερη κι η Ισπανία της εφηβείας και του ονείρου κείτεται νεκρή στην αγορά.

Καθώς ο ήλιος, λίγο πριν χαθεί πίσω απο της Γρανάδας τον ορίζοντα, βάφει χρυσοκόκκινα τα σπιτάκια του Αλμπαισίν, οι γεροτσιγγάνοι σιγοτραγουδούν την μπαλάντα της ταφής του ποιητή τους Λόρκα…. (περισσότερα…)


Του κόσμου τα λιμάνια

Λιμάνια.

Παντοτινοί τόποι συναντήσεως και αποχωρισμού.

Λιμάνια προσωπικά αγαπημένα- η Σαλονίκη, ο Πειραιάς, το Μεγάλο Κάστρο της Μεσογείου, η Casablanka.

Λιμάνια της ποίησης και της λογοτεχνίας- η Αλεξάνδρεια του Καβάφη, η Μασσαλία του Izzo, και το Colombo του Καββαδία.

Λιμάνια των εραστών, των μπαχαρικών και της μουσικής- η Λισαβόνα, το Αλγέρι, το Πράσινο Ακρωτήρι της Cesaria.

Λιμάνια του «μπαλέτου της εργατικής τάξης»- η Boca του Buenos Aires, και η ομάδα-σύμβολο της Καταλονίας.

Λιμάνια της φαντασίας- η Εσκοντίδα του Hugo Pratt και του Corto Maltese και ο Ιπτάμενος Ολλανδός.

Λιμάνια της φτώχειας- το Karachi των φίλων μου –σε πείσμα των νέο-ναζί της Χρυσής Αυγής- και το Μογκαντίσου.

Λιμάνια της ουτοπίας.

(Λεωνίδας, Social Waste, καλοκαίρι 2012)

4439950359_c0374e4314_o

Οι στίχοι για τη Σαλονίκη, τον Γουίλη τη Μασσαλία και τον Νάγκελ Χάρμπορ αποτελούν — προφανώς- αναφορές στο έργο του Νίκου Καββαδία

———————————————————————————————————— (περισσότερα…)


ένα θέμα που σε αφορά

Social Waste – Για να νικήσουν

Είναι ένα θέμα που σε αφορά
Τούτος ο κόσμος δυο μάσκες φορά
Άλλη στο Νότο κι άλλη στο Βορά
Και δεν είναι όλα μια χαρά
Γι’ αυτό δε μπορώ τους μεγάλους του κόσμου
Που προσπαθούνε να φτάσουν εντός μου
Να μου μιλήσουν και να με πείσουν
Για να νικήσουν (περισσότερα…)


τραγούδι Επιτάφιο κι Επαναστατικό

γεννήθηκε ισπανός
αν έχει η φλόγα εθνικότητα

«κουβαλάμε έναν καινούργιο κόσμο μες στις καρδιές μας.  Αυτός ο κόσμος γεννιέται αυτή τη στιγμή που μιλάμε».

«κουβαλάμε έναν καινούργιο κόσμο μες στις καρδιές μας.
Αυτός ο κόσμος γεννιέται αυτή τη στιγμή που μιλάμε».

(περισσότερα…)


Une Saison en Enfer- Arthur Rimbaud

Kάποτε, αν ενθυμούμαι καλώς……

rimbaud-par-ernestpignonernest-1

Κάποτε, αν θυμάμαι καλά, με συμπόσιο έμοιαζε η ζωή μου, όπου κάθε καρδιά ανοίχθηκε και κάθε λογής κρασί έτρεξε.

Ένα βράδυ, κάθισα την Ομορφιά στα πόδια μου  -και τη βρήκα πικρή –και τη βεβήλωσα.

Όρθωσα το ανάστημα μου ενάντια στη δικαιοσύνη. (περισσότερα…)


Α ρε σύντροφε….

