δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Archive for Δεκέμβριος, 2011

Το 2011 μεσα απο τα ποστ του //γραφου

Το 2011 ήταν μια  γεμάτη χρονιά…

Γεμάτη εξεγέρσεις, απεργίες, κινήματα. Πολιτικά καραγκιοζιλίκια.

Είχε αρώματα γιασεμιού, δακρυγόνου και σπρέι πιπεριού…..

Δείτε τα μέσα από τα ποστ του Παραλληλογράφου.

Ιανουάριος:

Η χρονιά αλλάζει με αυτούς που δεν πρόλαβαν το 2011, με ήθη και έθιμα του log in, αλλά και με μια πανέμορφη πρωινή βόλτα στην Αθήνα. Κάνει την εμφάνιση του ένα αμφιλεγόμενο κείμενο, ένας δωδεκάλογος και πέφτει η ιδέα ενός τείχους προστασίας στον Έβρο. Κάπου εκεί, ένα 7χρονο κοριτσάκι παρασύρεται κάτω από τις ρόδες ενός ένστολου….

300 μετανάστες θα μεταβούν στην Αθήνα και στην Θεσσαλονίκη διεκδικώντας αξιοπρέπεια.«Δεν έχουμε άλλο τρόπο για να ακουστεί η φωνή μας, για να μάθετε το δίκιο μας«... και θα κλειστούν στην Νομική σχολή. Απέναντι τους θα σχηματιστεί ένα «μαύρο μέτωπο» και τα ΜΑΤ θα κάνουν την εμφάνιση τους. Το ίδιο και οι αλληλέγγυοι

Η Κερατέα συνεχίζει τον αγώνα της απέναντι στο κράτος των εργολάβων και των Ματ σχεδόν ένα μήνα…

Η αραβική Άνοιξη έρχεται με γενικευμένη εξέγερση στην Τυνησία και ο Μπεν Αλή θα είναι ο πρώτος που θα πέσει… «η απρόβλεπτη εξέγερση της Τυνησίας» θα γράψει η Κατερίνα Σταυρουλα, ενώ ο ιός της εξέγερσης εξαπλώνεται στην Αίγυπτο.

Στα χιτς του μήνα, το «μουνί«…

——————Ο———————-

Φεβρουάριος:

Με «οδηγίες για να πέσεις και να ξανασηκωθείς«, με κάλεσμα για πρωτοβουλία στο Χαϊδάρι – Αιγάλεω και με κατάληψη του Υπουργείου Υγείας μπαίνει ο Φεβρουάριος…

Ο Μαζαράκης μιλάει και σκάνε όλοι. Το ίδιο και ο εργαζόμενος της ΕΘΕΛ.

Ο αγώνας των 300 απεργών πείνας κορυφώνεται με καταλήψεις (ΓΣΕΕ, κτήριο διεθνούς αμνηστίας και 9,84) ,συναυλίες και δράσεις αλληλεγγύης, μαθήματα αξιοπρέπειας από επώνυμους, παραμύθια αλληλεγγύης από παιδιά.

Ο Gary Moore αναχωρεί για την αιώνια περιοδεία.

Η Κερατέα βράζει. Τα ΜΑΤ εισβάλουν, ασφαλίτες τραβούν πιστόλια και μια έγκυος αποβάλει… Ψυχή βαθιά

Μια κοπέλα φυλακίζεται επειδή κανει κακές παρέες… και ενα βιντεο αποκαλύπτει ασκήσεις καταστολής πλήθους σε μονάδα του Κιλκίς.

Παρέμβαση κατα του ΓΑΠ στο Βερολίνο και ενας φοιτητής περιγράφει.

Η Αίγυπτος μετρα νεκρούς, ο Μουμπάρακ πέφτει και αναλαμβάνει ο στρατός… σειρά έχει η Λιβύη. Ο γιός του Gaddafi προειδοποιεί για εμφύλιο.

23/2ου γενική απεργία…

Στα χιτς του μήνα το φαινόμενο της πεταλούδας. Νεκροί στην Λιβύη, καυγάδες στα μπλογκζζζ…

—————————————————————–Ο——————————————————————————–

Μάρτιος:

Γεννιέται ο Παραλληλογράφος.

Γεννιέται ο Παραλληλογράφος.

Παραλληλόγραφη  αλληλεγγύη στους απεργούς πείνας, οι οποίοι εχουν φτάσει σε οριακό σημείο. Στις 9 του Μάρτη λήγει η απεργία, με την υπόσχεση της κυβέρνησης για νομιμοποίηση. Στις 16 επιστρέφουν στα Χανιά.

Στου Ρεντη πέφτουν νεκροί απο σφαίρες δύο αστυνομικοί της ΔΙΑΣ.

Βγαίνουν στη φόρα οι μυστικές συνομιλίες του ΓΑΠ με τον Καντάφι.

Δίκη των «πυρήνων, με μη καταγεγραμμένα πειστήρια να εμφανίζονται και εξαφανίζονται, καταθέσεις των μπάτσων της αντιτρομοκρατικής να κινούνται στο «περίπου» και νέες τρύπες στο κατηγορητήριο.

Η μεγαλύτερη πανσέληνος της 20ετίας και ο Caravaggio.

Ιαπωνία, ο χειρότερος εφιάλτης της ανθρωπότητας. Η Greenpeace αποκαλύπτει ραδιενέργεια και ψέματα στην Ιαπωνία

Ο Πάγκαλος αποφασίζει να πάει βόλτα στην Κερατέα, η οποία πολιορκείται και αντιστέκεται για 3 μήνες, «Θυσία τω άγνωστο εργολάβο¨. Τα ΜΑΤ σπάνε τα πάντα,Βιντεο απο την επιχείρηση .

Η Δύση οδηγείται σε πόλεμο με τη Λιβύη και το καθεστώς του Αssad βομβαρδίζει τζαμί στη Συρία.

Παιχνίδια εθνικοφροσύνης και πατριδοκαπηλίας στην Καβάλα και κράξιμο στον Σηφουνάκη.

Στις απώλειες του μήνα ο Μανώλης Ρασούλης και ο Ιάκωβος Καμπανέλης.

Γεννιέται η κατάληψη παπουτσάδικου στο Χαϊδάρι. Θα δεχτεί δολοφονική επίθεση με εμπρηστικό μηχανισμό δυο βδομάδες αργότερα, ευτυχώς χωρίς κανέναν τραυματισμό.

25η Μαρτίου και η παρέλαση γίνεται διαμαρτυρία. Μαθητές γυρνούν την πλάτη τους

===================================================================================

Απρίλιος:

Ο Απρίλης ξεκινά με μια δυνατή έκρηξη στο κέντρο της Αθήνας και με τον προστάτη Αγιο μας, τον Αη Τρόλη.

4ος μήνας Κερατέα. Μεγάλη συγκέντρωση στο Λάυριο, ηλικιωμένοι ξυλοκοπούνται, ο στρατός των εργολάβων παρελαύνει αλλα η Κερατέα έχει τον λόγο. Το Art Resistance Festival διοργανώνεται για συμπαράσταση στους κατοίκους της Κερατέας. Μετα απο 129 ημέρες και νύχτες,τα ΜΑΤ κ τα μηχανήματα των εργολάβων αποχωρουν…..

Το παρκο Ναυαρίνου γιορτάζει τα δύο του χρόνια  με τριήμερο εκδηλώσεων και το Γαλάτσι απειλείται με Fast truck πολιτισμό.

Γιούχα σε Καστανίδη, Πάγκαλο, Χατζηγάκη και ο Μαγκούφης δέρνει στα διόδια επειδή μπορεί….

Στον Πειραιά τα ΜΑΤ χτυπούν τους εργαζόμενους της ναυπηγοεπισκευαστικής….

Βιτόριο Αριγκόνι

Ακραίοι ισλαμιστές δολοφονούν τον Βιτόριο Αριγκόνι κι ο Eduardo Galeano αφηγείται ιστορίες φόβου που κυβερνούν τον κόσμο.

Χρυσαυγίτης συλλαμβάνεται για διπλή δολοφονία και στα χωράφια της Μανωλάδας χύνεται αίμα για την νοστιμιά της φράουλας…..

Φευγει απο την ζωή ο Νίκος Παπάζογλου, αλλα και ο Λάκης Σάντας.

——————Ο——————————-Ο——————–

Μάιος:

Ο Θανάσης Βέγγος δραπετεύει από τη “χώρα της σφαλιάρας”.

Οι αποδοκιμασίες κατα πολιτικών συνεχίζονται, ο ΓΑΠ γιουχάρεται στην κηδεία του Σάντα, ο Πάγκαλος  αποφασίζει να δει τους Kronos Quartet, γιουχα Μπενι, αλλα κατα τ’αλλα καποιοι διεκδικουν αναδρομικά.

Ο Άρης Σειρηνίδης σε μια δίκη που δεν τελειώνει ποτέ και ο Σεισίδης αθωώνεται

Το tweeter καθυστερεί την επανάσταση…

Δολοφονείται 44χρονος και η Αθήνα βυθίζεται στο σκοτάδι. Στα Πατήσια δολοφονία μετανάστη δεν ιδρώνει κανενός το αυτί… Το πολιτικό κλίμα μυρίζει Γερμανία του ’30. Η Αθήνα βράζει

Ο Χ-καθηγητής γράφει τις παρατηρήσεις για την ανάπτυξη του φασισμού στα σχολεία.

11 Μάη: Πανεργατική Απεργία: Μια κατα τ’ αλλα ήσυχη μέρα στέλνει τον Ιωάννη Καυκά στο νοσοκομείο σε προθανάτια κατάσταση. Οι μαρτυρίες μιλούν για χτυπήματα με πυροσβεστήρες και γυρισμένα γκλοπ.Θα πάρει εξιτήριο 20 μερες μετα.Την ιδια μέρα ενα βίντεο δείχνει την λυσσα των ΜΑΤ και ο Φώτης Δήμου συλλαμβάνεται στον σωρό και του φορτώνουν μια τσάντα μολότωφ. Ηταν απο εκείνους που είχαν δώσει αίμα για τους ΔΙΑΣ στου Ρέντη…..

Στην Ισπανια βγαίνουν στις πλατείες οι Indignados και το κίνημα 15Μ της Puerta Del Sol. Προαγγελος ενός κινήματος που θα εξαπλωθεί σε όλη την Ευρώπη. Συντάσσεται ενα μανιφέστο «φάντασμα» κι ο Agustín García Calvo μιλά στους νέους της Puerta Del Sol. Στην Βαρκελώνη, στο όνομα της ηρεμίας αλλα και της Barca,τα MAT θα χτυπήσουν τους πάντες….

Συλλαμβάνεται ο Στρος Καν με την κατηγορία του βιασμού,πεθαίνει ο Gil Scott Heron, ο R.Wolf μας μιλάει επιτέλους για την αναβίωση του Κεινσιανισμού15 Μαΐου 2011: 63 χρόνια μετά θυμόμαστε τη «νάκμπα».

25 Μαιου, ενα κάλεσμα στο Facebook θα βγάλει χιλιάδες έλληνες στις πλατείες όλης της χώρας. Μια καινούρια κατάσταση γεννιέται. Οι «αγανακτισμένοι» συγκροτούν λαικές συνελεύσεις στις πλατείες όλης της χώρας με κύριο αίτημα να φύγει το μνημόνιο. Ο Πάγκαλος θα τους αποκαλέσει «μόδα του facebook» και κατι μήνες αργότερα «μαλάκες και φασίστες».

