δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Άλλος Δρόμος Δεν Υπήρχε

 

σενάριο – σκηνοθεσία: ΣΤΑΥΡΟΣ ΨΥΛΛΑΚΗΣ
αρχική Ιδέα & συνεργασία στην έρευνα και στο σενάριο: ΜΑΤΘΑΙΟΣ ΦΡΑΝΤΖΕΣΚΑΚΗΣ

22 Ιουνίου 1962. Ένα μικρό κότερο αναχωρεί από τη Γλυφάδα με προορισμό την περιοχή του Οτράντο, στη Νότια Ιταλία. Ενας γέρος ναυτικός και ο γιός του φυγαδεύουν παράνομα 4 άνδρες και 2 γυναίκες.

Οι παράνομοι,επικηρυγμένοι, αντάρτες Νίκος Κοκοβλής, Παγώνα Κοκοβλή (αδερφή του Νίκου), Αργυρώ Πολυχρονάκη, Σταμάτης Μαριόλης, Γιάννης Λιονάκης και Κωστής Λιονάκης (αδερφός του Γιάννη), αφού κρύβονταν για 15 περίπου χρόνια στο Νομό Χανίων, στη Δυτική Κρήτη, έφευγαν από την Ελλάδα με εντολή του Κομμουνιστικού Κόμματος. Η αναχώρησή τους, ήταν ο ελληνικός επίλογος μιας απίστευτης προσπάθειας επιβίωσης, σε μια πολύ μοναχική διαδρομή που ξεκινούσε με το τέλος του Εμφυλίου στην Κρήτη.

Στην Κρήτη ο Εμφύλιος πόλεμος άρχισε τον Απρίλιο του ’47, ένα χρόνο σχεδόν αργότερα από τη υπόλοιπη Ελλάδα και τέλειωσε ένα χρόνο νωρίτερα από τη συντριβή των ανταρτών στο Γράμμο (’49).

Στην Ανατολική Κρήτη, η εξολόθρευση των ανταρτών έγινε σε σύντομο χρονικό διάστημα. Στη Δυτική Κρήτη, την άνοιξη του 48, γύρω στους 300 αντάρτες, με 13 γυναίκες ανάμεσα τους, συγκεντρώθηκαν στην ελεύθερη περιοχή του Ομαλού. Το μέλλον τους κρίθηκε στη μάχη της Σαμαριάς, τον Ιούνιο του ’48.

Από τη μάχη της Σαμαριάς γλύτωσαν περίπου 100 αντάρτες. Ένα χρόνο μετά, είχαν μείνει καμιά 40αριά, σε όλες τις επαρχίες του Ν. Χανίων. Διασκορπισμένοι και ακέφαλοι, κρύβονταν κυρίως στα Λευκά Ορη, τις Μαδάρες, όπως τα αποκαλούν οι ντόπιοι. Όταν καταφέρνουν να συγκεντρωθούν, τον Απρίλιο του ’49 στις Χώσες, τη θέση των σκοτωμένων αρχηγών, Τσιτήλου και Μακρυδάκη, παίρνουν η Βαγγελιώ Κλάδου και ο Νίκος Κοκοβλής.

Τέλος Αυγούστου του ’49. Ήττα του Δημοκρατικού Στρατού. Όσοι αντάρτες επέζησαν και δεν αιχμαλωτίστηκαν υποχωρούν στις γειτονικές Λαϊκές Δημοκρατίες. Όμως από την Κρήτη δεν μπορούν να φύγουν. Εγκλωβισμένοι στα Λευκά Όρη, οι αντάρτες που έχουν απομείνει, κρύβονται σε απόκρημνες σπηλιές, σε καταφύγια, σε δύσβατα μέρη. Ο ένας μετά τον άλλο σκοτώνονται ή συλλαμβάνονται.

Νίκος και Αργυρώ Κοκοβλή

Γύρω στο ’50 έχουν μείνει 14. Ανάμεσα τους και τα βασικά πρόσωπα της ταινίας μας, οι 6 αντάρτες που διέφυγαν το ’62 στην Ιταλία. Για να επιβιώσουν διασκορπίζονται. Ο Νίκος Κοκοβλής και η Αργυρώ Πολυχρονάκη, από τις σπηλιές του Αποκόρωνα όπου κρύβονταν αρχικά, θα περάσουν με βάρκα απέναντι, στη χερσόνησο του Ακρωτηρίου. Στόχος τους η ευκολότερη πρόσβαση στην πόλη των Χανίων και η ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων.