600full-katerina-gogou

Μισθωτή εργασία-κεφάλαιο
ο ιμπεριαλισμός ανώτατο στάδιο του καπιταλισμού
η προδομένη επανάσταση
α, ρε σύντροφε πόσο μας λείπεις…
Ο καιρός σκουλήκιασε
πυρηνικές δοκιμές, λαϊκά μέτωπα, μπορντέλα
(πάει και η Πορτογαλία)
υπερπαραγωγές των καθολικών και της μαφίας
γίνανε πολυεθνικές, δεν μας αφήνουν ν’αγαπήσουμε
σύντροφε.
Χαφιέδες ανεβαίνουν τα σκαλιά μας
σκυλιά στα γήπεδα, μπορούν όποτε γουστάρουν
να μας κατεβάσουν το βρακί να μας πηδήξουν
ειρηνική συνύπαρξη και σοσιαλισμός σε μιά χώρα
α, ρε σύντροφε νά’ξερες τι βαρύ φορτίο κουβαλάμε…
Οι δίκες της Μόσχας, κανένας δεν άντεξε
έμεινες ολομόναχος
κι ο κόσμος ήτανε κουρασμένος, κει πάνω χτυπήσανε.
Τα ξέρεις, τι να σου πω.
Κι έπειτα συνεργαστήκανε. Τα ξέρεις, τι να σου πω.
Στην Κίνα, Γενάρης του 77, σφάζουν εργάτες,
κι αυτό φτάνει εδώ σαν ποίημα του Μάο
(τα πρόσωπα πάλι λένε φταίνε) α, ρε σύντροφε
γιατί δεν πρόσεχες πιό πολύ;
Εδώ τα ίδια. Κρύβονται στο καβούκι τους οι άνθρωποι.
Τα ΚΚ είναι 2 και χιλιάδες οι ερμαφρόδιτοι «επαναστάτες».
Έτσι και λίγο φανείς μπόσικος, πέρασες απέναντι.
Μη νοιάζεσαι όμως. Θα τα καταφέρουμε.
Μόνο να, καμμιά φορά κουράζομαι εγώ,
δεν έχω και δουλειά, με πιάνει το παράπονο καληώρα,
κι είναι τότε που λείπεις πιο πολύ,
τότε που σε «μαλώνω» γιατί δεν πρόσεχες
και που δεν ντρέπομαι να κλάψω
και να γράφω ποιήματα
σύντροφε που δεν πρόδωσες
ζούμε τη βαρβαρότητα.

Κατερίνα Γώγου – » Τρία κλίκ Αριστερά» (περισσότερα…)


Άτιτλο

«Είναι τόσο κρίμα για τα άσπρα διάφανα κρίνα να είναι τόσο χλωμά»

4fed01c2ecc4e80001000330 (περισσότερα…)


Dance of the Bad Angel

What a journey, so hard to describeYour harbour so small the ocean so wideSpin the wheel, spin the wheelGo wherever she spinsSurrender to this wave that's rolling inHoming fingers Starting to digRaising expectations Lifting the lidThere's a show going downGoing deeper withinI long to lose myselfInside your skinWhat a feeling under the starsMy body's rotating from Venus through MarsThere's a war going onBetween my head and my heartI wonder how they grewSo far apartI'm so shaken, about to explodeThe myth of kissing princes is they turn into toadsThere's a war going onBetween the sun and the moonBefore they come to terms, we'll be consumed

What a journey, so hard to describe
Your harbour so small the ocean so wide (περισσότερα…)


Μικέλης Άβλιχος

«Ο ΜΟΧΘΗΡΟΣ ΨΕΥΤΟΦΙΛΟΠΑΤΡΙΣ»

Το πρόσωπό του εκείνο το γιωμένο ,

που της καρδιάς του δείχνει τη σκουριά ,

το γέλιο το κρυφό και λυσσιασμένο ,

που η δυστυχία των άλλων του γεννά ,

το φθονερό του μάτι το σβυσμένο ,

που δείχνει βουλιμία για συμφορά ,

μας εξηγούν γιατ’ είναι διψασμένο

το αχείλι του και πόλεμο ζητά .

Ζητάει να ιδή στα μαύρα φορεμένους

πατέρες και μανάδες που μισεί

να τους ιδή στα δάκρυα τους πνιγμένους ,

θάναι δροσιά στην έρμη του ψυχή .

Για τούτο υπέρ πατρίδος σκούζει-κράζει ,

όρνιο που για κουφάρια αναστενάζει .

(περισσότερα…)


Jabberwocky

«If I had a world of my own, everything will be nonsense»

«Nothing will be what it is, because everything will be what it isn’t»…

…you see?

‘Twas brillig, and the slithy toves
Did gyre and gimble in the wabe;
All mimsy were the borogoves,
And the mome raths outgrabe.

«Beware the Jabberwock, my son!
The jaws that bite, the claws that catch!
Beware the Jubjub bird, and shun
The frumious Bandersnatch!»

He took his vorpal sword in hand:
Long time the manxome foe he sought—
So rested he by the Tumtum tree,
And stood awhile in thought.

And as in uffish thought he stood,
The Jabberwock, with eyes of flame,
Came whiffling through the tulgey wood,
And burbled as it came!

One, two! One, two! and through and through
The vorpal blade went snicker-snack!
He left it dead, and with its head
He went galumphing back.

«And hast thou slain the Jabberwock?
Come to my arms, my beamish boy!
O frabjous day! Callooh! Callay!»
He chortled in his joy.

‘Twas brillig, and the slithy toves
Did gyre and gimble in the wabe;
All mimsy were the borogoves,
And the mome raths outgrabe.

