δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Archive for Ιουλίου, 2012

«Μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς»

ΟΛΥΜΠΙΑΚΗ ΛΑΜΠΑΔΗΔΡΟΜΙΑ 1936-2004

απο τον Ιο – (Ελευθεροτυπία, 21/3/2004)

Το πνεύμα του Τρίτου Ράιχ επιζεί στις τελετές αφής της Ολυμπίας και τη λαμπαδηδρομία που ξεκινά σε λίγες μέρες. Ο άνθρωπος που στη Γερμανία θεωρείται συνεργάτης του Γκέμπελς, τιμάται στην Ελλάδα ως θεμελιωτής του σύγχρονου ολυμπισμού.

Οσο κι αν θέλουμε να το ξεχνάμε, η ολυμπιακή φλόγα που θα ξεκινήσει την Πέμπτη από το βωμό της Ιερής Αλτης την παγκόσμια περιπλάνησή της δεν έχει καμιά σχέση με την περίφημη «αρχαία ελληνική κληρονομιά». Η έμπνευση, η οργάνωση της τελετής και η εκτέλεση της πρώτης λαμπαδηδρομίας ανήκει εξολοκλήρου στο ναζιστικό καθεστώς και ειδικότερα στον δαιμόνιο υπουργό προπαγάνδας του Τρίτου Ράιχ, τον Γιόζεφ Γκέμπελς που επιμελήθηκε την Ολυμπιάδα του Βερολίνου το 1936.

Πράγματα γνωστά και χιλιοειπωμένα, όμως δυσάρεστα και απωθημένα. Το 1936, όμως, δεν είχε κανείς αμφιβολία για το ρόλο του Γκέμπελς στην αναβίωση του «αρχαιοελληνικού» ολυμπιακού πνεύματος. Ηδη ένα χρόνο πριν από την έναρξη της Ολυμπιάδας του Βερολίνου, τον Αύγουστο του 1935, η «Εστία» κυκλοφόρησε με ολοσέλιδο άρθρο που έφερε τον εύγλωττο τίτλο «Ολυμπιακή Φλόγα. Μια θαυμάσια ιδέα του Δρος Γκέμπελς». Αλλά τώρα πια, ο καημένος ο Γκέμπελς είναι κόκκινο πανί ακόμα και για τους παράγοντες του διεθνούς ολυμπιακού κινήματος. Κανένας δεν τολμάει να τον μνημονεύσει, πολύ περισσότερο να τον συνδέσει με την «ιερή» τελετή. Βρέθηκε λοιπόν ο «πραγματικός» εμπνευστής της ολυμπιακής φλόγας στο πρόσωπο ενός άλλου ιστορικού παράγοντα του γερμανικού ολυμπισμού, του Καρλ Ντιμ.

Οπως διαβάζουμε στην επίσημη ιστοσελίδα της ΕΟΕ (Ελληνική Ολυμπιακή Επιτροπή), «η αφή της ολυμπιακής φλόγας και η λαμπαδηδρομία τελέστηκαν για πρώτη φορά το 1936 στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου. Η ιδέα ήταν του Γερμανού καθηγητή και μέλους της Γερμανικής Ολυμπιακής Επιτροπής δρ. Καρλ Ντιμ, ο οποίος και την εισηγήθηκε στην Οργανωτική Επιτροπή των ΧΙ Ολυμπιακών Αγώνων. Από τότε η αφή της φλόγας γίνεται πάντα στο ναό της Ηρας στην Αρχαία Ολυμπία».

Η περιγραφή της «μαύρης» Ολυμπιάδας από τους Ελληνες υπευθύνους της ΕΟΕ είναι απίστευτα υμνητική: «Για πρώτη φορά έγινε άφιξη της Ολυμπιακής Φλόγας, η οποία

Ο Χίτλερ βραβεύει τον Σπύρο Λούη, ο οποίος παρέλασε με φουστανέλα, ως επίτιμο μέλος της ελληνικής αποστολής στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Βερολίνου στη Γερμανία.

λάμπρυνε ακόμα περισσότερο την τελετή έναρξης των Αγώνων». Στο ίδιο σημείο το κείμενο αναφέρεται στις διαβεβαιώσεις των διοργανωτών «ότι δεν θα υπάρξουν φυλετικές διακρίσεις σε βάρος των εβραίων και των νέγρων», ενώ το μόνο που προσάπτεται στους ναζιστές είναι κάτι …θετικό, δηλαδή ότι «η προπαγάνδα των οργανωτών ήταν τόσο μεγάλη που είχε σαν αποτέλεσμα να φτάσουν στο Βερολίνο 3.000 αντιπρόσωποι των μέσων ενημέρωσης». Αφήνουμε κατά μέρος τον τουλάχιστον άκομψο όρο «νέγροι» που προδίδει τις βαθύτερες ρατσιστικές ιδέες του «ολυμπιακού κινήματος», στα χνάρια του ακραίου ρατσιστή Κουμπερτέν. Σημειώνουμε με έκπληξη ότι ακόμα και η λαμπαδηδρομία του 1936 δεν αντιμετωπίζεται ως στοιχείο της ναζιστικής προπαγάνδας. Ομως είναι κοινό μυστικό για τους ιστορικούς της περιόδου, αυτό που σημειώνει ο Ιωάννης Λουκάς: «Ολη αυτή η Σκυταλοδρομία …της ‘ιερής φλόγας’ είχε τεράστια σημασία για τη γερμανική προπαγάνδα, η οποία είχε παρουσιάσει την Ολυμπιάδα ως μια στην ουσία ‘πολεμική αναμέτρηση’. (…) Η ολυμπιακή φλόγα διέσχισε τη Γερμανία μέσα σ’ ένα εθνικοσοσιαλιστικό λαϊκό παραλήρημα, κατάλληλα οργανωμένο από τις υπηρεσίες του Γκέμπελς, τον Ράιχσπορτφίρερ Τσάμερ φον Οστεν, τις νεολαιϊστικες οργανώσεις, τους αθλητικούς συλλόγους και τα Ες Ες».

Για το συμβολισμό της φλόγας, του πυρσού και της λαμπαδηδρομίας στη ναζιστική ιδεολογία αρκεί να παραθέσουμε λίγους στίχους από το πολεμικό εμβατήριο του Χάινριχ Ανακερ, του επιλεγόμενου και «ποιητή της μαύρης στρατιάς»:

«Ο πυρσός περνά από χέρι σε χέρι/ Οταν ο θάνατος τον αρπάζει από κάποιον/ Ο πιο κοντινός τον ξαναπαίρνει/ Οι πυρσοί αλλάζουν χέρια/ Συνέχισε…

Θα τον μεταφέρουμε λοιπόν και συ και εγώ/ αυτόν τον πυρσό, προς ένα τέλος μακρινό/ στο τέλος του δρόμου./ Ο πυρσός λάμπει καθάρια!/ Ηδη μπροστά μας, μέσ’ τη σκοτεινιά καρτερούν/ οι Αλλοι!»

Ο ρόλος του πυρσού και η αναφορά στους Αλλους (Eβραίους, υπανθρώπους, κ.λπ.) εύγλωττη από τον ποιητή εκατοντάδων εμβατηρίων για τη χιτλερική νεολαία και τα Τάγματα Εφόδου.