Εδώ, θα βρουν ασφαλή κρυψώνα, στον Κυριάκο Στρατηγάκη, έναν ντόπιο χωρικό που ζει με τη γυναίκα του Γεωργία και τα 3 ανήλικα παιδιά τους στο χωριό Πλακούρες. Είναι πρόσωπο απολύτου εμπιστοσύνης και θα δεχτεί να τους φιλοξενήσει για λίγες ημέρες στο στάβλο του, τον Τρουλίτη. Σιγά, σιγά ο στάβλος και ο γειτονικός βόθρος, θα μετατραπούν από τον Κυριάκο και τη Γεωργία σε απρόσιτη κρυψώνα και οι λίγες ημέρες φιλοξενίας θα γίνουν τελικά 12 ολόκληρα χρόνια σε συνθήκες τρομακτικής δυσκολίας και κινδύνων. Με βάση αυτή την κρυψώνα ο Νίκος και η Αργυρώ θα ξεκινήσουν τις επαφές τους στην πόλη των Χανίων και την ανασυγκρότηση των παράνομων κομματικών οργανώσεων.

Ο Γιάννης Λιονάκης στις σπηλιές του Αποκώρωνα

Ο Γιάννης Λιονάκης, η μετέπειτα γυναίκα του Παγώνα Κοκοβλή (αδερφή του Νίκου) και ο αδερφός του Κωστής Λιονάκης, θα παραμείνουν στις σπηλιές του Αποκόρωνα, αλλά και σε άλλα καταφύγια της περιοχής, δημιουργώντας και αυτοί τον παράνομο μηχανισμό τους και κάνοντας πολιτική δουλειά με τον κόσμο της επαρχίας.

Ο Σταμάτης Μαριόλης θα καταφύγει στην Κίσαμο όπου με αφετηρία τα Παλιά Ρούματα, έκανε πολιτική δουλειά σε όλη την επαρχία, ανασυγκροτώντας τις παράνομες κομματικές οργανώσεις.

Το κυνήγι των παρανόμων συνεχίζεται αμείωτα όλη τη δεκαετία του 50. Το 1958 έχουν μείνει 8. Οι υπόλοιποι έχουν σκοτωθεί ή συλληφθεί. Η ΕΔΑ, γίνεται αξιωματική αντιπολί-τευση και οι παράνομοι παίρνουν εντολή από το Κόμμα, να φύγουν στο εξωτερικό. Οι 6 από αυτούς θα μεταβούν σταδιακά στην Αθήνα και από εκεί θα οργανώσουν τη διαφυγή τους αρχικά στην Ιταλία.

Πίσω τους, στην Κρήτη, έμεναν 2 ακόμα αντάρτες από την ίδια κάποτε αρχική ομάδα : ο Γιώργης Τζομπανάκης και ο Σπύρος Μπλαζάκης. Δεν ακολούθησαν. Μένουν και κρύβονται. Θα εμφανιστούν το 75, μετά τη μεταπολίτευση, αφού αμνηστευθούν ….

Οι 6 παράνομοι αναχωρούν το 1962, από τη Γλυφάδα. Από εδώ, με τη βοήθεια Ιταλών συντρόφων, διέφυγαν στη Βουδαπέστη και από εκεί, έφτασαν στην Τασκένδη της Σοβιετι-κής Ενωσης όπου έμειναν 14 χρόνια. Εδώ απέκτησαν τα παιδιά τους, σπούδασαν, εργά-στηκαν, διαφώνησαν με το επίσημο Κόμμα το 1968 και πλήρωσαν ακριβά τις συνέπειες των απόψεων τους. Επαναπατρίστηκαν όλοι τους το 1976, διαγραμμένοι από το Κόμμα.

