δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Η Κηδεία ενός Αιρετικού

Ο επίλογος απο το βιβλίο του Abel Paz “Ντουρρούτι , η κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία (β’ μέρος 1933-1936)”

«Να τι πρέπει να κάνουμε με τον Ντουρούτι. Να οργανώσουμε μια παγκόσμια συνάντηση αφιερωμένη στη μνήμη του και να του φτιάξουμε ένα τεράστιο ξύλινο άγαλμα. Ύστερα να καθίσουμε κάτω και για και για μια βδομάδα να διηγούμαστε όλες τις ιστορίες που ξέρουμε γι αυτόν. Και στο τέλος της συνάντησης να βάλουμε φωτιά στο άγαλμα και να στήσουμε γύρω του μια μεγάλη γιορτή.» –Abel Paz Θεσσαλονικη 1996

[…]

Το άλλο πρωί έγινε η κηδεία. Μπορούσε κανείς να δεί ότι η σφαίρα που χτύπησε τον Ντουρρούτι είχε διαπεράσει την καρδιά όλης της Βαρκελώνης. Υπολογίστηκε ότι ένας στους τέσσερις κατοίκους ακολουθούσε το φέρετρο, χωρίς να υπολογίσουμε τις μάζες που ήταν στους δρόμους, στα παράθυρα, στις στέγες, ακόμη και πάνω στα δέντρα της  Ramblas. Τα κόμματα και τα συνδικάτα κάθε είδους είχαν συγκεντρώσει τα μέλη τους και οι σημαίες όλων των αντιφασιστικών οργανώσεων κυμάτιζαν πίσω από τις σημαίες των αναρχικών, πάνω από αυτή την ανθρωποθάλασσα. Ήταν ένα θέαμα επιβλητικό, μεγαλοπρεπές και περίεργο. Γιατί κανείς δεν καθοδηγούσε το πλήθος δεν υπήρχε τάξη ή οργάνωση. Τίποτε δεν λειτουργούσε και το χάος ήταν απερίγραπτο.

Η κηδεία είχε κανονιστεί για τις 10 η ώρα. Από τις 9 κιόλας ήταν αδύνατο να φτλασεις στο κτήριο της  Περιφερειακής Αναρχικής Επιτροπής. Κανείς δεν σκέφτηκε να ανοίξει δρόμο για την πομπή. Από κάθε μεριά έφταναν βάρδιες των εργοστασίων, συναντιόνταν ανακατεύονταν και μπλοκάριζαν τον δρόμο. Στο κέντρο, το απόσπασμα ιππικού και τα αυτοκίνητα που θα προχωρούσαν μπροστά από απο φέρετρο είχαν μπλοκαριστεί. Παντού υπήρχαν σταματημένα αυτοκίνητα γεμάτα στεφάνια, που δεν μπορούσαν να προχωρήσουν,  ούτε να κάνουν πίσω. Ούτε οι υπουργοί δεν μπόρεσαν να φτάσουν στον νεκρό.

Στις δέκα και μισή ο Ντουρρούτι, σκεπασμένος με μια κόκκινη και μαύρη σημαία, έφευγε από το κτήριο των αναρχικών, πάνω στους ώμους των πολιτοφυλάκων της φάλαγγας του. Οι μάζες ύψωσαν τις γροθιές τους για τον τελευταίο χαιρετισμό. Τραγουδούσαν το αναρχικό τραγούδι Hijos De Pueblo. Ηταν μια συγκινητική στιγμή. Αλλά από ένα λάθος είχαν προσκληθεί δύο ορχήστρες, ή μία έπαιζε σιγά και η άλλη πολύ δυνατά και δεν μπορούσαν να κρατήσουν τον ίδιο ρυθμό. Οι μοτοσυκλέτες έκαναν θόρυβο, τα αυτοκίνητα χτυπούσαν τις κόρνες τους, οι αρχηγοί των πολιτοφυλακών έδιναν συνθήματα με τις σφυρίχτρες και οι άντρες που κουβαλούσαν το φέρετρο δεν μπορούσαν να κινηθούν. Δεν ήταν δυνατό να σχηματιστεί μια πομπή. Οι ορχήστρες έπαιζαν ξανά και ξανά το ίδιο τραγούδι, έπαιζαν χωρίς να δίνουν προσοχή η μία στην άλλη και οι ήχοι μπλέκονταν σε μια μουσική χωρίς μελωδία. Τελικά η μουσική και οι χαιρετισμοί σταμάτησαν. Τότε το μόνο που ακουγόταν ήταν ο θόρυβος του πλήθους. Στην μέση αυτού του πλήθους ο Ντουρρούτι αναπαυόταν πάνω στους ώμους των συντρόφων του.