Δεν χρειάζεται βέβαια να είναι κανείς ειδικευμένος στη σημειολογία του ναζισμού για να αντιληφθεί ότι όλο το τελετουργικό κιτς που συνοδεύει μέχρι σήμερα την τελετή αφής της «ιερής φλόγας» (με τις ιέρειες, τις πρωθιέρειες, τους βωμούς και τους θεούς-ήλιους) δεν είναι τίποτα άλλο παρά επανεισαγωγή της χιτλερικής άποψης για την Αρχαία Ελλάδα και τις τελετές της. Ακόμα και η επιστήμη της αρχαιολογίας υποτάχθηκε σ’ αυτή τη σκοπιμότητα. Ακούστε τον ίδιο τον Χίτλερ: «Τα φιλοσοφικά θεμέλια της παρουσίασης των αναγεννημένων ολυμπιακών αγώνων στον κόσμο, εντοπίζονται στην απώτερη αρχαιότητα. Αυτές οι πνευματικές δυνάμεις προέρχονται από μια ιερή πόλη η οποία για περισσότερα από χίλια χρόνια ήταν η πόλη γιορτών που εξέφραζαν τα θρησκευτικά συναισθήματα και τις βασικές πεποιθήσεις του ελληνικού Volk. Ως ένα ανθεκτικό μνημείο για τον εορτασμό της ενδέκατης Ολυμπιάδας στο Βερολίνο, αποφάσισα να ξαναρχίσω και να ολοκληρώσω τις ανασκαφές της Ολυμπίας. Η επιτυχία αυτών των προγραμμάτων είναι η δική μου και η δική μας ειλικρινέστερη ευχή». («Λαϊκός Παρατηρητής» 3/8/1936, αναφέρεται στο «Εθνικοσοσιαλισμός και Ελληνισμός»).

Δεν πέρασαν ούτε πέντε χρόνια και οι «ανασκαφές» του Χίτλερ επεκτάθηκαν από την Ολυμπία σε ολόκληρη την Ελλάδα.

Εμπνευστής της μαύρης φλόγας

Για να τα ξεχάσουμε όλα αυτά, το παγκόσμιο ολυμπιακό κίνημα αποσιωπά το ρόλο του Γκέμπελς και αναδεικνύει τον Καρλ Ντιμ ως εμπνευστή και οργανωτή της Ολυμπιάδας του 1936. Οι υπεύθυνοι της ΔΟΕ έχουν ένα ισχυρό ατού στα χέρια τους. Ο Ντιμ δεν υπήρξε ποτέ μέλος του εθνικοσοσιαλιστικού κόμματος. Αρα -συμπεραίνουν- μπορούν πάνω στις δικές του πλάτες να στηρίξουν την ενότητα και τη συνέχεια του ολυμπισμού.

Ειδικά από τους Ελληνες ολυμπιστές ο Καρλ Ντιμ τιμάται διπλά. Δεν του αποδίδονται μόνο οι τιμές για την έμπνευση της «ιερής φλόγας», αλλά και για την ίδρυση της Διεθνούς Ολυμπιακής Ακαδημίας (ΔΟΑ), ενός είδους «θινκ τανκ» του παγκόσμιου ολυμπιακού κινήματος, το οποίο είχε εμπνευστεί ο Κουμπερτέν, αλλά υλοποιήθηκε μετά το θάνατό του από τον Καρλ Ντιμ, σε συνεργασία με τον Ελληνα Ιωάννη Κετσέα. Οι εγκαταστάσεις της ΔΟΑ βρίσκονται στο χώρο της Ολυμπίας και εκεί -δίπλα στη στήλη που τιμά τον Κουμπερτέν- φιλοξενείται κοινό μνημείο για τον Ντιμ και τον Κετσέα. Αλλά και μέσα στο Μουσείο των Σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων που βρίσκεται στο χωριό Αρχαία Ολυμπία υπάρχει μια ξεχωριστή γωνιά αφιερωμένη στον Ντιμ.

Κάθε ετήσια σύνοδος της ΔΟΑ ξεκινά με την κατάθεση στεφάνου στο μνημείο του Ντιμ.

Τη σχέση του ελληνικού ολυμπισμού με τον Καρλ Ντιμ περιέγραφε ο τότε πρόεδρος της ΔΟΑ Επαμεινώνδας Πετραλιάς κατά την προσφώνησή του στη 13η Σύνοδο της ΔΟΑ (13/7/1973): «Ο Κουμπερτέν κατά τους Ολυμπιακούς Αγώνας του Βερολίνου, το 1936, εσκέφθη την ίδρυσιν ενός διεθνούς Ολυμπιακού Ινστιτούτου, το οποίον θα προέβαλλε τας ιδέας του και θα έπρεπε να διδάσκη τας αρχάς του. Από την σκέψιν αυτήν του Κουμπερτέν εδημιουργήθη η Διεθνής Ολυμπιακή Ακαδημία, χάρις εις την μελέτην, συνεργασίαν και δράσιν των αειμνήστων Ιωάννου Κετσέα και Καρλ Ντιμ. (…) Εις την πραγματοποίησιν πλέον του σκοπού τούτου, ο Ι. Κετσέας και η ΕΟΑ εύρον θερμόν συμπαραστάτην και συνεργάτην τον Γερμανόν Καρλ Ντιμ, όστις τότε ήτο Διευθυντής του εν Κολωνία ανωτάτου Ινστιτούτου Σωματικής Αγωγής και όστις υπήρξεν εις εκ των θεμελιωτών της ακαδημίας αυτής».

Βέβαια τότε ήταν χούντα, και μαζί με τον Ντιμ τις ευχαριστίες του τότε προέδρου (και πατέρα της σημερινής υπουργού Πολιτισμού) εισέπραττε και ο Ασλανίδης και η «Εθνική Κυβέρνησις», αλλά αυτά έτσι πάνε, πακέτο: «Χάρις εις την πρόθυμον συμπαράστασιν προς την Επιτροπήν Ολυμπιακών Αγώνων της Εθνικής Κυβερνήσεως, ήτις διά της Γενικής Γραμματείας Αθλητισμού και του προσωπικού ενδιαφέροντος του Γενικού Γραμματέως κ. Κ. Ασλανίδη, ανέλαβε τας μεγάλας όντως δαπάνας, εις την Ολυμπίαν σήμερον λειτουργεί μεγαλοπρεπές αληθώς εις εγκαταστάσεις Πνευματικόν Κέντρον, το ιδεολογικόν Κέντρον του Παγκοσμίου Αθλητισμού».

Αυτό το μεγαλοπρεπές «ιδεολογικόν κέντρον του παγκόσμιου αθλητισμού» που έχτισε η χούντα στην Ολυμπία συνέχισε αδιατάρακτα τις δραστηριότητές του και επί μεταπολίτευσης. Στην πρώτη σύνοδο της ΔΟΕ μετά την πτώση της χούντας, ο νέος πρόεδρος της ΔΟΑ Αθανάσιος Τζάρτζανος μνημόνευσε και πάλι τον Κάρολο Ντιμ και ζήτησε από τους συνέδρους να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους προς αυτόν «τον της παιδείας της ημετέρας μετασχόντα» (12/7/1975). Λίγα χρόνια αργότερα, το εισαγωγικό στο τεύχος αφιέρωμα για τα 20 χρόνια της ΔΟΑ ο Καρλ Ντιμ αναφέρεται ως «εμπνευσμένος ηγήτωρ» (φίρερ;) της Ολυμπιακής Ιδέας (20ή Σύνοδος, 16/6-1/7/1980).