Ο Διονύσης Σαββόπουλος, λέει ότι θα πρέπει να μαζέψουμε όλους τους μετανάστες και τους τοξικομανείς από το κέντρο και να τους μεταφέρουμε σε “αραιοκατοικημένα” νησιά.

Στα χιτς του μήνα  ο Σταθμός.

===================================================================================

Ιούνιος:

Ο Ιούνιος είναι ο μήνας των «αγανακτισμένων». Καθημερινά στην κεντρική πλατεία καθε πόλης, συνέρχεται λαική συνέλευση με αποκορύφωμα της Κυριακές. Ενημέρωση για το Χρέος, Deptocracy, Kαζάκης vs Βαρουφάκη και μια αόριστη κατάσταση αυτοοργάνωσης.

Η κοινωνία βράζει. Οι πολιτικοί όπου εμφανίζονται γιουχάρονται, στριμώχνονται , κυνηγιούνται … Ο Πάγκαλος βέβαια απτόητος επιμένει οτι «τα φάγαμε όλοι μαζι«…  32 «διανοούμενοι» φωνάζουν «Τολμήστε«… κ΄ μέσα σε όλα αυτά, τα πογκρόμ των ακροδεξιών συνεχίζονται με τις κάμερες πανω τους…

15 Ιουνίου, Γενική απεργία. Τεράστιες κινητοποιήσεις σε ολη την χωρα.Οι αγανακτισμένοι επιχειρούν να κυκλώσουν την Βουλή και συναντούν την καταστολή του 2011!!! Χημικά, ξύλο, συλλήψεις απο τον σωρό ως το απόγευμα. Στους πολλούς τραυματίες, η Αννα με σπασμένο πόδι απο τους Διας, ο Μανώλης Κυπραίος χάνει την ακοή του απο κρότου/λάμψης και φυσικά ο Λουκάνικος. Συγκλονιστική η μεταφορα της Μαρινίκης Αλεβιζοπούλου.

Η πλατεία μενει ζωντανή ως αργά το βράδυ οπου γίνεται μια τεράστια συνέλευση.

Τα πολιτικά παιχνίδια δίνουν και παίρνουν, ενω στην Κ.Σερβίας ο Τασος Τέλογλου τρώει μερικές ψιλές

Η Διαμαντοπούλου παρουσιάζει τον νόμο για την παιδία. Δια της παραλήψεως καταργείται το άσυλο…

Ο στόλος της Ελευθερίας ετοιμάζεται και πάλι για την Γάζα αλλα θα συναντήσει δολιοφθορές.

Η Μυρσίνη Λοίζου με επιστολή της στον πρωθυπουργό του απαγορεύει οποιαδήποτε χρήση του εργου του πατέρα της …

28 & 29 Ιούνίου. 48ωρη γενική απεργία κατα του μεσοπρόθεσμου.

Οι αγανακτισμένοι μετρούν ένα μηνα στις πλατείες και έχοντας γευτεί την καταστολή πριν λίγες μερες καταφθάνουν απ΄όλη την χώρα στο Σύνταγμα. Το σκηνικό είναι άγριο. Τόνοι χημικά, ακροδεξιοί με μαχαίρια, συλλήψεις πραγματικών αγωνιστών… Το κέντρο της Αθήνας ζει πρωτόγνωρες καταστάσεις  πολέμου αλλα και αλληλεγγύης φλερτάροντας κυριολεκτικά με τον θάνατο. Πλέον το πρόσωπο του καθεστώτος γίνεται γνωστό σε όλους. Ονομάζεται «η μερα που πέθανε η Δημοκρατία«.

Στα χιτς του μήνα  Η τρολιά του αιώνα… ενα βίντεο απολογισμός της 20μηνης  κυβερνησης … βεβαια κυκλοφόρησε αρχές του Ιούνη και δεν περιλαμβάνει τα γεγονότα του μήνα…

——————————————————————————————————————————————————

Ιούλιος:

Ο Παραλληλογράφος μυρίζει ακόμα δακρυγόνο.

Ο Μανδραβέλης λέει το «μεγάλο ευχαριστώ» στο πολιτικό σύστημα, το οποίο -έστω «στο και πέντε»- έσωσε τη χώρα.

το Dignite-Al-Karama

Το Υπ.Προ.Πο. απαγορεύει τον απόπλου στον στολίσκο για την Γάζα, την ωρα που πραγματοποιείται κοινή ασκηση με το Ισραήλ… Η Πρωτοβουλία  «Ένα Καράβι για τη Γάζα» καλεί σε διαδήλωση κατα της κυβέρνησης. Μια βδομάδα μετά το “Julianoδε θα καταφέρει να αποπλεύσει  ενω το“Dignité / Al Karama”  θα καταληφθεί από Ισραηλινούς σε διεθνή ύδατα.

Ο Παραλληλογράφος εξασφαλίζει  την  «θεωρία του θεσμικού αντίβαρου» του παγκοσμίου φήμης συνταγματολόγου δόκτορος Michel DeCâpy.

Αρχίζουν τα παράπονα για την εικόνα της πλατείας συντάγματος και τελικά θα φροντίσουν γι’ αυτό τα ΜΑΤ μια νύχτα στο τέλος του μήνα.

Οι ανοησίες μένουν.

Νέα “ανθρωπιστικά” μέτρα απο την κυβέρνηση και η Κούλα διεξάγει Debate με θεμα » Ηττήθηκε η πλατεία»?

Γελοίες καταδίκες-εκδίκηση για 4 απεργούς πείνας της υπατίας

Στην Κύπρο 12 παιδιά χάνουν την ζωή τους απο έκρηξη σε ναυτική βάση. Το πόρισμα θα βγεί τον Οκτώβρη και θα ρίξει την θεσμική ευθύνη στον πρόεδρο Χριστόφια.

Στην Νορβηγία, ο ακροδεξιός Μπρέιβικ θα εκτελέσει 90 άτομα

Δίκη “Πυρήνων της Φωτιάς”: Τρεις… κατσαρόλες=130 χρόνια φυλακή.

===================================================================================

Άυγουστος:

Ο Αύγουστος  ανοίγει με την Proton Bank και τα πυρηνικά εργοστάσια στις ΗΠΑ.

Κυκλοφορεί το ΚΛΑΣΕ και το «Πόσο αριστερός είσαι ρε»

Ο “γαλαντόμος” εργοδότης καταγγελεται έπειτα απο απόλυση και  απαντά με επιστολή.

Το Λονδίνο ζει τις μεγαλύτερες ταραχές από το 1981, επειτα από δολοφονία 29χρονου από αστυνομικά πυρά. Λεηλασίες και φωτιά παντού και η συντηρητική Βρετανία ανάστατη. Οι αναρχικοί του Λονδίνου απαντούν. Δεκαεπτάχρονος δηλώνει :«Νομίζω ότι πρέπει να κάνουμε φασαρία…« και καταδικάζεται σε ένα χρόνο αναμόρφωσης και απαγόρευσης δημόσιας έκφρασης, 120 ώρες υποχρεωτικής εργασίας και τρίμηνη απαγόρευση κυκλοφορίας. Η  Ναόμι Κλάιν θα σχολιάσει τις ταραχές στο Λονδίνο και την παγκόσμια οικονομική ληστεία.

Πραγματοποιείται έρευνα από την Νarratorresearch γύρω από το τι έλκει αναγνώστες στον //γράφο.

15αυγουστος και ο γνωστός λαϊκιστής τα βάζει με τους πιστούς της ορθοδοξίας ενώ στις 17 Αυγούστου “φεύγει” ο καπετάν Κεμάλ.

Στην Ισπανία, η επίσκεψη του Πάπα θα προκαλέσει επεισόδια και στην Χιλή η εκπαιδευτική κοινότητα θα στήσει οδοφράγματα.

Κάποιο προτείνουν ως εκλογική λύση τους “Αισυμνήτες” και κάποιοι κολλάνε αφίσες «ενάντια σε θιασώτες της πατρίδας»

24 Αυγούστου γίνεται δεκτός  από ΠΑΣΟΚ, ΝΔ και ΛΑΟΣ επί της αρχής ο νόμος πλαίσιο για την τριτοβάθμια εκπαίδευση όποιος μέσα σε όλα καταργεί και το πανεπιστημιακό άσυλο. Λίγες μέρες μετά, ο κλόουν του Λάος τσιρίζει κατα του indymedia. Στα σκαριά και η νέα επαναστατική μέθοδος διδασκαλίας για ολες τις βαθμίδες εκπαίδευσης.

Στα Χανιά πραγματοποιείται και η 1η τριήμερη Αντισπισιστική Συνάντηση

Στα χοτ-σποτ του Αυγούστου η ομαδική έκθεση street art Βilbao (φυσικά οι ανταποκριτές μας ήταν εκεί)  και το Ziria Music Festival το μουσικό φεστιβάλ που οργανώνουν στην μνήμη του μπασίστα Νίκου Δόικα στην ορεινή Κορινθία.

—————————————————————————————————————————————————–

Σεπτέμβριος:

Ο Σεπτέμβρης είναι -κι αυτός- μηνάς κινητοποιήσεων. Οι φοιτητές επιστρέφουν “αγανακτισμένοι” στο δρόμο και ένα κίνημα στις ΗΠΑ ετοιμάζεται να καταλάβει την Wall Street…

Oι φοιτητές απο την αρχή του μήνα φωνάζουν “Αυτός ο νόμος θα ανατραπεί”,   βγαίνοντας στον δρόμο και καταλαμβάνοντας 96 σχολές ΑΕΙ και ΤΕΙ πανελλαδικά και τηλεοπτικούς σταθμούς. Σε παρέμβαση  τους στο κεντρικό δελτίο της ΝΕΤ, αφήνουν μήνυμα το οποίο δε θα μεταδοθεί ποτέ. O πρωθυπουργός σε ρόλο «λογοκριτή της ΥΕΝΕΔ» δίνει εντολή να μην μεταδοθεί. Εμφανίζονται οι “αγανακτισμένοι” φοιτητές που είναι υπέρ των σχολών, η ασφάλεια γυροφέρνει σε σχολές ζητώντας στοιχεία για τους καταληψίες ενώ το Λάος απειλεί ανοιχτά τους κομμουνιστές “ότι παίζουν με την φωτιά” όσον αφορά το Πανεκπαιδευτικό . Ακαδημαϊκοί “αξιολογούν” το νόμο-πλαίσιο. Μέρος της “ανοικοδόμησης” της παιδείας θα γίνει και το DVD. Περιστατικά προπηλακισμών, αλλά και απειλών για σωματική βία από διευθυντές σχολείων και “αγανακτισμένους” γονείς, σε μαθητές που συμμετέχουν στις καταλήψεις.

3 του Σεπτέμβρη και ο Άγης Σπίνας καλεί με επιστολή τον ΓΑΠ σε νέα διακήρηξη, νεα επανάσταση.

Τα τηλεγραφήματα που βγάζει το Wikileaks ειναι αρκετά ζουμερά.