Η ταινία ντοκιμαντέρ ξεκίνησε, με αφορμή το βιβλίο ΑΛΛΟΣ ΔΡΟΜΟΣ ΔΕΝ ΥΠΗΡΧΕ του Νίκου και της Αργυρώς Κοκοβλή, που ένα μέρος του περιγράφει τα παραπάνω γεγονότα, αλλά το ίδιο το βιβλίο εκτείνεται χρονολογικά σε πολύ μεγαλύτερη περίοδο.

Εμείς εστιάζουμε το ενδιαφέρον μας και παρακολουθούμε τη διαδρομή των 6 παράνομων ανταρτών μόνο για τη χρονική περίοδο από τη μάχη της Σαμαριάς (1948) έως την αναχώρηση τους στην Ιταλιά ( 1962). Οι 3 απ΄αυτούς ζουν (Νίκος & Αργυρώ Κοκοβλή, και Γιάννης Λιονάκης) και αποτελούν τα κεντρικά πρόσωπα του ντοκιμαντέρ.

Η ταινία διερευνά το «θαύμα» της αντοχής των τσακισμένων υπολειμμάτων του Δημοκρατικού Στρατού, μετά τον Εμφύλιο, στη Δ. Κρήτη και την αυτοθυσία των απλών ανθρώπων που τους τροφοδοτούσαν και τους έκρυβαν τόσα χρόνια.

Πώς και γιατί «οι πρωταγωνιστές» άντεξαν αυτά τα βάσανα, κυνηγημένοι από πολυά-ριθμους, πάνοπλους και φανατισμένους κυνηγούς, μέσα στις σπηλιές των βουνών και της θάλασσας, στους στάβλους, στους βόθρους, σε κρύπτες κάτω από τα θεμέλια των σπιτιών, νηστικοί και διψασμένοι, γυμνοί και ξυπόλυτοι, παγωμένοι και άρρωστοι ;

Πώς και γιατί, ενώ όλα τα σκιάζει η φοβέρα, οι «αφανείς», οι απλοί άνθρωποι, άνοιγαν μαζί με τη ψυχή τους και τα σπίτια τους για να δεχτούν τους κυνηγημένους, να τους κρύψουν, να τους ταΐσουν και να τους βοηθήσουν στον αγώνα ;

Αυτά είναι μερικά από τα ερωτήματα που απασχολούν την ταινία.

Οι «πρωταγωνιστές» και οι «αφανείς», αυτής της ιστορίας, εξ ίσου λαμπροί, φωτεινοί και δυσεύρετοι, είναι η ενσάρκωση και τα σύμβολα ενός αγώνα που για να ξεπεράσει αυτές τις απίστευτες δυσκολίες, δεν φτάνει μονάχα η πίστη σε κάποια ιδεολογία, όσο ανώτερη κι αν είναι. Απαιτείται κάτι πολύ περισσότερο : μια βαθιά προσήλωση στον ίδιο τον άνθρωπο, και στην αξιοπρέπειά του. Και αυτό είναι το θέμα της ταινίας ….

Βραβείο κοινού στο 2ο Διεθνές Φεστιβάλ Ντοκιμαντέρ Λευκωσίας – Όψεις του Κόσμου

Βραβείο Μεγάλου Μήκους Ταινίας Τεκμηρίωσης (Ντοκιμαντέρ)

Το κείμενο και οι φωτογραφίες,καθως και πληροφορίες για την πορεία της ταινίας: http://allos-dromos-den-ypirxe.blogspot.com/

Γιάννης Λιονάκης

Ο Γιάννης Λιονάκης έφυγε το Σάββατο 21/1…. καλό του ταξίδι….

Μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-fCp

Advertisements

41 Σχόλια

  1. Ioulianos

    Άλλος Δρόμος Δεν Υπήρχε
    Και αυτή η φράση ισχύει για όλη την περίοδο 45-49.
    Και μπορεί να περιγράφει την αλήθεια όπως αυτή όμως διαμορφώθηκε από τις συνθήκες και την υποχωρητικότητα του ΕΑΜ.

    Με τον στραβό δρόμο που πήρε το κίνημα μας με μια κουραμάνα και μια κονσέρβα θα μας σκοτώσουν, έγραψε ο Άρης από τον Οκτώβριο του 44.