Αλλά και ο σημερινός πρόεδρος της ΔΟΑ Νικόλαος Φιλάρετος δεν παραλείπει σε κάθε ευκαιρία να υμνήσει τον «μεγάλο φιλέλληνα, φίλο και συνεργάτη του Κουμπερτέν, διευθυντή της Σχολής Σωματικής Αγωγής της Κολωνίας, καθηγητή Καρλ Ντιμ» (27η Σύνοδος ΔΟΑ, 1/7/1987).

Ναζί αντιναζιστής

Παρόμοιες τιμές μ’ αυτές που δέχεται από τους Ελληνες ολυμπιστές, εισέπραττε ο Ντιμ μέχρι πριν από λίγα χρόνια και από τους συμπατριώτες του. Ανήκε στην κατηγορία εκείνων των στελεχών του εθνικοσοσιαλιστικού καθεστώτος που μετά τον πόλεμο πέρασε στην υπηρεσία των συμμαχικών δυνάμεων κατοχής. Ο Ντιμ είχε δύο ατού στα χέρια του. Πρώτα-πρώτα ότι δεν είχε διαπράξει το σφάλμα πολλών συναδέλφων του και δεν είχε γίνει μέλος του ναζιστικού κόμματος. Και το σημαντικότερο: ο Κουμπερτέν τον είχε χρίσει διάδοχό του πριν πεθάνει το 1937 και είχε αφήσει την περιουσία του στο «Ολυμπιακό Ινστιτούτο», με πρόεδρο τον Ντιμ και έδρα το Βερολίνο. Βέβαια ο Κουμπερτέν είχε ονομάσει και τον Χίτλερ «ένα από τα μεγαλύτερα δημιουργικά πνεύματα της εποχής μας» (συνέντευξη στο «L’ Auto», 29/8/1936), αλλά είχε την «τύχη» να πεθάνει πριν από τον πόλεμο και την αποκάλυψη της ναζιστικής φρίκης.

Ο Ντιμ έπαιξε σημαντικό ρόλο στην «αποναζιστικοποίηση» του γερμανικού αθλητισμού και με τη βοήθεια των βρετανικών κατοχικών δυνάμεων τοποθετήθηκε το 1947 επικεφαλής του «Γερμανικού Αθλητικού Πανεπιστημίου» που ιδρύθηκε στην Κολωνία.

Για να είμαστε ακριβείς, δεν έλειψαν ποτέ στη Γερμανία οι φωνές εκείνων που επέκριναν την αποκατάσταση του Ντιμ στη μεταναζιστική Γερμανία. Οι πρώτες αποκαλύψεις ήρθαν στο φως ήδη το 1949. Η εφημερίδα Neue Zeitung τον χαρακτήρισε «βακτηρίδιο στον γερμανικό αθλητισμό». Ο φιλοναζιστικός χαρακτήρας των κειμένων του αποτέλεσαν το 1950 αντικείμενο κοινοβουλευτικής συζήτησης, την οποία προκάλεσε το SPD. Η συμπαράσταση, όμως, του διεθνούς ολυμπιακού κινήματος αποτέλεσε ασπίδα για τον Ντιμ έως το θάνατό του, το 1962. Για να τον τιμήσουν πολλοί δήμοι έδωσαν το όνομά του σε δρόμους, πλατείες και αθλητικές εγκαταστάσεις.

To 1968 η ανάπτυξη του φοιτητικού κινήματος επέτρεψε την κριτική ανάλυση του τραυματικού ιστορικού παρελθόντος. Ειδικά εν όψει των Ολυμπιακών Αγώνων του Μονάχου (1972), η δράση και οι απόψεις του Ντιμ μπήκαν και πάλι στο στόχαστρο της αντιναζιστικής κριτικής. Αρχισαν πλέον να ασχολούνται με την υπόθεση οι ιστορικοί.

Η σχετική συζήτηση αναζωπυρώθηκε το 1994, όταν ο Ράινχαρντ Απελ, γνωστός δημοσιογράφος της τηλεόρασης και αρχισυντάκτης στο τηλεοπτικό δίκτυο ZDF αποκάλυψε το περιεχόμενο της ομιλίας που απηύθυνε ο Ντιμ στο Βερολίνο στις 18 Μαρτίου 1945, προς την επιστρατευμένη χιτλερική νεολαία. Ο Απελ, 17χρονος τότε, ανήκε στη γνωστή «Μεραρχία Χίτλερ», όπου είχαν συγκεντρωθεί τα ανήλικα παιδιά για να σταλούν στη μάχη ως τελευταία εφεδρεία του καθεστώτος. Σ’ αυτά τα παιδιά διάλεξε ο Ντιμ να χρησιμοποιήσει τα λόγια του Τυρταίου: «Ο θάνατος είναι θαυμάσιος, όταν ο ευγενής πολεμιστής πέφτει για την πατρίδα». («Τεθνάμεναι γαρ καλόν ενί προμάχοισι πεσόντα, άνδρ’ αγαθόν περί ήι πατρίδι μαρνάμενον»). Για να φανατίσει τα παιδιά αυτά ο Ντιμ τα παρομοίωσε με τους Σπαρτιάτες. Τους είπε ότι κι εκείνοι ήταν Δωριείς, Βόρειοι, Αριοι, ξανθοί και γαλανομάτες. Από αυτά τα 3.000 παιδιά μέσα σε λίγες μέρες σκοτώθηκαν τα 2.000, τα περισσότερα 13 και 14 χρόνων.

Η μαρτυρία του Απελ για το ρόλο του Ντιμ στη ναζιστική προπαγάνδα προκάλεσε ζωηρή εντύπωση. Στα χαρτιά του Ντιμ βρέθηκαν οι σημειώσεις του για εκείνη την ομιλία. Μεταξύ άλλων, ο «ολυμπιστής» σημείωνε: «Κάθε πόλη που κατακτούμε, θα την καταστρέφουμε».

Στους Ολυμπιακούς Αγώνες το 1936, ο Τζέσε Όουενς κέρδισε 4 χρυσά ολυμπιακά μετάλλια, προκαλώντας έκπληξη και θαυμασμό, αλλά και την οργή των φυλετιστών του Γ’ Ράιχ, κυρίως του Χίτλερ

Και τότε ξαφνικά όλοι κατάλαβαν ότι δεν μπορούσαν να κρύβουν πια το παρελθόν του. Μπορεί ο Ντιμ να μην ήταν ενταγμένος στο χιτλερικό κόμμα, αλλά συνέβαλε όσο κανείς άλλος στη στρατιωτικοποίηση του γερμανικού αθλητισμού και στην πολεμική προπαγάνδα του Τρίτου Ράιχ. Ηδη το 1932 διακήρυσσε ότι «οι Γερμανοί μπορούν να ηττηθούν μόνο από Γερμανούς… Η Γερμανία είναι κατά βάση ανίκητη». Σε ένα υπόμνημά του το 1941 ο Καρλ Ντιμ περιέγραφε ως εξής την ανάπτυξη των Ολυμπιακών Αγώνων στο Τρίτο Ράιχ: «Πιστεύω ότι ο μόνος τρόπος να διατηρηθεί η κυριαρχία της ανώτερης φυλής σε βάθος χρόνου είναι να στηρίζεται σε σωματική υγεία και δύναμη και γι’ αυτό θεωρώ ότι για την Ευρώπη οι Αγώνες είναι ακριβώς αυτό το οποίο σκόπευε ο Κουμπερτέν για τη Γαλλία: η διαρκώς ανανεούμενη δοκιμασία στην πιο δυνατή φωτιά και το κέντρισμα να κάνουμε το καλύτερο από όλους τους λαούς. Επιθυμούμε Παγκόσμιους Αγώνες διότι θέλουμε να δείξουμε στον κόσμο τις δυνατότητές μας!»