Πέρασε τουλάχιστο μισή ώρα μέχρι να ανοίξει ο δρόμος και να αρχίσει να προχωράει πάλι η πομπή. Της πήρε αρκετές ώρες μεχρι να φτάσει στην Plaza de Catalunia , που ήταν μόνο λίγες εκατοντάδες μέτρα πιο πέρα. Η συνοδεία έψαχνε να βρεί μια διέξοδο, κάθε άντρας για τον εαυτό του. Οι μουσικοί, που είχαν διασκορπιστεί, προσπαθούσαν να ενωθούν ξανά. Τα αυτοκίνητα που είχαν σταματήσει αντίστροφα, έκαναν όπισθεν. Τα αυτοκίνητα με τα στεφάνια λοξοδρομούσαν προσπαθώντας να πάρουν την θέση τους, δεν είχε σημασία που, στην πομπή, και όλοι φώναζαν και ούρλιαζαν.

Όχι, δεν ήταν μια βασιλική κηδεία, ήταν μια λαϊκή κηδεία. Τίποτε δε γινόταν με τάξη, τα πάντα γίνονταν αυθόρμητα, επιτόπου. Ήταν μια αναρχική κηδεία, αυτή ήταν η μαγεία της. Αν και παράξενη, παρέμενε πάντα μεγαλόπρεπη, με ένα παράξενο και πένθιμο μεγαλείο.

   Οι επικήδειοι λόγοι εκφωνήθηκαν μπροστά στο άγαλμα του Χριστόφορου Κολόμβου, όχι μακριά από το σημείο οπου στις 19 Ιουλίου, ο Ascaso, ο φίλος  του Ντουρρούτι, είχε πολεμήσει και είχε βρεί τον θάνατο δίπλα στον σύντροφό του. Ο Oliver , ο μόνος από τους τρείς συντρόφους που είχε απομείνει ζωντανός, μίλησε ως φίλος, ως αναρχικός και ως Υπουργός Δικαιοσύνης της Ισπανικής Δημοκρατίας. «Σ’ αυτές τις ώρες της δυστυχίας» ειπε, « η κυβέρνηση της Επανάστασης εκδηλώνει με συγκίνηση το σεβασμό της στον Ντουρρουτι και σ’ όλους αυτούς που πέθαναν σ’ αυτό τον αγώνα ενάντια στον φασισμό. Μέσω της συντρόφου του τιμάει όλες αυτές τις γυναίκες που κλαίνε για τον χαμό ενός αγαπημένου. Με το παιδί του Ντουρουτι, χαιρετάει όλα αυτά τα παιδιά που έχασαν ένα πατέρα. Χαιρετάμε όλους αυτούς που πολεμάνε στο μέτωπο και θα συνεχίσουμε μέχρι την τελική νίκη» Μετά μίλησε ο ρώσος πρέσβης και τελαίωνε την προσφώνηση του στα Καταλανικά φωνάζοντας «Θάνατο στον φασισμό». Ο πρόεδρος της Generalitat ο Κομπάνυς, μίλησε τελευταίος. «Σύντροφοι», είπε, και μετά φώναξε «Εμπρός, Εμπρός»………

 

Ruta ( αντεξουσιαστική νεολαία) :  » Ντουρρούτι, ο πολεμιστής που ποτέ δεν ξέχασε το εργοστάσιο, ο άντρας που ήταν υπεύθυνος για την φάλαγγα, που μισούσε τις τιμές και τα αξιώματα, και ήταν ακλόνητο παράδειγμα για την αντεξουσιαστική νεολαία»

Solidaridad Obrera ( CNT ) : » Κάθε άλλη οργάνωση εκτός της CNT θα τον είχε αναγνωρίσει ως Θεό»

Tiera y Liberta ( FAI ) : » Η Πόλη και ο Αντρας αναζήτησαν ο ένας τον άλλο, βρήκαν ο ένας τον άλλο και ήταν αντάξιοι ο ένας του άλλου»

El Frente ( φάλαγγα Nτουρρουτι ) – » Η ιστορία και ο θρύλος θα είναι οι καλύτεροι εκφραστές του»

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s