    23/01/2012 στο 15:09

    • μανικακος

      εισαι να το παμε το ποστ 1000 σχόλια? 😀

      23/01/2012 στο 15:09

      • Στο εύχομαι !!! 🙂 δεν θάναι δύσκολο …

        23/01/2012 στο 15:12

      • Ioulianos

        Μαζί σου μανικάκο.
        Άλλωστε αυτό που έγραψα αλήθεια είναι μα το έκανα για πάσα.

        23/01/2012 στο 15:12

      • koula

        κανονιστε να ριξετε το μπλογκ………………………. παλιοανωνυμουσ! 😛

        23/01/2012 στο 15:14

      • μανικακο, ρίξε κάνα ευρώπουλο και θα μεριμνήσω 😀

        26/01/2012 στο 12:29

        • μανικακος

          σιγα μη πλερωσουμε για μπαχαλα….. 😀
          ακους εκει….

          26/01/2012 στο 12:34

    • Ιουλιανέ,

      μεταξύ ’45 και ’49 υπήρξε και το ’46 και έγιναν τεράστια λάθη από το κίνημα. Πριν από το ’45 όμως τα λάθη (εγώ προσωπικά δυσκολεύομαι να καταλήξω αν επρόκειτο για λάθη ή για ενδεχόμενο δόλο) συσσωρεύονταν το ένα πάνω στ’ άλλο.
      Σε κάθε περίπτωση και με την αναγνώριση ότι οι περιστάσεις ήταν ιδιαίτερα δύσκολες η ηγεσία ήταν, κατά την επιεικέστερη εκδοχή, ανάξια του λαού. ΑΥΤΟΥ του λαού, που δείχνει το ντοκυμανταίρ.

      25/01/2012 στο 08:38

  2. Spin

    χωρίς απεργό πείνας δεν πας στα όσκαρ μανικάκε 😛

    23/01/2012 στο 16:15

    • koula

      😀 θα παει στα αντι-οσκαρ 😛

      23/01/2012 στο 16:21

      • Spin

        ή στα χρυσοδρέπανα 😛

        23/01/2012 στο 16:22

        • koula

          😆
          και στα βρισωδρεπανα 😛

          23/01/2012 στο 16:23

          • Spin

            και στα μουστάκια από βατόμουρο 😀

            23/01/2012 στο 16:29

    • Ioulianos

      Έχω μια πρόταση. Κάτι σαν τεστ.
      Ας αλλάξουμε το Posted by μανικακος και ας το κάνουμε Ιουλιανός μήπως τότε θα πάρει οσκαρ;

      23/01/2012 στο 16:31

      • Spin

        ναι γιατί κυνηγάμε το κκε όπου το βρούμε 😛 😛

        23/01/2012 στο 16:38

        • Ioulianos

          Εγώ πάντως προσπάθησα από το πρώτο σχόλιο μου και με την πρόταση μου να κάνω το ποστ υπερπαραγωγή. Λυπάμαι που απότυχα.

          23/01/2012 στο 16:45

        • Ioulianos

          Αν και τώρα που το σκέπτομαι για μένα φταίει η Κουλα με την νουθεσία της που ήταν ταυτόχρονα και κινδυνολογία.
          Άκου εκεί «κανονιστε να ριξετε το μπλογκ………………………. παλιοανωνυμουσ!» 🙂

          23/01/2012 στο 16:48

          • koula

            ΣΟ! κοφ΄τον!
            χιουμοριζει πριν παει 5!

            23/01/2012 στο 16:53

      • koula

        ιουλιανε, εχω και γω μια προταση…

        να κανεις μια προσπαθεια να μην βλεπεις παντου εχθρους.