Ο Καρλ Ντιμ απέδωσε τη γερμανική νίκη εναντίον της Γαλλίας το 1940 στον αθλητικό ενθουσιασμό των γερμανών στρατιωτών: «Η επιθετική πορεία μέσω της Πολωνίας, της Νορβηγίας, της Ολλανδίας, του Βελγίου και της Γαλλίας κατέληξε σε μια νικηφόρο προέλαση που οδηγεί σε μια καλύτερη Ευρώπη …. Οι αθλητικές νίκες είναι ένα προϊόν της φυσικής δύναμης και πνευματικής πειθαρχίας που δεν πρέπει να αναμένονται από τους πρωτόγονους λαούς επειδή αυτοί στερούνται το υψηλό πνεύμα». Και βέβαια ήταν ο πρώτος θεωρητικός του αθλητικού φυλετισμού: «Μόνο οι ανήμποροι φοβούνται τη σύγκρουση με τις άλλες φυλές. Η λευκή φυλή κερδίζει χάρη στην υψηλή της ευφυία».

Επί μια εικοσαετία διεξάγεται στη Γερμανία εξαντλητική συζήτηση για τον Ντιμ. Μία μία οι κοινότητες αποφασίζουν να μετονομάσουν τις οδούς και τις πλατείες που φέρουν το όνομά του. Πρώτα οι Πράσινοι, στη συνέχεια οι Σοσιαλδημοκράτες και τελικά ακόμα και οι Χριστιανοδημοκράτες συναινούν στην αποκατάσταση της ιστορικής πραγματικότητας. Μετονομάζονται οδοί (π.χ. στο Βερολίνο, το Χανάου, το Ρόιτλινγκεν, το Ζεστ, το Χάιντε), τιμητικές εκδηλώσεις (Πάντερμπορν), σχολεία (Βερολίνο). Οι μαθητές του Στέγκλιτς κατάφεραν μάλιστα να μετονομάσουν το 2001 σε «Σοχό» το αθλητικό τους κέντρο, τιμώντας έτσι τους Ελληνες μετανάστες της περιοχής τους.

Η Γερμανική Ενωση Στίβου αποφάσισε το 2000 να μετονομάσει το ετήσιο βραβείο «Καρλ Ντιμ», με αποτέλεσμα να της υποβάλει αγωγή ο γιος του Ντιμ. Ομως το δικαστήριο του Ντάρμσταντ δικαίωσε στις αρχές του 2002 τους υπευθύνους της Ενωσης, επικυρώνοντας και δικαστικά την αποκαθήλωση του Ντιμ.

Το τελευταίο χτύπημα η ήδη καταρρακωμένη μνήμη του Ντιμ το δέχτηκε εκεί ακριβώς που ο ίδιος μεγαλουργούσε πριν από εξήντα χρόνια, στο Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου. Η γενική συνέλευση των εκπροσώπων του δημοτικού διαμερίσματος, στη δικαιοδοσία της οποίας υπάγεται το στάδιο, αποφάσισε τον περασμένο Δεκέμβριο να ξηλώσει οριστικά την προσωπογραφία του Καρλ Ντιμ. Μετά τη λήξη του πολέμου είχε αφαιρεθεί από τις αρχές κατοχής η ανάγλυφη τιμητική στήλη για τον Χίτλερ, τον Τσάμερ φον Οστεν και τον Ντιμ που είχε τοποθετηθεί στο Ολυμπιακό Στάδιο το 1936. Ομως το 1965 αποκαταστάθηκε εν μέρει ο Ντιμ με την τοποθέτηση ενός πορτρέτου του στο χώρο του Σταδίου.

Η πρόσφατη απόφαση στηρίζεται σε ντοκουμέντα για τη δράση του Ντιμ και σε «όλη τη σχετική συζήτηση που διεξάχθηκε τις δεκαετίες το ’70 και του ‘80». Η κατάληξή της είναι κατηγορηματική: «Τώρα πια δεν επιδέχεται αμφισβήτηση. Ο Ντιμ και άλλοι επικεφαλής του Αθλητισμού ήταν στενά δεμένοι με το ναζιστικό καθεστώς. Ο Καρλ Ντιμ ως εκπρόσωπος του Αθλητισμού και της παράδοσής του τέθηκε στην υπηρεσία του ψυχολογικού πολέμου. Γι’ αυτό το λόγο πρέπει να αφαιρεθεί το πορτρέτο του Ντιμ από το Ολυμπιακό Στάδιο».

Τίποτα από όλα αυτά δεν ταράσσει την ολύμπια ηρεμία των Ελλήνων υμνητών του Καρλ Ντιμ. Κατανοούμε τους λόγους που οι Ελληνες ολυμπιστές κάνουν ότι δεν γνωρίζουν το παρελθόν του Καρλ Ντιμ και εξακολουθούν να τον τιμούν με την ίδια συνέπεια που εκείνος υπηρέτησε το εθνικοσοσιαλιστικό καθεστώς. Κατανοούμε επίσης την πλήρη αποσιώπηση από τα ελληνικά μέσα ενημέρωσης της καμπάνιας για αποκαθήλωση του Καρλ Ντιμ στη Γερμανία. Αν αποκαθηλώσουμε τον Ντιμ και στην Ελλάδα, με τι μούτρα θα πουλάμε κάθε τέσσερα χρόνια την «ιδέα» του; Και αν παραδεχτούμε το φαιό παρελθόν του Ντιμ, πώς θα εξηγήσουμε ότι ο Κουμπερτέν τον έχρισε διάδοχό του;

Αλλά τότε, για να είμαστε δίκαιοι, θα πρέπει δίπλα στο μνημείο του Καρλ Ντιμ στην Ολυμπία να χτίσουμε κι ένα μικρό «βωμό» για τον Γιόζεφ Γκέμπελς. Να αποθέτουμε και σ’ αυτόν κάθε χρόνο ένα στεφάνι, εφόσον εκείνος αξιοποίησε πρώτος την ιδέα του Ντιμ για την ολυμπιακή λαμπαδηδρομία και της έδωσε τις σημερινές διαστάσεις.

=============================================================

μεταλαμπαδευει ο Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-hv0


Μια Εβδομάδα Αγωνίας (13-19 Ιουλίου 1936)

Στην Ισπανία του 1936, η νεαρά Δημοκρατία η οποία μετρά μόλις 5 χρόνια ύπαρξης πασχίζει να θέσει τις βάσεις μιας μοντέρνας δημοκρατίας.
Αλλά οι δυσκολίες που αντιμετωπίζει το νέο καθεστώς για την ανάπτυξη της χώρας που λιμνάζει σε μια κοσμική οπισθοδρόμηση μοιάζουν αξεπέραστες.
Στη γερασμένη Ισπανία, πιο πολύ αγροτική παρά αστική οι κοινωνικές ανισότητες αναπτύχθηκαν σε βάθος αιώνων το μίσος ανάμεσα στις τάξεις
έχει βαθιές ρίζες και τα συμφέροντα που διακυβεύονται είναι πολύ μεγάλα.