Oι “αγανακτισμένοι” θα επιστρέψουν στις πλατείες αλλα το καθεστώς πλέον είναι σαφέστατο.”Απαγορεύεται η συνάθροιση, η ανάρτηση πανό και γενικά οι διαμαρτυρίες. Θα γινουν συλλήψεις με αρκετούς τραυματίες. Ακροδεξιοι προσπαθουν να φτιαξουν ομάδες περιφρούρησης στην πλατεία Συντάγματος.

Στη ΔΕΘ, τα συνδικάτα, οι φοιτητές, οι ταξιτζήδες και οι Ηρακλειδείς και πλήθος κόσμου θα διαδηλώσουν κατά της κυβέρνησης.

Το σοφό κωλοπαίδι θα κάνει την εμφάνιση του, ο Σίμος Σεισίδης θα πάει ξανά σε δίκη και Η ΚΡΑΥΓΗ των παιδιών του ΚΕΘΕΑ θα συγκλονίσει.

Νύχτες Πρεμιέρας και φέτος (αλλά χωρίς χορηγό).

Μια αφίσα καλεί τους Νεοϋορκέζους να κατασκηνώσουν έξω από το χρηματιστήριο της Γουόλ Στριτ και έτσι θα γεννηθεί το Occupy Wall Street, κίνημα που θα μεταδοθεί σε αρκετές πόλεις στην συνέχεια. Στο κάλεσμα θα ανταποκριθούν χιλιάδες κόσμου, περικυκλώνοντας τον ναό του καπιταλισμού και παραμένουν για μέρες ώσπου δέχονται την πρώτη επίθεση της αστυνομίας. Οι συνελεύσεις αλλά και οι συγκρούσεις θα συνεχιστούν…

Στον Τρόυ Ντέιβις, απομένουν Δυο Ώρες καθώς ο θάνατος στις ΗΠΑ είναι της μόδας

===================================================================================

Οκτώβριος:

Ο μήνας ανοίγει με 7 μέρες ζωής στην Τοσίτσα και με λόγια αξιοπρέπειας στη δίκη της ντροπής.

Δημοσιογραφία των πολιτών”: Είναι ήδη εδώ

4/10 πάρτυ για τα 2 χρόνια ΠΑΣΟΚ απο τον μετρ του είδους

Γενική απεργία, σπρωξίδια σε ηλικιωμένους, μπουκέτα σε ρεπόρτερ, προσαγωγές σε ταλαίπωρους…  Τα ρομπότ της ΕΛ.ΑΣ ξαναχτυπάνε τον Λουκάνικο

Παθαίνει ο Steve Jobs και το παραλήρημα αρχίζει… η αγιοποίηση του προωθείται!!

Μαθαίνουμε για τους αναρχικούς της πλατείας, για βίτσια “βιαστών” της δημοκρατίας και για την αποκατάσταση του Ζαχαριάδη.

Θυμόμαστε τις φοιτητικές κινητοποιήσεις του 2006-07.

Όσοι έτρεξαν για την μεγάλη του έθνους απογραφή, είναι ακόμα απλήρωτοι…6 μήνες μετά.

Ο Κυπραίου μιλάει στα ΜΑΤ…

Αρκετά γιουχαριστικός ο Οκτώβρης με κράξιμο στον Καστανίδη, ο “Σύνδεσμος Αγανακτισμένων Βιομηχάνων” πάει Βρυξέλλες, ξύλο σε δημάρχους, αποδοκιμασίες στον Απ. Κακλαμάνη, πανό στα γήπεδα, κράξιμο στον Τρισέ σε πανεπιστήμιο στο Βερολίνο και το κερασάκι στο κράξιμο το πανηγυρικό ΟΧΙ που βροντοφώναξε ο κόσμος σε όλες τις παρελάσεις της χώρας.-Αυτά συμβαίνουν όταν δεν σέβεσαι τον πολίτη… ακούς Κάρολε;;;;

Σκάνε τα “χρυσοφόρα σκουπίδια», γίνεται κατάληψη στον  ΧΥΤΑ Φυλής, οι κάτοικοι διώχνουν ιδιωτικά  απορριμματοφόρα από τους Αμπελόκηπους και η απεργία της ΠΟΕ-ΟΤΑ κρίνεται “παράνομη” με διαδικασία φαστ πάτα κιούτ.

Τα πρώτα Κρούσματα εξαθλίωσης στα σχολεία  με λιποθυμίες μαθητών.

Πεθαίνει ο Αντάρτης φωτογράφος και η Μπέτυ Αμπατιέλου, η ιδιοκτήτρια του χεριού που χαστούκισε την Φρειδερίκη μας!!!!

…και εγένετω  “κούρεμα

Τρεις υπουργοί προαλείφουν την «τελική λύση» κι ο τέταρτος κάνει «παρεμβάσεις«…

Φαντάροι από τον Έβρο στέλνουν κραυγή απελπισίας.

Η αρκετά δραστήρια Καβάλα κάνει κατάληψη στο Κάστρο και στο εργατικό κέντρο.

Το Occupy Wall Street συνεχίζει,φωνάζει “Whose streets? Our streets!”  και στήνει οδοφράγματα. Εξαπλώνεται  πέρα από τη NY. Ο Graeber μιλάει για την μικρογραφία ενός οράματος που επανακαλύπτει τη ριζοσπαστική φαντασία.

19 & 20 Οκτώβρη Γενική Απεργία.

Μια από τις μεγαλύτερες κινητοποιήσεις της μνημονιακής εποχής με χιλιάδες κόσμου σε όλες σχεδόν τις πόλεις της χώρας, η οποία σημαδεύτηκε από γενικευμένες συγκρούσεις ανάμεσα στην περιφρούρηση του ΠΑΜΕ και τους υπόλοιπους διαδηλωτές . Τραγικός απολογισμός: Ένας νεκρός απο τα δηλητήρια των ΜΑΤ,  δεκάδες με σπασμένα κεφάλια και ένα κινηματικό κόσμο διαιρεμένο, πολωμένο και πισωγυρισμένο δεκαετίες πίσω…

H ΕΡΤ απαγορεύει το τρέιλερ για την έκθεση Μπιενάλε για λόγους αισθητικής…

Στα χίτς του μήνα η ανταπόκριση από το Occupy Snt Paul… και ο Degas.

===================================================================================

Νοέμβριος:

Η μεγάλη παρέλαση των ζόμπιλακ είναι γεγονός …

O Nοέμβρης ξεκινά με πολιτικό σουρεαλισμό. Δημοψηφίσματα, Χάος, πολιτικές μαημουδιές και κατάληψη στο προεδρικό μέγαρο… Αποτέλεσμα, ενας τραπεζίτης  καλείται να μας γλυτώσει από τους “κερδοσκόπους”, υπουργοί με δημοκρατικές ευαισθησίες και μια κυβέρνηση που θα την θυμάται για πάντα η ιστορία.

Οι εργάτες της Ελληνικής Χαλυβουργίας ξεκινούν αγώνα ζωής… Χιλιόμετρα αλληλεγγύης.

Στο Oakland γίνεται η πρώτη γενική απεργία μετά από 65 χρόνια και στο Παρίσι χορεύουν συρτάκι μαζί με τον ελληνικό λαό.

Πεθαίνει ο Άγγελος Σκορδίλης και ο Ντίνος Κατσουρίδης.

Διαβάζουμε το πολιτικό μανιφέστο ενός σκύλου και έναν χρήσιμο οδηγό αντιμετώπισης μπάτσων.

17 Νοέμβρη…  εδώ νεκροτομείο και ανταπόκριση για την ημέρα του πολυτεχνείου  από το Παρίσι (της σουπερ ντούπερ ανταποκριτάρας Catalternative )

Ο δήμαρχος ξηλώνει τα παγκάκια και διώχνει τους άστεγους………..

H ΔΕΗ σε κινητοποιήσεις για τα χαράτσια, ο Alter υπό κατάληψη και η Ελευθεροτυπία σε απεργία…

2 μήνες Occupy Wall Street. 2 μήνες καταστολή. Φοιτητές που συμπαραστέκονται στο Occupy θα ψεκαστούν με πιπέρι και ο Pepper spray Cop θα γίνει πασίγνωστος.

Η Αίγυπτος ξανά στις φλόγες ζητώντας από τους στρατιωτικούς κυβερνήτες της χώρας να μεταβιβάσουν γρήγορα την εξουσία σε μια πολιτική κυβέρνηση. Συγκρούσεις σημειώνονται όχι μόνο στο Κάιρο αλλά και στην Αλεξάνδρεια, την Ισμαηλία και στη Διώρυγα του Σουέζ.

00000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000000

Δεκέμβρης:

1η Δεκέμβρη. Γενική βόλτα στο Σύνταγμα. Την ίδια ώρα στην Μεγ.Βρετανία γίνεται η μαζικότερη απεργία από το 1926.

Στο Βερολίνο οι βουλευτές του ενιαίου πλέον Πασοκονδλαος συναντούν την ομάδα «Real Democracy Now!». Λίγες μέρες αργότερα θα “συναντήσουν” και τον Πάγκαλο. Στο Παρίσι φοιτητές συναντούν την Ντόρα και τον Πρετεντέρη.

Τα “ζωντανά βιβλία” και πάλι προς ανάγνωση…

Στην Αίγυπτο, οι λιμενεργάτες αρνούνται να παραλάβουν φορτίο με δακρυγόνα. Διαβάζουμε την επιστολή από “σύντροφο” στο Κάιρο… Στην α’ φάση των εκλογών, κερδίζουν οι ισλαμιστές και χάνουν οι ακτιβιστές. Η στρατιωτική βία κλιμακώνεται

Η “Σπίθα” του Μίκη, πραγματοποιεί πανελλήνιο ιδρυτικό συνέδριο της στην Καβάλα.

Οι εργαζόμενοι της  Χαλυβουργίας συνεχίζουν τον αγώνα τους. Μια βόλτα στην Χαλυβουργία  και το ιστορικό των χαλυβουργών. Την ώρα που ανεβηκε το πόστ, οι απεργοί φτάνουν την 56η ημέρα απεργίας.

Διαβάζουμε το  κορίτσι με τις κονσέρβες Σκόμπι” και το “Εσαεί

Πεθαίνει ο Σόκρατες και το ποδόσφαιρο της Ουτοπίας.

6η Δεκέμβρη …… Ευτυχώς τα παιδιά δεν ξεχνούν… άλλη μια νύχτα συλλήψεων “αγνώστων-γνωστών

Μια ακόμα Αλλαγή Μηχανής ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν…  Το Καπυμπάρα θυμάται

Κυκλοφορεί ο πρώτος Καζαμίας για το 2012.

Σε δίκη ο Γ.Κορωναίος για ολική άρνηση στράτευσης. Το στρατοδικείο Ιωαννίνων τον καταδίκασε σε 6 μήνες φυλάκιση με τριετή αναστολή.

Η Κερατέα με εκδηλώσεις τιμά τον αγώνα που ξεκίνησε πριν ένα χρόνο. Οι κάτοικοι της Σάμου καλούν σε κινητοποιήσεις ενάντια στα εφοπλιστικά συμφέροντα.

Ο Γαλαξιάρχης ρωτά: “Εσύ πόσα έφαγες;”

Κυκλοφορεί το τρίτο φύλλο της «ελληνικής έκδοσης» της Οccupied Wall Street Journal.