        οτι θα μαλωνουμε, θα μαλωνουμε – επρεπε να το εχεις καταλαβει/παρατηρησει ως τωρα βασικα…
        και δεν κανεις εσυ (ή ο άλλος) ξεχωριστο το καθε θρεντ επειδη ανεβασες ποστ (ή ο άλλος) ή επειδη σχολιασες (ή ο αλλος),
        κι ας σου φαινεται ετσι τωρα…
        και το πιο σημαντικο, δεν ειναι δυο «ξεκαθαρα στρατοπεδα»… σε καθε περιπτωση συμφωνουν αλλοι και διαφωνουν αλλοι που πριν ειχαν ταυτιστει και βεβαιως, απειρες φορες εχουμε πλακωθει σχεδον ολοι με σχεδον ολους (και πριν ανεβουν δικα σου ποστ δηλαδη), γνωριζομαστε δε γνωριζομαστε…
        και αυτο οπως φαινεται θα συνεχιζεται για οσο μπαινει στον κοπο καποιος να ανεβαζει ποστ και καποιος να σχολιαζει
        οποτε, παρ’το λιγο πιο χαλαρα…

        ΥΓ φιλικη ενημερωση: το μονο που βοηθαει κατα του σπιν (τουλαχιστον :P) .. ειναι το χιουμορ

        23/01/2012 στο 16:52

        • Ioulianos

          κουλα
          Καταλαβαίνω τι λες, επέτρεψε μου όμως να μην σχολιάσω.

          Το αισθητικό μου κριτήριο πάντως δεν αντέχει χυδαίες ατάκες που στοχεύουν πρόσωπα. Αυτό και τίποτα άλλο επί του θέματος το οποίο θεωρώ λήξαν

          23/01/2012 στο 17:15

          • Μιλαν Κ.

            θυμα ??????????
            κανεις δεν σε εβρισε και κανεις δεν στοχευσε το Προσωπο σου
            κανεις!!!
            βρες κατι αλλο,εκτος αν ταυτιζεις το προσωπο σου με τον Σταλιν, τον ζαχαριαδη , τον κολιγιαννη, τον υστερο φιντελ , τον κιμ ιλ σουνγκ κλπ κλπ

            23/01/2012 στο 19:26

        • μανικακος

          23/01/2012 στο 17:27

          • koula

            αμα το υποτιτλισω… τι κερδιζω?

            23/01/2012 στο 17:31

            • μανικακος

              διαρκες τρολαρισμα σε ποστ αριστερων 😀 😀 😀 😀

              23/01/2012 στο 17:36

            • Τον τίτλο της «μεγαλύτερης μεταφράστριας ever»!!! 🙂 🙂

              25/01/2012 στο 08:27

      • μανικακος

        Ιουλιανε,απο το καλοκαιρι εχουν ανέβει 33 δικα σου πόστ.(ελπιζω να μετρησα καλα)
        αν εξαιρεσεις ενα δυο(ειδικα το ενα για την 20/10) ολα τα υπολοιπα ειχαν ηρεμο σχολιασμο.νομιζω οτι γινεσαι αδικος αν πιστευεις οτι στοχευουν τον «Ιουλιανο» λογο ΚΚΕ.
        ειδικα αν πιστευεις οτι η στοχευση γινεται απο μελη του //γραφου….

        23/01/2012 στο 18:16

        • Ioulianos

          Δεν διαφωνώ ότι όλα ξεκίνησαν από τις 20 Οκτωβρίου και μετά.
          Από την λίστα που διάβασες λείπουν και 3 χαρακτηριστικά κείμενα.
          Σεβάσου την επιθυμία μου όμως.

          Το θέμα έληξε.

          23/01/2012 στο 18:23

  3. Μιλαν Κ.

    δεν εισαι ο μονος, παρ το αλλιως …

    …. Όλοι θεωρούμε αδιανόητο το ότι ο έρωτας της ζωής μας μπορεί να είναι κάτι ελαφρύ, κάτι που δεν ζυγίζει τίποτα, φανταζόμαστε ότι ο έρωτας μας είναι αυτό που έπρεπε να είναι, ότι χωρίς αυτόν η ζωή μας δεν θα ήταν η ζωή μας. Είμαστε πεπεισμένοι ότι ο Μπετόβεν αυτοπροσώπος, σκυθρωπός κι αναμαλλιασμένος, παίζει το δικό του «Es muss sein» (=πρέπει) για τον μεγάλο έρωτα μας.