Το Φλεβάρη  η Αριστερά,συνασπισμένη στο Λαϊκό Μέτωπο θριαμβεύει.
Οι δεξιοί αντιδρούν.
Η ακροδεξιά απαντά με άμεσες δράσεις και η αριστερά αντεπιτίθεται.
Η κοινωνική αναταραχή επιδεινώνεται.
Η πολιτική βγαίνει κυριολεκτικά στο δρόμο.
Ακολουθούν ταραχές στις πόλεις και απόπειρες δολοφονιών και από τις 2 πλευρές.
Η ασταμάτητη κλιμάκωση της βίας κορυφώνεται τον Ιούλη με τη δολοφονία του κοινοβουλευτικού ηγέτη της ακροδεξιάς, Κάλβο Σοτέλο. *

Ο Άμπελ Πάζ  στο βιβλίο-βιογραφία “Ντουρρούτι , η κοινωνική επανάσταση στην Ισπανία» μας περιγράφει τις τελευταίες μέρες πρίν την έκρηξη του εμφυλίου.[1] (περισσότερα…)


Τα χαμένα αρνητικά του Ισπανικού εμφυλίου

Το 1936 μεταβαίνει στην εμπόλεμη Ισπανία, ένας απο τους πρωτοπόρους πολεμικούς ανταποκριτές, Ο Robert Capa, μαζί με την σύντροφό του Gerda Taro και τον συνεργάτη του  David Seymour.

Τάσσονται συνειδητά υπέρ των δημοκρατικών, διανύουν την χώρα φωτογραφίζοντας την φρίκη ενός καταστροφικού εμφυλίου στα πρόσωπα των πολιτοφυλακων, των αμάχων και στο τέλος των προσφύγων….

Φωτογραφίζουν τον Χεμινγουέι και τον Λόρκα, την «Πασιονάρια» αλλα και τον διάσημο «Στρατιώτη που πέφτει» , ίσως η πιο αναγνωρίσιμηφωτογραφία που θα αποτελέσει πεδίο διαμάχης αναμεσα σε φωτογράφους για την  αυθεντικότητα της. Η φωτογραφία δείχνει πολιτοφύλακα των δημοκρατικών- κατα πάσα πιθανότητα του POUM-  να πέφτει προς τα πίσω, τη στιγμή που δέχεται σφαίρα, σε λόφο κοντά στην Κόρδοβα το 1936. Οταν η φωτογραφία δημοσιεύθηκε για πρώτη φορά στο γαλλικό περιοδικό «Vu», προκάλεσε αίσθηση. Αν και ο βιογράφος του Κάπα, Ρίτσαρντ Ουέλαν, κατέθεσε πειστικά στοιχεία, που αποδεικνύουν την αυθεντικότητα της σκηνής, οι υπόνοιες παραμένουν.

Robert Capa, Falling Republican Militiaman, Spain 1936

Το 1939, ο Robert Capa θα βρεθεί στην Γαλλία, αλλά με την είσοδο των Ναζί εγκαταλείπει την ευρώπη και μαζί μια βαλίτσα με 4000 περίπου αρνητικά. Την παραδίδει στον Ούγγρο βοηθό του, ζητώντας του να την διασώσει. Εκείνος, λίγο πριν την εισβολή, παραδίδει την βαλίτσα σε εναν Μεξικανό στρατηγό/ διπλωμάτη και θα χαθούν τα ίχνη της για 57 χρόνια. Τα «χαμένα αρνητικά» του Capa, της Taro και του Seymour θα αποτελούν μύθο στον κύκλο των φωτορεπόρτερ, και ο ίδιος ο Capa μεχρι τον θάνατό του τα θεωρούσε χαμένα.

Το 1995, μία επιστολή που υπογράφει ένας μεξικάνος κινηματογραφιστής προς τον καθηγητή Ιστορίας της Τέχνης του Πανεπιστημείου της Πόλης της Νέας Υόρκης, αναφέρει πως 3 μικρές χαρτονένιες βαλίτσες με αρνητικά περιήλθαν στην κατοχή του απο τον θείο του, τον στρατηγό Φρανσίσκο Αγκιλάρ Γκονζάλες που υπηρετούσε ως πρόξενος στην Μασσαλία πριν τον πόλεμο.

Η βαλίτσα έγινε γνωστή ως » η Μεξικάνικη βαλίτσα»

«Η Μεξικάνικη Βαλίτσα»

Τα αρνητικά πέρασαν στα χέρια του αδερφού του Capa και απο κει το 2007 στο Διεθνές Κέντρο Φωτογραφίας, όπου οι ειδικοί διαπίστωσαν οτι τα 126 ρολά φίλμ ηταν σε αναπάντεχα καλή κατασταση.

Για την ιστορία των πολεμικών ανταποκριτών, ο Capa σκοτώθηκε απο νάρκη, καλύπτωντας τον πρώτο πόλεμο στην Ινδοκίνα to 1954. Η Gerda Taro σκοτώθηκε το 1937  κάπου δυτικά της Μαδρίτης σε συγκρουση με τεθορακισμένο όχημα και ο Seymour απο πυρά στον πόλεμο του Σουέζ το 1956.

Ισπανοί πρόσφυγες σε στρατόπεδο συγκέντρωσης στην πόλη Μπράμ της Γαλλίας.Oι φωτογραφίες του Capa είναι απο τα ελαχιστα ντοκουμέντα που σώζονται απο αυτη την αγνωστη πλευρα του ισπανικού εμφυλίου. -Robert Capa

Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-hrf


Ετσι μοιάζει η Δημοκρατία….

Η Ιστορία αιώνες ειναι ίδια.

Οι Λαοί πεινούν,εξεγείρονται,διεκδικούν.

Απο την άλλη μεριά οι άρχοντες, χορτασμένοι και ψεύτες, ανελέητοι για μια μπουκιά ακόμα.

Στη μέση οι πραίτορες, πάνοπλοι και έτοιμοι να σκοτώσουν τον πεινασμένο, για του αφέντη το φαί….

Το Βίντεο κανει το γυρο του ίντερνετ απο χθες….

Δυό πραγματα ερχονται στο νου…

Σκίτσο του Ναυτίλου απο την Ελευθεροτυπία (2009 )

Οι Βασιλείς του Κόσμου,τα Παιδια….. νεκρά στη Γαζα και στο Ιράκ,στην Αφρική,την Ευρώπη και την Ασία… απο πείνα και δίψα και πόλεμο για να βγάλει ακόμα ένα δολάριο παραπάνω ο ζάμπλουτος και άφρων….

και είναι πλεον στη ΓΗ η ώρα έκτη Σκότος και η ώρα ένατη Σκότος…. και ξέρουμε πια τι κάνουμε.

Λέγε ΠΑΙΔΟΚΤΟΝΟ τον τραπεζίτη και τον ΑΡΧΟΝΤΑ…..

Μάχαιραν ήλθεν βάλειν και μάχαιρα εσεται…… !!! 

*****************

και το αγαπημένο ποίημα του Μ.Πολέντα » Ας Λήξουν»….

*********

Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-hpP


Έλληνες και Νεοέλληνες

Βασίλης Ραφαηλίδης

Το κείμενο του Βασιλη Ραφαηλίδη δημοσιευτηκε στο Έθνος της Κυριακής το 1987.Είναι το πρώτο απο μια σειρά δημοσιεύσεων που παρουσιαζουν το βιβλίο του Γεράσιμου Κακλαμάνη » επι της δομής του νεοελληνικού κράτους» – 1987. Τα κείμενα εκδοθηκαν στο βιβλίο  «Έλληνες και Νεοέλληνες» του Β.Ραφαηλίδη το 1988.