1η Πανελλαδική συνάντηση για την Άμεση Δημοκρατία.

Στην Θεσσαλονίκη, εκκενώνουν την “Επιβίωση”. Ένα καταλημένο κτήριο στο οποίο είχαν βρει καταφύγιο 27 άποροι.

Σειρά καλλιτεχνικών εκδηλώσεων και χαριστικό παζάρι για την Δημοτική Αγορά Κυψέλης.

Ένα διαφορετικό σχολείο στα ορεινά της Κρήτης.

Ο Άγγελος Καλοδούκας φωτογραφίζει τους δρόμους της Αθήνας.

Αποχαιρετάμε τον Κιμ Γιονγκ-Ιλ

Η Ελευθεροτυπία σε προσφυγή στο άρθρο 99, οι εργαζόμενοι της σε 48ωρες…

Ο Richard Wolff καλει το Occupy Wall Street να καταλάβει την παραγωγή.

===================================================================================

ΥΓ: Ελπίζω να μην γίνει η πολυπόθητη εφανάσταση στις ημέρες που απομένουν για να πάει στο καλό κι αυτή η κωλοχρονιά και δεν συμπεριληφθεί στο παρόν ποστ…

αφιερωμένο

με τις υγείες μας… σακ βουαγιάζ 😀

Μανικάκος.

http://wp.me/p1pa1c-f8H


Όμορφες στιγμές….

Όλο το 2011, σε όλο τον πλανήτη είχαμε διαδηλώσεις γεμάτες δακρυγόνο,ξύλο  και αίμα. Ο φακός ομως έπιασε καποιες στιγμές που αξίζει να τις ξεχωρίσουμε. Στιγμές γεμάτες φαντασία, χρώμα, έρωτα και αλληλεγγύη…

Βανκούβερ,Ιουνιος 2011 φωτογραφία του Rich Lam

Τορόντο διαδηλώσεις κατα των G20

Αιγύπτια φιλάει αστυνομικό....θα μπορουσε να ηταν μητέρα του.

Δυο μαθητές σε διαδηλωση στο Παρίσι -Οκτώβριος 2010

Τορόντο διαδηλώσεις κατα των G20

Σύνταγμα Μάιος 2011

Σύνταγμα Μάιος 2011

Φοιτητικά στην Χιλή-Σεπτέμβριος 2011

Κολομβία

Απεργία 28 & 29 Ιουνίου 2011 Σύνταγμα

Λονδίνο 1990-φωτογραφία David Hoffman

Αλληλεγγύη- Απεργία 28 & 29 Ιουνίου 2011 Σύνταγμα

Σύνταγμα Μάιος 2011

Σύνταγμα Μάιος 2011

Σύνταγμα Ιούνιος 2011

Μαδρίτη,Μάιος 2011

Μαδρίτη,Μάιος 2011

αφιερωμένο….

υγ: οι φωτογραφίες είναι αλιευμένες απο το ίντερνετ.Όποιος/α αναγνωρίζει τη μούρη του ή την δουλειά του και έχει οποιοδήποτε πρόβλημα,μπορω να την αφαιρέσω…..

φιλάκια 😀 😀 😀

μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-f81


La vie en Rose

Edith Piaf

Γεννήθηκε σαν σήμερα το 1915, κάτω από μια λάμπα γκαζιού. Ο πατέρας της, Λουί Αλφόνς Γκασσιόν, ήταν ακροβάτης του δρόμου και η μητέρα της, Ανιτά Μεγιάρ (Anita Maillard), ήταν λυρική τραγουδίστρια, γνωστή με το ψευδώνυμο Line Marsa. Λίγες εβδομάδες μετά τη γέννησή της την εγκατέλειψε και η μικρή Εντίθ περνάει τα πρώτα της χρόνια πρώτα κοντά στη μητρική της γιαγιά. Το 1917 ο πατέρας της, που εργαζόταν ως ακροβάτης στο τσίρκο Ciotti, την πήγε στη δική του μητέρα, η οποία ζούσε στο Μπερνέ (Bernay) της (Νορμανδίας) και ήταν ιδιοκτήτρια ενός οίκου ανοχής. Το 1919 η Εντίθ αρρωσταίνει από κάποια πάθηση στον εγκέφαλο και τυφλώνεται. Μετά από δύο χρόνια όμως θεραπεύεται χωρίς τη βοήθεια γιατρού και η όρασή της επανέρχεται. Ήταν εφτά χρονών, όταν ο πατέρας της άρχισε να την παίρνει μαζί του στις περιοδείες που έκανε με το τσίρκο και γυρνά μαζί του όλη τη Γαλλία. Στα δέκα της η Εντίθ άρχισε να τραγουδάει στους δρόμους. Αν και ο πατέρας της ήθελε να την κάνει ακροβάτη, γρήγορα κατάλαβε πως η κόρη του είχε «όλο το ταλέντο στο λαιμό και καθόλου στο κορμί» – όπως χαρακτηριστικά έλεγε ο ίδιος.

Στα 15, έχοντας ανακαλύψει τη θαυμάσια φωνή της, εγκατέλειψε τον πατέρα της για να ζήσει στο Παρίσι, τραγουδώντας στους δρόμους. Στα 17, συναντά τον Λουί Νυυπόν (Louis Dupont), ζουν μαζί και σε ένα χρόνο, στις 11/2/1933, κάνουν ένα κοριτσάκι, τη Μαρσέλ, που όμως μετά από δύο χρόνια πεθαίνει από μηνιγγίτιδα. Εκείνη συνεχίζει να τραγουδά στους δρόμους της Πιγκάλ, όπου και γνωρίζει τον Λουί Λεπλέ (Louis Leplée), διευθυντή του πιο κομψού παρισινού καμπαρέ στα Ηλύσια Πεδία. Μαγεμένος από τη φωνή της υπογράφει συμβόλαιο μαζί της και τη βαφτίζει «Môme Piaf» (μικρό σπουργίτι). Το 1935 της βγάζει και τον πρώτο της δίσκο. Λίγο αργότερα όμως ο μέντοράς της Λεπλέ δολοφονείται και η ίδια κατηγορείται πως γνωρίζει τον δολοφόνο αλλά δεν τον καταδίδει. Αν και αθωώθηκε με τη βοήθεια ενός νέου συντρόφου, του τραγουδοποιού Ρεμόν Ασό (Raymond Asso), που είναι τρελά ερωτευμένος μαζί της, φεύγει για να ζήσει στην επαρχία αλλά επιστρέφει στο Παρίσι το 1937.

Κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκόσμιου πολέμου και τη γερμανική κατοχή, δίνει συναυλίες για αιχμάλωτους πολέμου. Εισάγει πλαστές άδειες εργασίας στα κέντρα κράτησης αιχμαλώτων και βοηθάει πολλούς Γάλλους φαντάρους να δραπετεύσουν. Γύρω στα 23 της είναι πια μια μεγάλη προσωπικότητα και γυρνάει την πρώτη της ταινία που θριαμβεύει. Από τότε συνεχίζει μια πετυχημένη καριέρα και κάνει μια έντονη ζωή, δίπλα σε αρκετούς συντρόφους. Στα 30 της ερωτεύεται τον Υβ Μοντάν και αναλαμβάνει να στήσει την καριέρα του. Στα τέλη του 1945, γράφει μόνη της την τεράστια επιτυχία της La vie en rose, που στην αρχή περνά αδιάφορη. Καθ’ όλη την καριέρα της γράφει περίπου 80 τραγούδια.

Γνωρίζει μεγάλες δόξες και στη Νέα Υόρκη, όπου ερωτεύεται τον βασιλιά του μποξ, Μερσέλ Σερντάν και ζουν ένα από τα πιο φημισμένα ρομάντζα της εποχής. Ο ξαφνικός θάνατος του Σερντάν σε αεροπορικό δυστύχημα, το 1949, βυθίζει την Πιάφ σε κατάθλιψη, που ποτέ δεν ξεπερνά πραγματικά. Το 1951 έχει δύο σοβαρά τροχαία, ενώ μετά το δεύτερο οι γιατροί της δίνουν για καιρό μορφίνη, στην οποία εθίζεται. Η Πιάφ την ανακατεύει μαζί με αλκοόλ, χειροτερεύοντας έτσι την ήδη κακή κατάσταση της υγείας της.

Το 1952, παντρεμένη με τον τραγουδιστή Ζακ Πιλ, στην πεντηκοστή τουρνέ της στην Αμερική, σε κάποια ρεσιτάλ της συνοδεύεται στο πιάνο από τον νεαρό τότε Ζιλμπέρ Μπεκό. Εκείνη την εποχή ακολουθεί πολλές θεραπείες αποτοξίνωσης, μα οι ουσίες την έχουν καταβάλει. Παρ’ αυτά κάνει εξαιρετικές ηχογραφήσεις.

Τα επόμενα 2 χρόνια μένει κλεισμένη σπίτι της σε άσχημη ψυχολογική κατάσταση, μα το 1955, μόλις μαθαίνει πως θα τραγουδήσει στο θέατρο Ολυμπιά, με αφάνταστη ενέργεια δίνει μια αψεγάδιαστη παράσταση. Χωρίζουν με τον Πιλ το 1956. Με μεγάλο ζήλο κάνει άλλη μια περιοδεία στην Αμερική και είναι πια μια διεθνής σταρ. Το 1958 ζει μια ακόμα έντονη σχέση δίπλα στον νεότερο τραγουδιστή και συνθέτη Ζορζ Μουστακί, ο οποίος το 1959 συνθέτει γι αυτήν το τραγούδι Milord που κυκλοφόρησε το 1960 και λίγο αργότερα γνώρισε μεγάλη επιτυχία. Άλλο ένα σοβαρό τροχαίο αποδυναμώνει περισσότερο την Πιάφ. Μετά από λίγους μήνες καταρρέει κατά τη διάρκεια κονσέρτου της σε κατάμεστη αίθουσα της Νέας Υόρκης.

Σ’ ένα κονσέρτο στη Στοκχόλμη, στα τέλη της δεκαετίας του ’50, καταρρέει επάνω στην πίστα και η διάγνωση των γιατρών είναι ανίατος καρκίνος. Η Πιάφ δεν πτοείται και συνεχίζει να εμφανίζεται κάνοντας περιοδείες όπως και πριν, συνοδευόμενη όμως από μια νοσοκόμα που της χορηγεί μορφίνη για τους πόνους.

Το 1960, τραγουδά με επιτυχία το «Non, Je Ne Regrette Rien» (Όχι, δεν μετανιώνω για τίποτα) του Σαρλ Ντυμόν και συνεχίζει να θριαμβεύει τραγουδώντας, παρότι συχνά τρεκλίζει και παραπατά στη σκηνή. Το καλοκαίρι του 1961, γνωρίζει τον κατά πολύ νεότερό της, τελευταίο της έρωτα, τον Έλληνα Θεοφάνη Λαμπουκά, που τον βαπτίζει «Τεό Σαγαπό» και τον παντρεύεται τον Οκτώβριο του 1962 (στα 46 της εκείνη και 26 εκείνος). Εκείνο το καλοκαίρι παίρνει επίσης το πρώτο βραβείο της Ακαδημίας Charles Cros για το σύνολο της καριέρας της

Η Εντίθ Πιάφ σβήνει την ίδια μέρα με τον φίλο της, Ζαν Κοκτώ, στις 11 Οκτωβρίου του 1963, μόλις στα 48 της χρόνια στο Plascassier, κοντά στο Grasse απο κίρρωση. Ο σύζυγός της μεταφέρει την ίδια μέρα του θανάτου της τη σορό της στη «δική της πόλη», το Παρίσι. Ο τάφος της βρίσκεται στο παρισινό κοιμητήριο Περ Λασέζ.