    23/01/2012 στο 19:15

  4. Πριν 15 χρόνια περίπου δλδ, σ’ ένα νοσοκομείο γνώρισα έναν από τους μαχητές-συντρόφους του Άρη. Ξέρετε, μόνο ένα βλέμμα και αρκεί να δεις την καθαρότητα της ψυχής, του ανθρώπου που στέκει απέναντι σου. Συζητήσαμε κάπου 3-4 ώρες (να φανταστείτε ότι ξέχασα τον πατέρα μου τον οποίο και συνόδευα, κυριολεκτικά!) τόσο ενδιαφέροντα γεγονότα μου εξιστόρησε, κλείσαμε μάλιστα κατά κάποιο τρόπο ραντεβού, στο σπίτι του. Ειδοποίησα κι ένα φίλο δημοσιογράφο, για εγκυρότερη καταγραφή. Περίμενα αρκετό τον φίλο δημοσιογράφο, και αυτό ήταν το λάθος μου. Μ’ αυτά και μ’ άλλα χάθηκε μια σπάνια να την πω(?) καταγραφή από έναν καταπληκτικό Άνθρωπο. Κρίμα, ακόμα του την λέω του φίλου…
    Παρόμοιες σπηλιές με την δική τους ιστορία, υπάρχουν πάμπολλες στα μέρη μου. Μερικές μάλιστα δεν ξέρεις αν είναι αληθινές η μυθικές!
    Με συγκίνησες καλέ μου μανικακο 😉

    23/01/2012 στο 21:32

  5. no use for a name

    Θυμάμαι το πως περιέγραφε ο εκλιπών στο ντοκυμαντέρ το γεγονός, ότι μέσα σε όλα τα άλλα στη ζώη του έδωσε και μια μάχη με τον καρκίνο.Βγήκε νικητής και σε αυτήν τη μάχη προσθέτω εγώ.

    Μιλούσε λες και πέρασε έναν απλό βήχα.Λογικό…από ανθρώπους με τέτοιο σθένος.

    Όντως ο τίτλος του έργου μοιάζει ο πλέον κατάλληλος για τις ζωές αυτών (και άλλων πολλών) των ανθρώπων.

    Μπορούμε αν θέλετε να συζητήσουμε για την «υποδοχή» που διαβεβαίωναν οι ηγεσίες ότι θα έβρισκαν οι αγωνιστές όταν μεταφέρονταν στην Ιταλία και το τί τελικά βρήκαν…

    Όταν ήρθε ο γυρισμός μετά από τόσα χρόνια, τον είχε πειράξει πολυ και το κλίμα στο χωριό που είχε αλλάξει πολύ…

    24/01/2012 στο 01:05

  6. Rap

    Είναι πολύ καλό το ντοκυμαντεράκι.
    Αν το χει βρει κανείς για κατέβασμα βάλτε λινκ γιατί το ψάχνω καιρό.

    Είχε προβληθεί στο Ηράκλειο πριν 2 χρόνια, και μάλιστα στην προβολή πέρα απ’ το σκηνοθέτη ήταν και κάποιος παπούλης απ’ τους (πρωτ)αγωνιστές.

    24/01/2012 στο 11:50

    • Σωστή παρατήρηση!

      24/01/2012 στο 11:52

      • Μιας και είναι του μανικακου, θα μεριμνήσει για κάποιον σύνδεσμο αν υπάρχει βασικά! 😉

        24/01/2012 στο 11:55

        • μανικακος

          βασικα το ψαχνω απο καιρο-αν και το εχω δει ηδη στην τιβι-αλλα δεν βρισκω κατι….

          24/01/2012 στο 11:58

          • …εεεε να το κάνεις upload από την TV! (θα υπάρχει στο αρχείο της ΕΡΤ) 😉

            24/01/2012 στο 12:05

          • Rap

            κι εγώ το ‘χω ψάξει επισταμένα πριν κανα τρίμηνο και δεν υπάρχει πουθενά…

            25/01/2012 στο 03:17

  7. jims

    Εγώ το ντοκυμαντέρ , το οποίο το βρήκα εξαιρετικό, το είχα κατεβάσει από το greek.ddl.com που όμως μέχρι τέλος του μήνα θα βρίσκεται σε συντήρηση. και θέλει και εγγραφή φυσικά με μαιμού στοιχεία

    27/01/2012 στο 13:05

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s