— Lewis Caroll, Jabberwocky (περισσότερα…)


Ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά

 

Είναι μια χώρα που με διώχνει μακριά Με κλωτσάει με τα σκυλιά και τους λεπρούς της Και χτίζει γύρω μου τείχη και κελιά Για να πετάει τους νόθους γιους της Είναι ένας δρόμος που δεν βγάζει πουθενά Μα τον διασχίζω με μια ελπίδα απεγνωσμένη Γεμάτος δώρα, ξόρκια, φυλαχτά, Γι’ αυτούς που ζουν στη λησμονιά Και τριγυρνάνε στη ζωή ξεγελασμένοι Είναι ένας διάβολος που μέσα μου γελά Κι ένας θεός που με κοιτάζει βαλσαμωμένος Κι εγώ ανάμεσα τους μια έρημη σκιά Να ζητιανεύω απαντήσεις πεινασμένος Είναι μια αγάπη σαν τον θάνατο γλυκιά Είναι ένα θαύμα που μ’ αφήνει μαγεμένο Διψάω γι’ άπειρο, πεινάω για ομορφιά Είμαι ένα σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά Μια χώρα, ένας δρόμος, ο θάνατος κι η ομορφιά Μες στα σκοτάδια τους πλανιέμαι σαν χαμένος Και κάνω κύκλους μες σ’ αυτήν την ερημιά Σαν κάποιο σκιάχτρο που άρπαξε φωτιά Από ανθρώπους και θεούς καταραμένο

(Στίχοι: Παντελής Ροδαστόγλου, Μουσική: Διάφανα Κρίνα, 
Δίσκος: Κι η αγάπη πάλι θα καλεί)


Στους 35 Συντρόφους

 

                                   Στους Δεκαπέντε Συντρόφους

Δε χύνουν δάκρυ
μάτια που συνηθίσαν να βλέπουνε φωτιές
δε σκύβουν το κεφάλι οι μαχητές
κρατάν ψηλά τ’ αστέρι
με περηφάνεια
δεν έχουμε καιρό να κλαίμε τους συντρόφους
το τρομερό σας όμως κάλεσμα
μες στη ψυχή μας
κι οι δεκαπέντε σας καρδιές
θε να χτυπάνε
μαζί μας
το σιγανό σας βόγγισμα
σαν προσκλητήρι
χτυπά στ’ αφτιά μας
σαν τον αντίλαλο βροντής.

Στάχτη θα γίνεις κόσμε γερασμένε
σου ‘ναι γραφτός ο δρόμος
της συντριβής
και δε μπορείς να μας λυγίσεις
σκοτώνοντας τ’ αδέρφια μας της μάχης
και να το ξέρεις
θα βγούμε νικητές
κι ας είναι βαριές μας
οι θυσίες.

Μαύρη εσύ θάλασσα γαλήνεψε
τα κύματά σου
και θα ‘ρθει η μέρα η ποθητή
η μέρα της ειρήνης
της λευτεριάς σου
ω ναι θα ‘ρθει            
η μέρα που θ’ αρπάξουμε τις λόγχες
που μες στο αίμα το δικό μας
έχουνε βαφτεί.

 

Ναζίμ Χικμέτ- 1921

 


Και να, τι θέλω τώρα να σας πω…


Και να, τι θέλω τώρα να σας πω
Μες στις Ινδίες,μέσα στην πόλη της Καλκούτας,
φράξαν το δρόμο σ’ έναν άνθρωπο.
Αλυσοδέσαν έναν άνθρωπο ‘κει που εβάδιζε.
Να το λοιπόν γιατί δεν καταδέχουμαι
να υψώσω το κεφάλι στ’ αστροφώτιστα διαστήματα.
Θα πείτε, τ’ άστρα είναι μακριά
κι η γη μας τόση δα μικρή.

Ε, το λοιπόν, ό,τι και να είναι τ’ άστρα,
εγώ τη γλώσσα μου τους βγάζω.
Για μένα, το λοιπόν, το πιο εκπληκτικό,
πιο επιβλητικό, πιο μυστηριακό και πιο μεγάλο,
είναι ένας άνθρωπος που τον μποδίζουν να βαδίζει,
είναι ένας άνθρωπος που τον αλυσοδένουνε.

μικρόκοσμος

Ποίηση : Nâzim Hikmet  
Απόδοση στα ελληνικά : Γιάννης Ρίτσος


Δεν έχουμε τίποτα να ζηλέψουμε

(περισσότερα…)


Πειθαρχία τέλος – Ζωή Μαγική

(περισσότερα…)


Tου κόσμου η μάνα

αφιερωμένο στου κόσμου τη μάνα….

Just as two breaths become one breath,
As two whispers become a cry,
Miracle before us lies,
The glory of a new-born child.
  These half-closed eyes already see,
  Looking without looking within.
  A testament of truth before, before our eyes.
  The glory of a new-born child.
  This place, where life’s long path begins,
 If they be princes, queens, or kings,
 Laid helpless here at mother’s side,
The glory of a new-born child.

Armand Amar & Sinead o’ Conor


Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.


μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-9TB


Ευτυχώς ακόμα….

έτος 1ο μ.μ(μετά μνημονίου….)

(περισσότερα…)


Charles Pierre Baudelaire

Παρίσι, 9 Απριλίου 1821 – 31 Αυγούστου 1867

O Μποντλέρ, φωτογραφία του Nadar.

 

(περισσότερα…)


Pere Lachaise

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

(περισσότερα…)