Η Πιάφ έφυγε φτωχή αφήνοντας στον τελευταίο σύζυγό της πολλά χρέη και μια τεράστια ιστορία. Μαζί με την καριέρα της ως τραγουδίστρια (ηχογράφησε πάνω από 200 τραγούδια) βοηθούσε και στην προώθηση νεαρών ταλέντων στη μουσική σκηνή της εποχής εκείνης. Είχε μεταξύ άλλων μεγάλη συμμετοχή στην προώθηση καλλιτεχνών, όπως Σαρλ Αζναβούρ, Ζιλμπέρ Μπεκό, Έντι Κονσταντέν, Υβ Μοντάν, Ζορζ Μουστακί, Ζακ Πιλκλπ

Πολλοί καλλιτέχνες επανεκτελούν τραγούδια της και επισκέπτονται το γλυπτό που στήθηκε προς τιμήν της στο Παρίσι, πάνω στην πλατεία που φέρει το όνομά της, λίγα μέτρα από το νοσοκομείο Τενό (Tenon), όπου γεννήθηκε. Στο Παρίσι υπάρχει επίσης ένα μουσείο με το όνομά της (Musée Edith Piaf), στο οποίο μπορεί κανείς να δει διάφορα προσωπικά αντικείμενα της καλλιτέχνιδας, όπως ένα από τα φορέματά της και την συλλογή από πορσελάνες της.

Το 2006 ο Ολιβιέ Νταάν (Olivier Dahan) γυρίζει τη ζωή της Γαλλίδας τραγουδίστριας σε ταινία με τίτλο «La Môme» (το νεαρό κορίτσι). Στην Ελλάδα προβλήθηκε με τον τίτλο «Ζωή σαν Τριαντάφυλλο». Στον πρωταγωνιστικό ρόλο της ταινίας, που προβλήθηκε και στο Φεστιβάλ κινηματογράφου στο Βερολίνο, παίζει η Γαλλίδα ηθοποιός Μαριόν Κοτιγιάρ, ρόλο για τον οποίο κέρδισε το 2008 το Όσκαρ Α’ Γυναικείου Ρόλου.

Η ζωή της Εντίθ Πιάφ αποτέλεσε όμως θέμα και στις ταινίες του σκηνοθέτη Κλωντ Λελούς, με τίτλο «Η Εντίθ και ο Μαρσέλ» το 1983 (πρωταγωνιστεί η Evelyne Bouix) και «Guy Casaril» (με την Brigitte Ariel).

47 χρόνια μετά το θάνατό της ο Αλέν Ντελόν, ο οποίος την γνώριζε προσωπικά, συνέγραψε και ανέβασε μια μουσική παράσταση με τίτλο «Edith Piaf, Une Vie en Rose et Noir» (Εντίθ Πιαφ, μια ζωή σε ροζ και μαύρο), η οποία στη παγκόσμια περιοδεία της ήρθε και στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη το 2010 και 2011 αντίστοιχα

Heaven Have Mercy

«Heaven Have Mercy» είναι ένα τραγούδι σε στίχους Rick French και μουσική M. Philippe Gérard. Το τραγούδι εκτελέστηκε από την Εντίθ Πιαφ το 1960 και ανήκει στην δισκογραφία της στην αγγλική γλώσσα.

Το «Heaven Have Mercy» μπορεί να χαρακτηριστεί ως ένα θρήνος για μια χαμένη αγάπη. Η τραγουδίστρια εξιστορείται ένα έρωτα με άδοξο τέλος. Το τραγούδι αρχίζει με μια πολύ λυπητερή μελωδία (σαν μια κηδεία) την οποία ο ακροατής αισθάνεται αμέσως με το δικό του τρόπο. Η ένταση της φωνής και η μουσική δημιουργεί την κατάλληλη ατμοσφαίρα.

Το τραγούδι μπορεί να χωριστεί σε 3 κομμάτια. Το πρώτο κομμάτι επιμαρτυρά όλη την πικρία και την απώλεια την οποία βιώνει η τραγουδίστρια. Το ρεφρέν, το οποίο αποτελεί το δεύτερο μέρος, αποτυπώνει μια κραυγή η οποία επαναλαμβάνει το τίτλο του τραγουδιού. Το τρίτο μέρος αλλάζει υφολογικά και η τραγουδίστρια θυμάται τις καλές στιγμές που είχε με τον αγαπημένο της (έχει πεθάνει στον πόλεμο). Έπειτα, η μουσική έχει το ύφος με το πρώτο μέρος και η Piaf αρχίζει να διηγείται όλα τα όνειρα τα οποία είχε κάνει με τον αγαπημένο της όπως να κάνουν ένα αγόρι με δικά του μάτια και δικιά της μύτη. Το τραγούδι τελειώνει με το ίδιο ρεφρέν ενώ η τραγουδίστρια σκέφτεται να πεθάνει.

==============================================================================

Εκτεταμένο βιογραφικό, φωτό και μερικές μεταφράσεις τραγουδιών της (Ανακτήθηκε 1 Μαΐου 2011)
Αφιέρωμα στην Έντιθ Πιάφ από Ελληνική ιστοσελίδαΒιογραφία της Piaf με ελληνικούς υπότιτλους από το History Chanel

απο wikipedia

===================================================================================

http://wp.me/p1pa1c-f5d

Μανικάκος


Το γατί και ο δρόμος

απο τον κοπριτάκο

Ενα μικρό γατακι αποφάσισε να περάσει τον δρόμο.Το αποτέλεσμα δεν θα το μαθουμε ποτε,αλλα γνωστές προσωπικότητες σχολιάζουν και αναλυουν τις αιτίες αυτης τις κίνησης….

ΠΛΑΤΩΝΑΣ: Για το καλό του. Στην άλλη πλευρά βρίσκεται η αλήθεια.

ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ: Είναι στη φύση της γάτας να διασχίζει τους δρόμους.

ΓΑΛΙΛΑΙΟΣ: Κι όμως, τον διέσχισε…

ΚΑΡΤΕΣΙΟΣ: Για να πάει στην απέναντι πλευρά.

ΜΑΚΙΑΒΕΛΙ: Ο Σκοπός, να περάσει το γατάκι το δρόμο, αγιάζει τα Μέσα, όποια κι αν είναι αυτά.

ΚΑΡΟΛΟΣ ΜΑΡΞ: Ήταν ιστορικά αναπόφευκτο.

ΔΑΡΒΙΝΟΣ: Τα γατάκια, στο πέρασμα των αιώνων, επιλέχτηκαν από τη φύση με τέτοιο τρόπο ώστε να είναι σήμερα γενετικώς ικανά να διασχίζουν δρόμους.

ΦΡΟΫΝΤ: Το γεγονός ότι ασχολείστε με το εάν το γατάκι διέσχισε το δρόμο αποδεικνύει ότι διακατέχεστε από σύνδρομα ανασφάλειας και ότι η σεξουαλικότητά σας είναι αφόρητα καταπιεσμένη.

ΜΑΡΤΙΝ ΛΟΥΘΕΡ ΚΙΝΓΚ: Ονειρεύομαι έναν κόσμο όπου κάθε γατάκι θα είναι ελεύθερο να διασχίζει το δρόμο χωρίς να δίνει λογαριασμό για την πράξη του.

ΓΙΟΥΡΙ ΓΚΑΓΚΑΡΙΝ: Για να πάει εκεί που κανένα άλλο γατάκι δεν είχε πάει πριν.

ΚΩΣΤΑΣ ΣΗΜΙΤΗΣ: Το γατάκι δεν διέσχισε όλο το δρόμο, αλλά μετά τις εκλογές η κυβέρνηση μας θα κάνει ότι είναι μπορετό για να ολοκληρωθεί η διάσχιση.

ΜΠΙΛ ΚΛΙΝΤΟΝ: ΟΡΚΙΖΟΜΑΙ στο Σύνταγμα και στις Αρχές των Ηνωμένων Πολιτειών ότι δεν είχα καμία σχέση με το γατάκι αυτό.

ΜΠΙΛ ΓΚΕΪΤΣ: Είμαστε στην ευχάριστη θέση να σας αναγγείλουμε ότι μόλις κυκλοφόρησε το νέο “ΚΙΤΙ Office 2011″, που δεν διασχίζει μόνο το δρόμο, αλλά εκκολάπτει, αρχειοθετεί, σχεδιάζει…

ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΑΝΔΡΕΑ ΠΑΠΑΝΔΡΕΟΥ:τα γατάκια …..υπάρχουν…

ΘΕΟΔΩΡΟΣ ΠΑΓΚΑΛΟΣ:Μαζί περάσαμε….

ΝΤΟΜΙΝΙΚ ΣΤΡΟΣ ΚΑΝ: Ελα στο θείο Ντομινίκ μικρό γατάκι….

ΣΥΝΕΧΙΣΤΗΣ ΤΟΥ Β.ΡΑΙΧ:Ηταν κοινωνικα πανουκλιασμένο…

Iδιοκτητρια αιλουροειδους: Δε πιστευω να καπνισει εκει που θα παει??????????????

ΜΑΥΡΗ ΚΙ ΑΡΑΧΝΗ: xout xout gataki…666 :(

Νarrator:Αμα πάθει τίποτα το γατάκι θα σας πηδήξω ανάποδα…..

Anakatadyomeny:Γατάκιιιιιι….γυρνα πίσωωωωω……ρε γαμωτο,νιώθω τύψεις που πέρασε μόνο του….

INFLAMMATORY:Νομίζω γατάκι οτι αυτό το έκανες επειδή ειναι κοινωνική επιταγή.Αν η κοινωνία ηταν αλλιώς,θα μπορουσες να περασεις με δυο ή τρια γατάκια παρέα τον δρόμο….

INFLAMMATORY:ε?ποιο γατάκι????ΜΑΛΑΚΑΑΑΑ    LOL…..

Jaquoy Utopie:Γατάκι δεν προλαβαίνω…τρεεεεχω……

Risinggalaxy:Γατάκι να σε κερασω μια φασολάδα να μου τα κλάσεις?

MindtheGap:γατάκι εισαι πολυγαμικό?????

Koula:pffffff……

DrALOUCA:περασε τον δρόμο γιατι δεν του αρεσε στο κτηνιατρειο….ΓΑΤΑΑΑΑΑΑΚΙ….που εισαιιιιι????? χαμογελατε….

MITSARAS:θα συζητηθεί ή περίπτωση του στην ολομέλεια…

Loophole:βάλτε ρε παιδια λίγο θανάση να γυρισει το κωλόγατο….

Eddie:αυτομόλησε προς την αριστερή/αντικαπιταλιστική μεριά του δρόμου…καλα έκανε….