========================

Η Ελλάδα ανήκει στους Έλληνες, σύμφωνοι. Όμως οι Έλληνες ανήκουν στην Ελλάδα; Iδου η απορία διατυπωμένη με μορφή παράδοξου ερωτήματος.

Από όσο ξέρουμε, κάνεις πριν από τον Γεράσιμο Κακλαμάνη δεν τόλμησε να διατυπώσει αυτό το επικίνδυνο ερώτημα. Η επικινδυνότητα του όποιου συνίσταται στο γεγονός ότι καταργεί την Ελλάδα ως γεωγραφική έννοια, όχι πως δεν υπάρχει Γεωγραφική Ελλάδα, αλλά δίνει πιο ουσιαστικό περιεχόμενο στην Ελλάδα ως ευρύτερη πολιτιστική έννοια πολύ πιο σημαντική από την γεωγραφία. Στο εντελώς εκπληκτικό βιβλίο του «επί της δομής του Νεοελληνικού κράτους», που αν διαβαστεί από αυτούς που θα έπρεπε να διαβαστεί, θα προκαλέσει ταραχή μεγάλη, η Ελλάδα ούτε ήταν ποτέ, ούτε είναι και τώρα έννοια με αυστηρό γεωγραφικό περιεχόμενο.
Γιατί η Ελλάδα είναι μια πνευματική και πολιτιστική έννοια που εκτείνεται σε όλη την ανατολική Μεσόγειο, χωρίς αυτό να σημαίνει, για αυτούς που θα σπεύσουν στα γρήγορα συμπεράσματα, πως η Ανατολική Μεσόγειος, ανήκει στους Έλληνες.

Ο Κακλαμάνης απέχει παρά πολύ από το να είναι Μεγαλοιδεατης. Και φυσικά δεν είναι Εθνικιστής. Ελλάδα λοιπόν είναι ο Ελληνικός πολιτισμός, και πέραν αυτού ουδεν.

Στην αρχαιότητα τούτο τον πολιτισμό δεν τον πραγμάτωσε μια μονό εθνότητα, δηλαδή οι αυτόχθονες Έλληνες, με την στενή γεωγραφία. Η Ελλάδα κατοικούνταν, τότε, από μια πανσπερμία λαών και εθνοτήτων, όπως και το 1821. Και η γεωγραφική της θέση συνετέλεσε ώστε όλοι οι πολιτισμοί που αναπτύχτηκαν στην Ανατολική λεκάνη της Μεσογείου, να συγχωνευτούν τελικά σε έναν, που κατ’ οικονομία ονομάστηκε Ελληνικός. Με άλλα λόγια ο αρχαίος ελληνικός πολιτισμός δεν είναι το δημιούργημα ενός προνομιούχου και ιδιοφυούς λαού, προορισμένου από την μοίρα να μεγαλουργήσει.

Δεν υπάρχουν μεγαλοφυείς λαοί. Υπάρχουν μονό μεγαλοφυείς άνθρωποι. Και αν ένας λαός όπως οι αρχαίοι Έλληνες δημιουργεί έναν μεγαλειώδη πολιτισμό, αυτό δεν οφείλεται στο φανταστικό άθροισμα, που ονομάστηκε δολίως και σκοπίμως, «Εθνική ιδιοφυΐα», προκειμένου να παραξει ιδεολογική κάλυψη ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΗ ΑΠΑΤΗ, διάσπαρτη σε τούτον τον Νεοελληνικό τόπο, αλλά στην ιστορική συγκυρια, καθώς και στην γεωγραφική θέση όντος της οποίας τελείται η ιστορική συγκύρια, σε μια δεδομένη στιγμή του ιστορικού χρόνου.

Η Ελλάδα λοιπόν από γεωγραφική άποψη είναι η κάρδια της Ανατολικής Μεσογείου. Ήταν επόμενα φυσικό να γίνει ο χώρος συνάντησης, όλων των Μεσογειακών πολιτισμών, όλων των επιστημων και όλων των θρησκειών, που κάποτε συναποτέλεσαν αυτό που ονομάστηκε «Ελληνικός πολιτισμός». Που δεν είναι τίποτα άλλο παρά η κορύφωση στην οποία έφτασε ο ευρύτερος Μεσογειακός πολιτισμός, από τότε που πρωτοεμφανίστηκε στην Βαβυλωνία, στην Ασσυρία και στην Αίγυπτο.

Αυτό σημαίνει πως δεν νομιμοποιούμαστε να είμαστε υπερήφανοι για τους αρχαίους μας πρόγονους. Πρώτον διότι ουδεμία καθορισμένη φυλετική σχέση έχουμε με τους αρχαίους μας προγόνους  και το δευτερο γιατι πολιτιστικά απέχουμε  έτη φωτός απο κείνους.
Άλλωστε και οι αρχαίοι μας προγονοί, ήταν μια πανσπερμία. Ουδείς θα μπορούσε να αποδείξει την άνευ νοήματος, αλλωστε, φυλετικη καθαρότητα των αρχαίων Ελλήνων, πολύ περισσότερο όταν και σήμερα τούτη η καθαρότητα είναι ένας χονδροειδέστατος μύθος προς κατανάλωση ηλίθιων και «εθνικοφρόνων».
Που όσο πιο εθνικόφρονες είναι, τόσο μικρότερη σχέση έχουν με τον Ελληνικό πολιτισμό.
Ο Κακλαμάνης αποδεικνύει με μια συναρπαστική μαθηματική λογική πως η «ελληνικότητα» και η «εθνικοφροσύνη» ουδεμία σχέση έχουν μεταξύ τους. Διότι δεν υπήρξε ποτέ γεωγραφικά προσδιορισιμο ελληνικό έθνος, ενώ υπήρξαν πολλά ελληνικά κράτη, αλλά κανένα…νεοελληνικό. Αυτό δεν σημαίνει βεβαία πως δεν υπάρχει Ελληνική εθνότητα. Μονό που δεν μπορεί να προσδιορισθεί ούτε από την γεωγραφία, ούτε από την θρησκεία.
Ο τίτλος λοιπόν του βιβλίου του Γερασίμου Κακλαμανη, «Επι της δομής του Νεοελληνικού κράτους», δεν θα μελετήσει μια ανύπαρκτη δομή, αλλά ερευνά τις προϋποθέσεις και τις δυνατότητες ύπαρξης στο μέλλον, μιας τέτοιας δομής. Το νεοελληνικό κράτος κατά τον Γ. Κακλαμανη, είναι κάτι που πρέπει «να προκύψει». Πράγμα που σημαίνει πως ακόμα δεν έχει προκύψει. Με αλλά λόγια πρέπει να φτιάξουμε μια Ελλάδα.
Αλλά τότε, τι είναι αυτό που ονομάζουμε Νεοελληνικό κράτος;Γιατι σίγουρα υπάρχει κατι τετοιο.Είναι το ΤΕΧΝΗΤΟ ΚΡΑΤΟΣ,κατι σαν το Βέλγιο ας πούμε που δημιούργησαν οι τότε μεγάλες δυνάμεις, αμέσως μετα την νικηφόρα εκβαση της ελληνικής επανάστασης.Που όσομεγαλειώδης κι αν ήταν, δε θα οδηγούσε στην δημιουργία κράτους αν αυτό δε βόλευε τις μεγάλες δυνάμεις της εποχής.

