δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Archive for Φεβρουαρίου, 2012

«Με ποια πλευρά είστε,παιδιά;»

Ένα τραγούδι – Μια ιστορία!

Η κομητεία Harlan στο Kentucky των ΗΠΑ ήταν, στις αρχές και μέχρι τα μέσα του 20ου αιώνα, μια περιοχή που είχε να επιδείξει πολλά ανθρακωρυχεία, ακραία συντηρητικούς κυβερνήτες και το καθόλου κολακευτικό ψευδώνυμο “ματωμένη κομητεία”. Η ραγδαία αύξηση των ορυχείων και των επιχειρήσεων παραγωγής άνθρακα οδήγησε εκεί χιλιάδες αμερικανούς που μετακινούνταν προς αναζήτηση εργασίας ήδη από το 1890. Η εσωτερική μετανάστευση προς την κομητεία Harlan κορυφώθηκε στα τέλη της δεκαετίας του ’20 και στις αρχές του ’30, όπου το κράχ και η οικονομική κρίση δημιούργησαν μεγάλες μετακινήσεις ανέργων σε περιοχές όπου μπορούσε ακόμα να βρεθεί κάποια στοιχειώδης εργασία. Και μιας και η “γη της επαγγελίας”, η California, βρίσκονταν πολύ μακριά για τους βιομηχανικούς εργάτες των ανατολικών ακτών, πολλοί απο αυτούς βρέθηκαν εκεί. Και σύντομα το μετάνιωσαν.

Οι ανθρακωρύχοι δούλευαν με μηδενικά μέτρα ασφαλείας, εξευτελιστικούς μισθούς, διαμένωντας σε προχειροφτιαγμένους καταυλισμούς δίπλα στα ορυχεία, με καταστήματα ειδών πρώτης ανάγκης που ανήκαν στον ιδιοκτήτη του εκάστοτε ορυχείου. Τα ατυχήματα ήταν σχεδόν καθημερινό φαινόμενο και η υγειονομική περίθαλψη ένα καλό θέμα για αστειευτεί κανείς, αλλά μέχρι εκεί. Επιπλέον, οι εργοδότες αρνούνταν κάθε συζήτηση για βελτίωση των συνθηκών εργασίας, πολλές φορές επικαλούμενοι την οικονομική κρίση (σας θυμίζει κάτι;).[1]

Το 1931 ανθρακωρύχοι του Χάρλαν Κάουντι κατεβαίνουν σε απεργία αντιδρώντας για τις απαράδεκτες συνθήκες εργασίας. Το Συνδικάτο που οργανώθηκε από τον Sam Reece αποφάσισε να φθάσει την αντίσταση στα άκρα. Δεν έμειναν όμως άπραγοι οι ιδιοκτήτες των ανθρακορυχείων της περιοχής, οι οποίοι με μισθοφόρους οπλισμένους και με την αστυνομία ξεκίνησαν ένα ανθρωποκυνηγητό πρωτοφανές για τα χρονικά. Οι ανθρακωρύχοι πήραν τα βουνά με όπλα. Μάχες έγιναν, το Χάρλαν Κάουντι αιματοκυλήστηκε κυριολεκτικά, και έμεινε στην ιστορία ως Ματωμένο Χάρλαν.

Ο ορκισμένος εχθρός του Συνδικάτου ήταν ο σερίφης J.H. Blair, ο οποίος ήξερε ότι για να βάλει τάξη έπρεπε να “κόψει το κεφάλι” της οργάνωσης, δηλαδή του Sam. Κάνει λοιπόν επιδρομή στο σπίτι του αρχηγού του Συνδικάτου τρομοκρατώντας την γυναίκα του Florence και τα επτά παιδιά τους με το όπλο στον κρόταφο. Κάνει επίσης, κατάληψη στο σπίτι με άλλους κουμπουροφόρους, περιμένοντας τον Sam να επιστρέψει ανησυχώντας για την οικογένειά του και έτσι να τον εκτελέσουν. Η Florence βρήκε τρόπο να ενημερώσει τον άντρα της να μην ανησυχεί και να μην γυρίσει σπίτι. Μία από τις ημέρες της τρομοκρατίας, βλέποντας τους αστυνομικούς αλλά και τους μισθοφόρους να βρίσκονται ακροβολισμένοι στο σπίτι της και τα παιδιά της νηστικά και τρομοκρατημένα, παίρνει μία σελίδα από το επιτοίχιο ημερολόγιο και γράφει τον πρώτο στίχο: «Με ποια πλευρά είστε, αγόρια;»[2]

Το Συνδικάτο νίκησε.

Η Florence μελοποιησε τους στίχους βασισμένη σε μια ψαλμωδία Βαπτιστών (Lay the Lily Lowή στο παραδοσιακό τραγούδι Jack Munro ή Jack a Roe ( Βοb Dylan ) και κυκλοφορεί στην συλλογή Coal Mining Women .

Το τραγούδι πρωτοτραγουδήθηκε από τους Almanac Brothers, αλλά η διασκευή της Natalie Merchant το κάνει τόσο καινούργιο σαν να γράφθηκε από κάποια Florence των δικών μας εποχών….

The Almanac Singers – Talking Union, 1941.

Pete Seeger – «Greatest Hits», 1967.

Dick Gaughan – True and Bold,  1985.

Deacon Blue – Riches & More,  1997.