Γαλαξιάρχης: για να κάνει επαφές με τους σκύλους σε μία προσπάθεια σύνθεσης. Α, και ένα τσιγάρο.

Spin: εμεις της αριστερης πρωτοβουλειας του πασοκ και μπλα μπλα μπλα μπλα……

Iguana: γατάκι θα με φας?????????

Capybara:القط يعود

Aλληλεγγυη στον λαγο:τι έγινε ρε γατάκι?????

J4nus: ασε μας ρε γατι που θα μας πεις οτι θα περασεις το δρομο……

Back Door Man: γατακι ξερεις τι ειναι το ριμινγκ?

Xtremyst: μη δωσετε κρεας στο γατακι……..!!!!!!

CrippleHorse:γατακι το νου σου στα ποδήλατα

mitsovurdul : την ευκή μ’ γατάκι και να μας ματαξαναρθεις….

Α.Γ.ιος : να σου μπέψω μαντινάδα να πορευτείς?

parameter λ: γατάκι η παραμετρος λ θα σε σωσει…..

zeta dor : φελογατακια…… 😀

Σκληρο-Πυρηνικός Φυσικός : θα σε τουιτάρω γατακι…..

skatiblaxos : θα σου μαθω να περνας και τις γραμμές του τρενου!

Narratorξανα :γατακι θα σε υιοθετησω…θα βλεπουμε και σινεμα καθε βραδυ 🙂 🙂 🙂

Μανού Κοπριτάκος:Καλά να πάθει.

Μανικάκος:ού ρε…:!!!!!!!!!

Μανού,μας εχεις γαμήσει με τις τρολιές σου....

μανικάκος:αυτοσαρκασμός δια πασα νοσο και πάσα μαλακια!!!! yeah…..

το εξωφυλλο ειναι κλεμμενο απο την Κούλα…. 😀 😀 😀

http://wp.me/p1pa1c-eTh


ο Πρίγκηπας-21 χρονια μετα

6 Δεκέμβρη, ημερα σημαδιακή….

φόρος τιμής στον Παύλο Σιδηρόπουλο.

Στη Θεσσαλονίκη, ο Σιδηρόπουλος, νεαρός φοιτητής και μακριά από την οικογένειά του, ξεκίνησε τη μουσική του σταδιοδρομία. Χαρακτηριστική για το ξεκίνημά του είναι η μαρτυρία του τότε συγκάτοικού του, τραγουδοποιού Βαγγέλη Γερμανού.

Δάμων και Φιντίας

Την περίοδο εκείνη ο μουσικός Παντελής Δεληγιαννίδης έπαιζε κιθάρα με τους Olympians. Ο Παύλος τον άκουσε και ενθουσιάστηκε: «Ξεχώριζε ο άνθρωπος, δεν είχε καμία δουλειά με τον Πασχάλη και τους υπόλοιπους» έλεγε σε συνέντευξή του [Οκτώβρης 1982, περιοδικό Μουσική]. Τα κοινά ακούσματά τους πολλά –blues, Eric Clapton, Cream, John Mayall κ.ά.- και έχοντας κι ο Παύλος ήδη κάποιες πρώτες συνθέσεις, του πρότεινε να συνεργαστούν. Δημιούργησαν το ντουέτο Δάμων και Φιντίας (1, 2), κατέβηκαν στην Αθήνα και άμεσα -μέσα στη διετία 1970-1971- ηχογράφησαν για τη Lyra (μέσω του label της Zodiac) τον πρώτο τους μικρό δίσκο 45 στροφών, με τα τραγούδια «Ξέσπασμα» και «Ο κόσμος τους». Συμμετείχαν επίσης -ανάμεσα σε μουσικούς και σχήματα όπως η Δέσποινα Γλέζου, Εξαδάκτυλος, Socrates– στη ζωντανή ηχογράφηση «Ζωντανοί στο Κύτταρο» με τα κομμάτια τους «Απογοήτευση» και «Ο Γέρο-Μαθιός». Το πρώτο περιλαμβανόταν στον κυρίως δίσκο, ενώ το δεύτερο αποτελούσε τη μία όψη ενός μικρού δίσκου 45 στροφών που συνόδευε τις πρώτες παρτίδες της έκδοσης (στην άλλη όψη  του δίσκου αυτού υπήρχε η εξελληνισμένη από τον Τάσο Φαληρέα εκδοχή του ‘The Road Ladies’ του Frank Zappa, με το Δημήτρη Πουλικάκο και τους Εξαδάκτυλος).

Μπουρμπούλια

Το 1972 οι Δάμων και Φιντίας συνεργάστηκαν με το Νίκο Τσιλογιάννη (τύμπανα) και το Βασίλη Ντάλλα (μπάσο, κιθάρα) από τα Μπουρμπούλια, διατηρώντας το ίδιο όνομα στη νέα ροκ μπάντα που δημιούργησαν (1, 2, 3, 4, 5). Από την ετικέτα Zodiac της Lyra, κυκλοφόρησαν ένα μικρό δίσκο με τα τραγούδια «Ο Ντάμης ο ληστής» (εξαιτίας του φόβου της λογοκρισίας μετονομάστηκε ως «Ο Ντάμης ο Σκληρός») και «Απογοήτευση», σε μουσική του Δεληγιαννίδη και -στο ένα- στίχους του Σιδηρόπουλου. Στις εμφανίσεις τους έπαιζαν πέντε κομμάτια τα οποία θα κυκλοφορούσαν σε δίσκο, κάτι που όμως δεν έγινε ποτέ. Γι’αυτό το υλικό, είχε μιλήσει ο Παύλος, το Φλεβάρη του 1973: «Όλα τα κομμάτια στηρίζονται στη δημοτική μουσική και το κλασικό ροκ και ένα από αυτά έχει προκλασικά στοιχεία. Είναι «Το ξέρεις θα ’μαι μακριά» βασισμένο στη μακεδονίτικη μουσική, «Ο Καμπούρης», που αποτελείται από δύο μέρη, το ένα από τα οποία είναι βασισμένο σε στοιχεία της προοδευτικής τζαζ και «Ο θάνατος του Βασιλιά Σαρδόνιου», πάνω σε στοιχεία δημοτικά και προκλασικά». [συνέντευξη στην Όλγα Μπακομάρου, περιοδικό Φαντάζιο]. Σύμφωνα με μεταγενέστερες μαρτυρίες του Παύλου, υπήρχαν και τα κομμάτια «Η ερημική χώρα» και το δημοτικό αφιέρωμα «Στην Ελευθερία». Το τελευταίο, μαζί με το τραγούδι «Ο Καμπούρης», είχαν κινηματογραφηθεί για τη μοναδική μουσική τηλεοπτική εκπομπή της εποχής, Δισκοθήκη για νεολαία του Νίκου Μαστοράκη, αλλά δεν προβλήθηκαν ποτέ εξ αιτίας της λογοκρισίας του χουντικού καθεστώτος.

Γενικότερα ως ήχος, τα Μπουρμπούλια, στη μετασαββοπουλική συγκεκριμένη φάση τους, εξέφραζαν μια τάση παντρέματος της ροκ με την παραδοσιακή μουσική και τον ελληνικό στίχο. Διαλύονται στις αρχές του 1974, αφού από τις τάξεις τους πέρασαν και πολλοί άλλοι μουσικοί (Άρης Τασούλης, Νίκος Πολίτης, Γιάννης Σπυρόπουλος, Γιώργος Κουβαράς).

Συνεργασία με το Γιάννη Μαρκόπουλο

Είναι η εποχή της μεταπολίτευσης και «η ροκ σκηνή δεν έχει νόημα ύπαρξης πλέον γιατί το πολιτικό τραγούδι κυριαρχεί. Οι περισσότεροι μουσικοί ή φεύγουν έξω ή σιωπούν», όπως αφηγείται ο Σιδηρόπουλος το Σεπτέμβριο του ’90 -στην τελευταία συνέντευξή του, στο Δημήτρη Δημητράκα και τον Rock FM. Προκειμένου να κάνει ο,τιδήποτε άλλο τότε, δούλεψε για κάποιους μήνες στο εργοστάσιο του πατέρα του, αλλά φαίνεται πως δεν το άντεχε. Κάπου εκεί και μέσα στη δημιουργική απελπισία του, συμφωνεί να συνεργαστεί με το συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο, ο οποίος ήρθε σε επαφή μαζί του μέσω του Π. Ζέρβα, ιδιοκτήτη των κλαμπ Κύτταρο και Ροντέο. Ο Σιδηρόπουλος συνεργάστηκε με το Μαρκόπουλο από το 1974 έως το 1976, ως σατιρικός τραγουδιστής και ηθοποιός. Μετά τις πρώτες πρόβες, ο Παύλος θυμόταν πως «ο Μαρκόπουλος σχεδόν απαγόρεψε στον οποιονδήποτε φίλο του να με πλησιάσει. Με σύστηνε πάντα με χαμόγελο ως ο ροκ επικίνδυνος τρόπος ζωής, αλλά φαίνεται ότι ασκούσα κάποια έλξη απάνω του γι αυτόν ακριβώς τον τροπο της ζωής». Συμμετείχε σε τρεις δίσκους του Γιάννη Μαρκόπουλου:

«Θεσσαλικός Κύκλος» (1974, ΕΜΙ), με τα τραγούδια «Εισαγωγή – Τελάλης», «Το τηλέφωνο» (μαζί με τη Λιζέττα Νικολάου), «Η Βασίλω» και «Το Γράμμα» (μαζί με το Λάκη Χαλκιά).

«Ανεξάρτητα» (1975, ΕΜΙ), με το σκωπτικό τραγούδι «Τούμπου Τούμπου Ζα» (μαζί με το Λάκη Χαλκιά) και

«Οροπέδιο» (1976, ΕΜΙ), όπου ερμήνευσε το «Δεν Ήρθα σαν Ξένος» σε ποίηση Μιχάλη Κατσαρού (με τη συμβολή του κιθαρίστα Γιάννη Σπάθα των Socrates).

Στις 4 & 6 Οκτωβρίου του 1976, ο Παύλος συμμετείχε στις συναυλίες του Μαρκόπουλου στο Ηρώδειο, οι οποίες ηχογραφούνται -αλλά θα μείνουν στο ράφι για δύο δεκατίες και πλέον, μέχρι το 1990 που κυκλοφορεί το διπλό άλμπουμ «Η Συναυλία στο Ηρώδειο». Με τις συναυλίες αυτές ολοκληρώνεται ο πρώτος κύκλος συνεργασίας του Σιδηρόπουλου με το Μαρκόπουλο. Στα τέλη του 1986, ο Παύλος συνεργάζεται ξανά με το συνθέτη για το δίσκο «Τολμηρή Επικοινωνία», όπου ερμηνεύει τα τραγούδια «Μάθε το Ζήτω», «Ώρα Μηδέν» (μαζί με τη Μαρία Φωτίου), «Παπαντόπ Ντοπ Ντοπ» (μαζί με το συνθέτη), «Ηλεκτρικός Θησέας» (μαζί με τη Μαρία Φωτίου), ενώ απαγγέλει και τα ποιήματα «Γραμμή ανοιχτή» του Δημήτρη Βάρου και «Σκηνή της αφίξεως στη Γένοβα» του Γιώργου Χρονά.