Άλλωστε κατά τον Γ.Κακλαμανη, η Ελληνική επανάσταση δεν έγινε για να δημιουργηθεί αυτό το συγκεκριμένο κράτος, που όλοι ξέρουμε, αλλά για να αυτονομηθεί από την Οθωμανική αυτοκρατορία, μια περιοχή της, όπως επιχειρήθηκε και νωρίτερα από τον Αλη Πασά.
Που όπως και η ιδία η Οθωμανική αυτοκρατορία στο σύνολο της, απείχε πολύ από το να είναι ομοιογενής εθνολογικά και θρησκευτικά. Στην Ελληνική επανάσταση πήραν λοιπόν μέρος και μωαμεθανοί. Ο Κακλαμάνης έχει βασιμους λόγους να υποπτέυεται πως οι μισοί τουλάχιστον των εξεγερμένων  ήταν μωαμεθανοί-χωρίς να σημαίνει οτι δεν ηταν ελληνες.

Γιατί Έλληνες δεν ήταν-και δεν είναι-μονό οι Χριστιανοί ορθόδοξοι, όπως έφτασε να γίνει πιστευτό μέσα από μια ανόητη εθνικιστική προπαγάνδα, που ταύτισε τον Ελληνισμό με την Ορθοδοξία, πετώντας στο περιθώριο όσους αυτόχθονες είχαν ασπαστεί άλλες θρησκείες, η όσους ετερόχθονες έφεραν στην καινούργια πατρίδα την θρησκεία των προγονών τους.
Σήμερα σχεδόν σε όλα τα παραλία της Μικρας Ασίας, κατοικούνται από εξισλαμισμένους Έλληνες, πολλοί από τους οποίους εξισλαμίστηκαν μονό και μονό για να μην υποστούν την δύσκολη, όπως αποδείχτηκε, τύχη των άλλων ελληνικών πληθυσμών που ανταλλαξε ο Βενιζέλος.


Δεν είναι ιστορικό λάθος, είναι ιστορική λαθροχειρία, ο αυταπόδεικτα ανόητος ισχυρισμός, «πας Ελλην Χριστιανός Ορθόδοξος». Θα δούμε την επόμενη Κυριακή στο επόμενο άρθρο, γιατί η Ορθοδοξία ταυτίστηκε με τον Ελληνισμό,[1] για να σχηματίσει εκείνη η τεχνητή έννοια «ελληνοχριστιανικός», τα δυο συνθετικά της οποίας είναι αντιφατικά, και συνεπώς αλληλοαποκλειομενα, όπως αποδειχνει ο Γ.Κακλαμανης από την Λευκάδα. (Οι επτανήσιοι δεν έχουν σοβαρούς ιστορικούς λόγους να είναι Ελληνορθόδοξοι, έτσι και αλλοιως ήταν πάντα οι χειρότεροι εξ Ελλήνων χριστιανοί).
Για να αναληφθούμε την συλλογιστική του Κακλαμάνη πρέπει κατ αρχήν να σταματήσουμε λιγάκι στα προφανή.
Υπάρχει λοιπόν σήμερα στην Ελλάδα ένας έντονος τοπικισμός όσο εκείνος της αρχαιοελληνικής πολης-κρατος. Οι γειτονικές πόλεις και τα γειτονικά ελληνικά χωριά βρίσκονται πάντα σχεδόν σε μια εμπόλεμη κατάσταση μεταξύ τους. Γιατί;;
Στην Γερμάνια αυτός ο τοπικισμός οδήγησε στην ομοσπονδιοποιηση, και στην Ιταλία σε ένα ενιαίο κράτος με ισχυρή εθνική συνείδηση, παρά το γεγονός του κατακερματισμού της Ιταλίας, σε πολλά κρατίδια, πριν από τον Γαριβαλδη και τον Καβουρ. Γιατί λοιπόν το σύγχρονο Ελληνικό κράτος ,δεν διαμορφώθηκε σε μια ομόσπονδη δημοκρατία τύπου Γερμανίας;
Όπου η Μακεδονία, η Ήπειρος, η Θράκη, η Θεσσαλία, η Στερεά, (που λέγεται ακόμα Στερεά, αν και τα σύνορα έφυγαν πια από τον Δομοκό και προστέθηκε και άλλη Στερεά Ελλάδα),οι Κυκλάδες τα Δωδεκάνησα, τα Επτάνησα, η Κρήτη, θα μπορούσαν να είναι κάλλιστα κρατίδια μιας Ομοσπονδίας;

Το ερώτημα τώρα ανεστραμμένο: Γιατί οι παραπάνω περιοχές διατηρούν ακόμα και σήμερα τόσες πολιτισμικές και θεσμικές  ιδιαιτερότητες , ώστε να μην καταφέρνουν να σχηματίσουν ένα ενιαίο κράτος όπως στην Ιταλία;;
Άλλωστε τι σημαίνουν εκείνοι οι τρομεροί εμφύλιοι πόλεμοι κατά την διάρκεια της Ελληνικής επανάστασης;
Γιατί οι Στερεοελλαδίτες μισούσαν τόσο πολύ τους Πελοποννησιους;
Γιατί η συνεχιζόμενη απέχθεια των μεν για τους δε;
Γιατί οι Μακεδόνες νιώθουν πάντα λιγάκι περιθωριακοί σε σχέση με τον κύριο κορμό του έθνους , πράγμα που υποχρέωσε το επίσημο κράτος να καταφύγει στο αστείο και δημαγωγικό ολοφάνερα χαρακτηρισμό της Θεσσαλονίκης ως «συμπρωτεύουσας»;
Γιατί οι Θράκες εμφανίζουν μια αυξημένη πολιτική παθητικότητα;

Γιατι ο Καζαντζακης προτιμά για τον εαυτό του τον χαρακτηρισμό «Κρητικός» και όχι «έλληνας»;
Γιατί οι επτανήσιοι θεωρούν πως υπερέχουν έναντι των άλλων Ελλήνων;
Γιατί οι Πόντιοι νιώθουν ακόμα και σήμερα φιλοξενούμενοι στην «μητέρα πατρίδα»;
Είναι όντως για αυτούς η Ελλάδα «μητέρα πατρίδα», η μια κακή μητριά, που συνεχίζει να τους κοροϊδεύει με τα γνωστά ανέκδοτα;
Δεν είναι τυχαίο βεβαία που σε αυτούς φόρτωσαν τα ανέκδοτα.
Τέτοια ανέκδοτα υπάρχουν παντού βέβαια, αλλά σε άλλες χώρες οι αυτόχθονες τα προσάπτουν επίσης για αυτοχθονες,και όχι για ετεροχθονες, οπως εδω, οπου οι ντόπιοι Ελλαδιτες θεωρούν τον εαυτό τους πιο γνήσιο Έλληνα των πιο γνήσιων.
Και το σημαντικότερο ερώτημα: Γιατί η Ελληνική κοινωνία στο σύνολο της εμφανίζει μια τόσο μεγάλη έλλειψη ομοιογενείας και συνοχής;
Και στις τοπικές κοινωνίες και στα διάφορα επαγγέλματα τα οποία το καθένα, διεκδικεί τα δικά του απέναντι στα αλλά;
Γιατί εδω ούτε οι συνταγματικοί θεσμοί δεν λειτουργούν, ούτε οι νόμοι;
Γιατί οι πάντες περιμένουν τα πάντα από την καθημερινή παρέμβαση του Νομοθέτη, ο οποίος παράγει νόμους με την σέσουλα και τους ρίχνει σε μαζική κατανάλωση, σε τέτοιο βαθμό που παραβιάζονται αμέσως με το που θα ψηφιστούν, ένεκα του νεοελληνικού φαινόμενου που ονομάζεται «παραθυράκι».