Ella Jenkins – Ella Jenkins and a Union of Friends Pulling Together,  1999.

Dropkick Murphys – Sing Loud, Sing Proud!, 2001,

Anne Feeney – Union Maid,  2003.

Natalie Merchant – The House Carpenter’s Daughter,  2003.

Silas House – Songs for the Mountaintop, in 2006, and Public Outcry,  2008

The Nightwatchman – «Union Town»,  2011

Ani DiFranco – ¿Which Side Are You On?,  2012

Rebel Diaz

Billy Bragg – Back to Basics,  1987,

Frederic Rzewski

Η Florence μέχρι το τέλος της ζωής της γύρισε όλη την Αμερική μιλώντας για τους καταπιεσμένους και για την δικαιοσύνη. Είχε επιλέξει με ποια πλευρά θα είναι, αφού έμεινε δίπλα στον Sam 64 χρόνια. Έφυγε με το λευκό της κεφάλι ψηλά το 1986 στα 86 της.

===================================================================================

πηγές:

[1] απο το Redemptionsongs

[2] απο το SimpleMan

Στοιχεία και πληροφορίες για το τραγούδι και την πορεία του

Wikipedia και Youtube

Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-gam

 

Advertisements

Περιμένοντας τους προβοκάτορες…

απο το Omnia tv

Τί περιμένουν μπροστά από την οθόνη μαστουρωμένοι?
Είναι οι προβοκάτορες να δράσουν σήμερα.
— Γιατί μέσα στην Βουλή μια τέτοια συμμαχία;
Τί κάθοντ’ οι πολιτικοί και δεν μας νουθετούνε;

Γιατί οι προβοκάτορες θα φθάσουν σήμερα.
Τί λόγους πια θα βγάζουν οι πολιτικοί;
Οι προβοκάτορες σαν έλθουν θα επιχειρηματολογήσουν και για κείνους.

—Γιατί ο αυτοκράτωρ μας τόσο πρωί σηκώθη,
και κάθεται στου χρηματιστηρίου την πιο μεγάλη οθόνη
στον δείκτη επάνω, επίσημος, φορώντας το ευρώ;
Γιατί οι προβοκάτορες θα φθάσουν σήμερα.
Κι ο αυτοκράτωρ περιμένει να δεχθεί
τον αρχηγό τους. Μάλιστα ετοίμασε
για να του δώσει μια συνωμοσία. Εκεί
του έγραψε τίτλους κρατικους πολλούς κι ομόλογα.

— Γιατί οι δεκάδες μας μπάτσοι κ’ οι πραίτορες εβγήκαν
σήμερα με τες κόκκινες (απο αίμα), βαμμένες ποδιές·
γιατί χειροπέδες φόρεσαν στην λογική μας,
και δακρογόνα με λαμπρές, γυαλιστερές λάμψεις και κρότους·
γιατί να πιάσουν σήμερα δολοφονικά μπαστούνια
μ’ ακροδεξιά σήματα και εθνόσημα σκαλιγμένα;
Γιατί οι προβοκάτορες θα φθάσουν σήμερα·
και τέτοια πράγματα θαμπώνουν τους προβοκάτορες.

—Γιατί κ’ οι άξιοι κονδυλοφόροι δεν έρχονται σαν πάντα
να βγάλουνε τον εμετό τους, να σκίσουνε τα ρούχα τους;
Γιατί οι προβοκάτορες θα φθάσουν σήμερα·
κι αυτοί τα λένε καλύτερα κι από τον Πούλιτζερ.

— Γιατί ν’ αρχίσει μονομιάς αυτή η ανησυχία
κ’ η κρίση. (Τα πρόσωπα ξαφνικά μάσκες που έπεσαν).
Γιατί αδειάζουν γρήγορα οι δρόμοι κ’ η πλατείες,
κι όλοι γυρνούν στα σπίτια τους πολύ βασανισμένοι;
Γιατί ενύχτωσε κ’ οι προβοκάτορες δεν ήλθαν.
Και μερικοί έφθασαν απ’ τα σύνορα της λογικής,
και είπανε πως προβοκάτορες πια είναι παντού.
Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς προβοκάτορες.
Οι άνθρωποι αυτοί ήσαν μια κάποια λύσις.

Κ.Π Καββάφης (ελεύθερη μετάφραση Νικόλας Κοσματόπουλος, φλεβάρης 2012)

Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-g3D


Ο Έρωτας στον τοίχο

Τ’αγίου ξενόφερτου φτερωτού τρόλη σήμερα και είπα να μαζέψω μερικούς τοίχοι για αφιερώσεις….

Μπορεί να διανύουμε δύσκολους καιρούς για έρωτες και η «συναισθηματική πανούκλα» να είναι παντού,εμείς ομως ωφείλουμε να αντέξουμε….

Κι όπως λέει ένας σοφός : «Αγάπη είναι να σε αγκαλιάζουν,να σε προσέχουν,να σε ταίζουν κ να σε πηγαίνουν βόλτα ακόμα κι αν έχεις φάει τα πάντα κι έχεις κατουρήσει παντού……»

Καμμια φορά να τον ακούς τον τοίχο ….

Αφιερωμένο στην (Ά)

υγ:και ενα ωραιο που άκουσα εδω τριγυρω » Τα κτήρια καιγονται,ο Έρωτας μένει…..»

Μανικάκος

μικρό φτερωτό λινκ :http://wp.me/p1pa1c-g1Y