Για την περίοδο εκείνη και τη συνεργασία αυτή, ο Παύλος εξηγούσε –το Μάιο του 1979: «Δεν ήμουν δημιουργός. Ήταν μια εμπειρία ως εκτελεστής. (…) στην αρχή μπήκα ασυνείδητα στο χώρο του Μαρκόπουλου, αλλά στην πορεία επάνω μπήκα συνειδητά. Ήταν μια εμπειρία αυτό που λένε σύγχρονο ελληνικό τραγούδι, που δεν μου πρόσφερε καμία συγκίνηση ή πολύ ελάχιστες» [συνέντευξη στο περιοδικό Μουσική, τεύχος 18]. Η συνεργασία του με τον Γιάννη Μαρκόπουλο, δεν ήταν παρά ένα διάλειμμα στις προσωπικές και καλλιτεχνικές του ανησυχίες και ενώ είχε πρόταση να συνεχίσει, μαζί με τη Βίκυ Μοσχολιού, ο Παύλος αρνήθηκε, επιστρέφοντας οριστικά και αμετάκλητα στον αυθεντικό ροκ ήχο και ουσιαστικά στον ίδιο του τον εαυτό. Η χρονική περίοδος αυτή ταυτίζεται με το δημιουργικό διάστημα κατά το οποίο ο Σιδηρόπουλος έγραψε τους στίχους και τη μουσική του πρώτου μεγάλου δίσκου του, «Φλου».

Σπυριδούλα

Στα τέλη του 1977, ο Σιδηρόπουλος, έχοντας ήδη έτοιμο το υλικό για το δίσκο «Φλου», γνωρίζεται με τους Σπυριδούλα (1 3), οι οποίοι τότε ήταν ένα νέο ροκ συγκρότημα -είχαν δημιουργηθεί το Σεπτέμβριο εκείνης της χρονιάς από τους αδερφούς Σπυρόπουλους, Βασίλη και Νίκο, αλλά μέσω των συχνών ζωντανών εμφανίσεων είχαν ήδη γίνει γνωστοί στη ροκ σκηνή. Άρεσαν και στον Παύλο «γιατί δεν είχαν μεγάλη τεχνική κατάρτιση, το παίξιμό τους είχε αίσθημα, γουστάρανε που παίζανε, δηλαδή κινιότανε το πράγμα πάνω στο πάλκο» [σε συνέντευξή του στο Λάκη Παπαδόπουλο, περιοδικό Ποπ+Ροκ, τεύχος 6].

Μέσα στο 1978, Σιδηρόπουλος και Σπυριδούλα δίνουν μαζί συναυλίες, με τον Παύλο αρχικά να συμμετέχει σε διασκευές τραγουδιών (κυρίως των Rolling Stones). Την άνοιξη του ίδιου χρόνου, ύστερα από ανακατατάξεις στο ανθρώπινο δυναμικό, το συγκρότημα καταλήγει στη σύνθεση με την οποία ξεκίνησε τα sessions του «Φλου» (ΕΜΙΑΛ, 1979): ο Παύλος στη φωνή και τα κρουστά, Βασίλης και Νίκος Σπυρόπουλος στις ηλεκτρικές και ακουστικές κιθάρες (με το Νίκο να παίζει επίσης πλήκτρα και φλάουτο), ο Τόλης Μαστρόκαλος στο μπάσο και ο Ανδρέας Μουζακίτης πίσω από τα τύμπανα (ο οποίος κατά τη διάρκεια των ηχογραφήσεων, θα δώσει τη θέση του στον Τάσο Φωτοδήμο). Το γκρούπ υπογράφει στην ΕΜΙΑΛ (EMI Columbia) και αρχίζει ηχογραφήσεις με παραγωγό τον Θόδωρο Σαραντή, ενώ ο Μάνος Ξυδούς αναλαμβάνει το συντονισμό. Οι ηχογραφήσεις ολοκληρώνονται μέσα στο 1978, αλλά ο δίσκος θα κυκλοφορήσει το Μάιο του ’79. Στο δίσκο συμμετέχουν φίλοι μουσικοί (Δημήτρης Πολύτιμος, Νίκος Πολίτης, Γιώργος Μαγκλάρας κ.α.), ενώ στην ψυχεδελική «Ώρα του Stuff» κάνει φωνητικά η Δήμητρα Γαλάνη. Αξίζει να σημειωθεί πως το «Φλου» ψηφίστηκε από τους συντάκτες του περιοδικού Ποπ+Ροκ -σε σχετικό αφιέρωμα τον Οκτώβριο του 1992– ως το καλύτερο άλμπουμ στην ιστορία της ελληνικής ροκ σκηνής.

Μετά από λίγους μήνες -και αρκετές συναυλίες για την προώθηση του δίσκου- η συνεργασία του Παύλου με το συγκρότημα τελειώνει. Έναν από τους λόγους που έπαιξαν ρόλο σ’αυτό, εξηγεί διακριτικά ο Σιδηρόπουλος: «Τα παιδιά στη Σπυριδούλα ήθελαν μια πιο μαρξιστική τοποθέτηση. Τα παιδιά θέλανε ένα γκρουπ με συγκεκριμένη πολιτική θέση, πράγμα στο οποίο εγώ δε συμφωνούσα και εκεί βρήκαμε ότι δεν ταιριάζουμε και σταματήσαμε να συνεργαζόμαστε» [συνέντευξη στον Ανδρέα Γιαννακουλόπουλο, περιοδικό Μουσική, Οκτώβριος 1982].

Εταιρεία Καλλιτεχνών

Το καλοκαίρι του 1979, ο Σιδηρόπουλος έχει μείνει χωρίς συγκρότημα, αλλά δεν χάνει τον ενθουσιασμό του. Παίζει μαζί με τον Τόλη Μαστρόκαλο και τον Θόδωρο (Τέρρυ) Παπαντίνα (θρυλικός κιθαρίστας της ροκ σκηνής της Θεσσαλονίκης ήδη από τα ’70s), τζαμάροντας στο σπίτι του τελευταίου, οπότε και αποφασίζουν να δημιουργήσουν σχήμα. Στη σύνθεση προστίθενται ο  επίσης Σαλονικιός Στίλπων Νέστορας (ρυθμική κιθάρα) και ο Τζίμης Τζιμόπουλος (τύμπανα). Ο τελευταίος προτείνει να ονομαστεί το γκρουπ Art Associations και ο Σιδηρόπουλος συμφωνεί, αλλά με το όνομα να αναγράφεται στα ελληνικά και …εγένετο Εταιρεία Καλλιτεχνών. Έπαιζαν ροκ εν ρολ της δεκαετίας 1955-1965, αλλά και δικά τους κομμάτια, τα οποία αν και σχεδίαζαν να δισκογραφήσουν, αυτό δεν έγινε ποτέ. Οι κριτικές του μουσικού Τύπου για τις εμφανίσεις τους ήταν εντυπωσιακές -ενδεικτικά: «η Εταιρεία Καλλιτεχνών έχει μια αρμονία που διαχέει μυστηριακή συγκίνηση», «ένα καταπληκτικό σύνολο με βαθιά αίσθηση του ροκ εν ρολ, που κινητοποιεί τον κόσμο και απελευθερώνει τελείως την ένταση».  Ένα χρόνο μετά, ο Παύλος θα πει για το γκρουπ: «Μπορεί όλοι να ‘μαστε από διαφορετικά μουσικά ρεύματα επηρεασμένοι, αλλά τα μουσικά αυτά ρεύματα είναι του ροκ εν ρολ και όλοι μας γουστάρουμε να παίζουμε ροκ εν ρολ». Όμως, αυτά τα διαφορετικά μουσικά ρεύματα φάνηκαν τελικά ισχυρότερα και η Εταιρεία Καλλιτεχνών διαλύθηκε μετά από μια βραχύβια παρουσία, αφήνοντας πίσω της όλες κι όλες τέσσερις ηχογραφήσεις, διασκευές γνωστών ροκ κομματιών, οι οποίες παρέμεναν ανέκδοτες μέχρι πρότινος, στο αρχείο του Παπαντίνα. Πρόκειται για τα τραγούδια ‘You really got me’ των Kinks, ‘So you want to be a rock’n’roll star’ των Byrds, ‘We gotta get out of this place’ των Barry Mann & Cynthia Weil (γνωστό από τους Animals) και το ‘As I went out one morning’ του Bob Dylan, ηχογραφημένα όλα ζωντανά στο αθηναϊκό club Skylab τον Οκτώβρη του ’79.

Ο Σιδηρόπουλος συνεχίζει τις εμφανίσεις του σε ροκ συναυλίες συνοδευόμενος για λίγο καιρό από τους ανερχόμενους Sharp Ties. Κάπου εκεί -και πριν τη δημιουργία των Απροσάρμοστων- τοποθετείται χρονικά η δημιουργία ενός βραχύβιου σχήματος που ονομαζόταν Μουρμούρα και το οποίο αποτελούσαν παλιοί γνώριμοι (Σιδηρόπουλος, Ντάλλας, Τζιμόπουλος), ο Πιερ Χωρέμης και ο Νίκος Γιαννάτος. Θυμάται σχετικά ο Γιαννάτος: «Η Μουρμούρα έπαιξε ένα καλοκαίρι στον Φλοίσβο στο Φάληρο κι έκανε μερικές σποραδικές εμφανίσεις εδώ κι εκεί. Απ’ ότι έλεγαν ο Παπαντίνας και ο Μαστρόκαλος που μας είχαν ακούσει, παίζαμε καλά. Μετά ήρθε πάλι η πρέζα, το γκρούπ διαλύθηκε και ο Παύλος έβγαλε το δίσκο Εν Λευκώ» [συνέντευξη στον Αντώνη Μποσκοΐτη, περιοδικό Οδός Πανός, Μάιος 2011]

Απροσάρμοστοι

Αρχές του 1980, ο Παύλος Σιδηρόπουλος βρίσκεται και πάλι στη διαδικασία αναζήτησης μουσικών. Όλα δείχνουν ότι πλέον αναζητά μια μόνιμη μπάντα που να μπορεί να ανταποκρίνεται στο όραμά του και να αφοσιωθεί σ’αυτό το σκοπό. «Ξέρω πολλούς κιθαρίστες που παίζουν ροκ εν ρολ, αλλά ποιοι είναι ροκεντρολίστες; Η γενιά του ’70 όσον αφορά το ροκ εν ρολ είναι τελειωμένη» έλεγε σε συνέντευξή του στον Τάσο Ψαλτάκη [περιοδικό Μουσικό Εξπρές, τεύχος 26, Δεκέμβριος 1980]. Αυτός είναι και ο λόγος που επιλέγει  νέα παιδιά για το συγκρότημα που φτιάχνει, «γιατί υπάρχει όρεξη… και ύστερα είναι όλοι σε καλή φυσική κατάσταση. Πολλοί από τους παλιούς μουσικούς δεν είναι σε καλή κατάσταση. Η φυσική κατάσταση παίζει πολύ μεγάλο ρόλο. Για να χεις όρεξη να κάνεις κάτι, δηλαδή, κι όχι να ψάχνεις να βρεις χαμένες… παιδικές ευτυχίες…».