Γιατί τελικά οι Νεοέλληνες γίνονται γελοία δικομανείς καταρρίπτοντας όλα τα παγκόσμια ρεκόρ;
Τι σημαίνει η άκρως διαδομένη παροιμία στις Αραβικές χώρες «Τι εβραίος,τι Έλληνας«; Τι σημαίνει η αραβική βρισιά «άντε να γαμ… με Έλληνα«;

Γιατί χρειάστηκε ο διπλωματικός αγώνας πολλών ετών, για να πειστεί ο εκδότης του πολύ έγκυρου γαλλικού εγκυκλοπαιδικού λεξικού «Λαρους», να δώσει μια λιγότερο προσβλητική ερμηνεία στο λημα «Έλληνας», όπου κάποτε γραφόταν πως η λέξη «Έλληνας», είναι συνώνυμο του δόλιου και του απατεώνα;
Τι άλλο μπορεί να δηλώνει το περίφημο «δαιμόνιο της Φυλής», περά από μια Φροϋδικής τάξεως εξιδανίκευση της Ελληνικής δολιότητας και απατεωνιάς, για την οποία βεβαία, ουδόλως έσφαλε ο Γάλλος λεξικογράφος;
Γιατί το γερμανικό γλωσσικό πρόβλημα, που είναι ανάλογο του Ελληνικού, δεν πηρέ ποτέ στην Γερμανία μια πολιτική διάσταση όπως εδω;

Τι μπορεί να σημαίνει ο παραλογισμός της τεχνητά συνθέτης εννοίας «Ελληνοχριστιανικός», την οποία ποτέ κάνεις Ευρωπαίος δεν μπόρεσε να κατανοήσει, ενώ εδω στην Ελλάδα, τον κατανοούν πλήρως, μονό οι εκ των εθνικοφρόνων θρησκομανείς;
Γιατί αναστατώνεται η εκάστου πολιτική ηγεσία, κάθε φορά που θα μπει, άδικα έστω, πρόβλημα μειονοτήτων;
Γιατί δεν μας δίδαξαν ποτέ στο σχολειό, πως το αυτόνομο κράτος του Αλή Πασά ήταν ελληνικό;

Γιατί μας έκρυψαν πως ο πρώτος και ο δεύτερος Πρόεδρος της Ελληνικής δημοκρατίας,(εννοούμε τους δυο Κουντουριωτηδες), ήταν Αρβανίτες και μίλαγαν αρβανίτικα;
Γιατί δεν μας είπαν πως το ίδιο ακριβώς ήταν ο Μιαούλης, η Μπουμπουλινα και ένα σωρό ακόμα γνωστοί από την επανάσταση;
Γιατί αποσιωπούν δολιότατα το γεγονός πως η ομάδα χωριών που λέγονταν Σούλι, ήταν Αρβανιτοχώρια και ότι ο ένας από τους Μποτσαραίους, (που ήταν φυσικά Αρβανίτες), συνέταξε τότε και ελληνο-αρβανιτικο, (ελληνο-αλβανικό ΔΗΛΑΔΗ) λεξικό;
Ποια η κοινωνική αναγκαιότητα ενός τέτοιου λεξικού τότε;
Γιατί η ιστορία της γεωγραφίας, δεν αναγράφει πως η Θήβα, (η αρχαία Θήβα) είναι μια εξ ολόκληρου αρβανίτικη πόλη και πως τα περισσότερα χωριά των Μεσογείων συμπεριλαμβανόμενων και των Σπάτων, αλλά και τα χωριά στην Δυτική Αττική, είναι Αρβανιτοχώρια;;
Γιατί οι πρώην Σλαυοι, οι Αρβανίτες, οι Βλάχοι, οι Πομάκοι, οι Αρμένιοι και οι Εβραιοι που κατοικούν σ’αυτη τη χωρα  συνεχίζουν να αισθάνονται οιωνοί φιλοξενούμενοισε εναν τοπο που είναι και δικός τους;

Ποιοι σοφοί είναι εκείνοι, που έκαναν δώρο τους μουσουλμάνους Έλληνες της Θράκης,στους Τούρκους της Αγκυρας;
Kανεις λοιπόν δεν κατάλαβε ποτέ, πως όλες οι εθνότητες που συναποτελεσαν το Νεοελληνικό κράτος, είναι Έλληνες ουσιαστικά, ριζικά και απόλυτα και όχι κατά παραχώρηση και κατ απονομή της υπηκοότητας;

Γιατί είναι Έλληνας περισσότερο, ο Έλληνας δοσίλογος, «εθνικόφρων»,τούτος ο απόγονος του έλληνα γκοτζαμπαση της τουρκοκρατίας[2], που θησαύριζαν με τις ευλογίες των αρχόντων Τούρκων σε βάρος των φτωχών Αρβανιτών, Τούρκων και Ελλήνων.

Με ποιά λογική τούτη η μεγαλειώδη επανασταση, που την εκαναν όλοι οι καταπιεσμένοι της περιοχής που ονομάστηκε αργότερα Έλλαδα, ηταν εθνική και όχι απλά και καθαρά ελληνική;
Κατά ποια λογική οι «εξ αίματος» Έλληνες, αν υποθέσουμε ότι υπήρχαν και τέτοιοι, είναι περισσότερο Έλληνες, από τους ετερόχθονες,που εγκαταστάθηκαν στην Ελλάδα,όπως οι Αρβανίτες, σε χρόνους πολύ μακρινούς διατηρωντας ωστόσο την πολιτιστική τους ιδιαιτερότητα, μεχρι σημερα σε πολλες περιπτωσεις;

Στα παρά-πάνω και σε πολλά άλλα ανάλογα ερωτήματα, καμμια επιστημονική και λογική απάντηση δεν είναι εφικτή, αν δεν δεχτούμε πως οι Έλληνες ήταν στην αρχαιότητα και συνεχίζουν να είναι και τα τελευταία 190 χρόνια ένας Λαός πολυεθνικός.

Οι αρχαίοι Έλληνες μεγαλούργησαν χάρη στην ανεκτικότητα τους, απέναντι σε όλους αυτούς που έρχονταν και εγκαθίστανται στις Ελληνικές πόλεις. Που ήταν Ελληνικές γιατί ανάπτυξαν ένα πολιτισμό, που ονομάστηκε Ελληνικός, από τον τόπο όπου εμφανίστηκε και όχι από την ποιότητα της ράτσας των αυτοχθόνων.

Η Ελλάδα ήταν πάντα μια χοάνη συγκερασμού, εθνοτήτων και λαοτητων, ένα τέλειο χωνευτήρι λαών και τούτο χάρη στην θέση της, στην Ανατολική Μεσόγειο, όπου εμφανιστήκαν όλοι οι σπουδαίοι πολιτισμοί που συγκεράστηκαν στον Ελληνικό.
Πριν κάθε τι, η Ελλάδα είναι μια πολιτιστική παγκόσμια  έννοια. Όχι όμως θεωρία «ανωτέρας φυλής και περιουσίου έθνους»

15.2.1987

[1] Ορθόδοξα θεμέλια ενός κράτους…ανορθόδοξου.

[2] Ελληνικό Κράτος και παρακράτος

============================================================

Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-h2D