Ο Παύλος δοκιμάζει αρκετούς μουσικούς και σιγά-σιγά διαμορφώνεται η τελική σύνθεση της ομάδας που θα ηχογραφήσει τον επόμενο δίσκο. Λέει ο ίδιος, την άνοιξη του ’82, πως «έχοντας αλλάξει και γω δεν ξέρω πόσους μπασίστες και ντράμερ, φτιάχνω το σημερινό μου γκρουπ, τους Απροσάρμοστους. Τώρα πια το γκρουπ είναι έτοιμο και, όπως ξέρεις, σύντομα θα κυκλοφορήσουμε ένα δίσκο, που θα λέγεται «Εν Λευκώ» και που η μουσική και οι στίχοι του είναι δικοί μου. Όπως βλέπεις δεν πολυκαθόμουνα αυτό τον καιρό, αλλά το μυαλό μου στο βάθος βάθος του ήταν πάντα εκεί» [συνέντευξη στον Άκη Λαδικό, περιοδικό Phenomenon, τεύχος 4].

Το συγκρότημα Απροσάρμοστοι αποτελούσαν οι: Οδυσσέας Γαλανάκης (ηλεκτρική κιθάρα), Βασίλης Πετρίδης (ηλεκτρική κιθάρα),  Αλέκος Αράπης (μπάσο) και Κυριάκος Δαρίβας (τύμπανα) -αν και στο «Εν Λευκώ» τύμπανα έπαιξε ο Άκης Σημηριώτης, μιας και ο Δαρίβας υπηρετούσε τη στρατιωτική θητεία του. Το Μάρτιο του ’82, ο Σιδηρόπουλος έρχεται σε νέα συμφωνία με την ΕΜΙ και ξεκινούν οι ηχογραφήσεις του δίσκου, στο στούντιο του Σταμάτη Σπανουδάκη. Το «Εν Λευκώ» (ΕΜΙ, 1985) κυκλοφορεί τον ίδιο χρόνο, προκαλώντας αντιδράσεις -ακόμα και την παρέμβαση της λογοκρισίας.

Οι Απροσάρμοστοι χωρίζουν πρόσκαιρα με τον Παύλο στα τέλη του ’82 και ο Παύλος τραγουδάει τα blues που τόσο του άρεσαν, με τους BUM (Blue United Musicians), στο Ροντέο. Ο ίδιος παραδεχόταν πως ως νέος δεν είχε καμία σχέση με το βαρύ blues του Muddy Waters ή του Howlin’ Wolf «γιατί δεν είχα τραβήξει τίποτα ακόμα. Ήμουνα πιτσιρικάς. Δεν με αντιπροσώπευε καθημερινά στη ζωή μου αυτό το πράγμα, αλλά ταυτόχρονα κάτι μου ‘λεγε ότι «στα λέω γιατί μπορεί να ‘ρθουνε κι αυτά έξω από την πόρτα σου κάποτε»… […] Και με ξένιζε αυτό το μαύρο, το μουντό, το βαρύ πράγμα, αλλά ταυτόχρονα με γοήτευε αφάνταστα. Γιατί εγώ δεν είμαι ροκενρολίστας από γεννησιμιού μου. Είχα ευτυχισμένα παιδικά χρόνια. Αλλά το διάλεξα σαν τρόπο ζωής και ό,τι τράβηξα μετά, το τράβηξα επειδή το ‘θελα, όχι επειδή οδηγήθηκα προς τα’κει.» [συνέντευξη στο Νίκο Πολίτη, περιοδικό Ήχος, Μάιος 1981]

Ο Σιδηρόπουλος ψάχνει παράλληλα για συγκρότημα, μιας και οι Απροσάρμοστοι «αφού μάθανε όσα θέλανε και δέθηκαν, θεώρησαν τους εαυτούς τους φίρμες. Έτσι, κάποια στιγμή, με είπαν αυταρχικό, απόλυτο κλπ. Μετά απ’ αυτά, για τελείως προσωπικούς λόγους δηλαδή, διέκοψα τις επαφές μου μαζί τους. Μόνο ο Βασίλης Πετρίδης, ένας σπουδαίος κιθαρίστας και πραγματικός γνώστης της κιθάρας ήρθε μαζί μου». Τελικά όμως, οι Απροσάρμοστοι τα ξαναβρίσκουν με τον Παύλο και θα παραμείνουν μαζί του μέχρι το τέλος. Αργότερα, στο συγκρότημα συμμετείχαν περιστασιακά ο κιθαρίστας Σπύρος Σούκης και  μόνιμα ο Λουκάς Γκέκας στα πλήκτρα.

Τον Απρίλιο του 1984, ξεκινούν οι ηχογραφήσεις για το άλμπουμ «Zorba the Freak» (ΕΜΙ, 1985). Πλέον, Παύλος Σιδηρόπουλος + Απροσάρμοστοι = (αλλάξανε) Zorba the Freak. Ο Δημήτρης Πουλικάκος αναλαμβάνει την παραγωγή της ηχογράφησης, ενώ πολλοί φίλοι μουσικοί, συνδράμουν σε ένα παρεϊστικο κλίμα -μουσικοί όπως ο κιθαρίστας Δήμης Παπαχρήστου (1953 – 2008), ο πιανίστας–οργανίστας Δημήτρης Πολύτιμος, ο σαξοφωνίστας David Lynch, ο Γιάννης Γιοκαρίνης, ο Πέτρος Σκούταρης των Sharp Ties κ.α. Ο δίσκος κυκλοφορεί στα μέσα του 1985 και περιέχει ορισμένα από τα πλέον δημοφιλή τραγούδια που έγραψε και ερμήνευσε ο Παύλος, όπως τα «R’Ν’R στο κρεβάτι», «Άντε και καλή τύχη μάγκες», «Μίκη Μάου(ς)», καθώς και αναθεωρημένες εκτελέσεις σε παλιότερα κομμάτια του («Απογοήτευση», «Το ΄69»), ενώ για πρώτη φορά γράφει και τραγουδάει στα αγγλικά -στο blues κομμάτι «Clown».

Με τους Απροσάρμοστους, ο Σιδηρόπουλος πραγματοποιεί όλα αυτά τα χρόνια πολλές συναυλίες -σε ιστορικά κλαμπ (Αν, Ροντέο, Cinema, Μετρό, Κύτταρο κ.α.), κινηματογράφους, φεστιβάλ, εκδηλώσεις διαμαρτυρίας, ακόμα και στη Μπιενάλε της Βαρκελώνης. Μια από αυτές τις συναυλίες -το Φλεβάρη του 1989 στη μουσική σκηνή Μετρό– αποτυπώνεται στη δισκογραφική κυκλοφορία «Χωρίς Μακιγιάζ» (ΜΒΙ, 1989), η οποία αποτέλεσε το τελευταίο εν ζωή άλμπουμ για το Σιδηρόπουλο και το μοναδικό ζωντανά ηχογραφημένο. Ο δίσκος περιείχε κυρίως κομμάτια που παρ’ότι παίζονταν συχνά στις συναυλίες, δεν είχαν δισκογραφηθεί ποτέ πριν. Παραγωγός ήταν ο στενός φίλος του Παύλου, Πάνος Ηλιόπουλος, ο οποίος μέσω της δισκογραφικής ετικέτας Η Πόρτα Που Ανοίγει, ήταν και ο μόνος που επιμελήθηκε και μετά το θάνατο του Παύλου την κυκλοφορία άλλων ηχογραφήσεων από ζωντανές εμφανίσεις του.

Ευρύτερη Καλλιτεχνική Δραστηριότητα

Ως Ηθοποιός

Στην τελευταία συνέντευξή του -στο Δημήτρη Δημητράκα, στο Rock FM– ο Σιδηρόπουλος με σαρκασμό ομολογεί ότι κάποια περίοδο θέλησε να ασχοληθεί με την ηθοποιία. Η συμμετοχή του στην ταινία του Ανδρέα Θωμόπουλου «Ο ασυμβίβαστος», τον είχε δελεάσει.
Οι πρώτες του εμφανίσεις ως ηθοποιός έγιναν την εποχή του Μαρκόπουλου, όπου τραγουδώντας στο πάλκο, ζωντάνευε θεατρικά, ευρηματικά και με χιούμορ το περιεχόμενο των τραγουδιών. Ο Μαρκόπουλος εκείνη την εποχή είχε γράψει και τη μουσική στο παιδικό έργο «Ντενεκεδούπολη» της Ευγενίας Φακίνου, ένα πρωτότυπο κουκλοθέατρο από ντενεκεδάκια. Η Φακίνου, το 1977, όταν ανέβασε στο θέατρο Κάβα το έργο της Στο Κουρδιστάν σε μουσική Χρήστου Λεοντή, χρειάστηκε έναν ηθοποιό. Ο Μαρκόπουλος της πρότεινε τον Παύλο και τους έφερε σε επαφή. Συνεργάστηκαν στις παραστάσεις του συγκεκριμένου έργου με τον Παύλο να υποδύεται τον «Μπουλντόζα». Χαρακτηριστική για το κλίμα της εποχής, αλλά και για την άτυπη αντιπαλότητα μεταξύ πολιτικού τραγουδιού και ροκ είναι η ακόλουθη μαρτυρία του συνθέτη Χρήστου Λεοντή: «Ήμουν τόσο απορροφημένος με την κατασκευή του ήχου της παράστασης, εφόσον οι τεχνικές συνθήκες ήταν άθλιες, που δυστυχώς δεν είχα το χρόνο να δουλέψω περισσότερο με τους ηθοποιούς-τραγουδιστές του έργου. Θυμάμαι ότι με ένα κασετόφωνο της κακιάς ώρας και με έναν μετρονόμο προσπαθούσα να αναδείξω τον ήχο των ρολογιών-ξυπνητηριών, που ήταν πολύ βασικός για τη δραματουργική εξέλιξη. Βέβαια, θυμάμαι και τον Σιδηρόπουλο σαν μία ευγενική φυσιογνωμία που τραγούδησε το κομμάτι που είχα γράψει για τον «Μπουλντόζα», τον κακό χαρακτήρα της παράστασης. Δεν μας δόθηκε η ευκαιρία περαιτέρω συνεργασίας, ούτε καν προσωπικής γνωριμίας. Εγώ άλλωστε ήμουν απόλυτα ταγμένος τότε στο πολιτικό τραγούδι, ενώ εκείνος στο αμερικανόφερτο είδος, το λεγόμενο ροκ. Και ροκ με πολιτικό τραγούδι δεν τα έβρισκαν ιδιαίτερα». Από τις παραστάσεις εκείνες δεν υπάρχει καμία ηχογράφηση, ούτε φωτογραφία. Ωστόσο, οι τελευταίες φράσεις του Χρήστου Λεοντή δεν θα έβρισκαν απόλυτα σύμφωνο τον Παύλο. Ο ίδιος υπήρξε ένα ευρέως πολιτικοποιημένο άτομο που μέσα από το ροκ εξέφραζε την επαναστατικότητα του. Γι’ αυτές του τις ιδέες, ερχόταν σε ρήξη με πολλούς στρατευμένους συνθέτες της εποχής, θεωρώντας πως η κραυγαλέα επαναστατικότητα των στίχων που χρησιμοποιούσαν, κατέληγε να μην είναι γνήσια επαναστατική. Κάτι σχετικό είχε δηλώσει στον συγγραφέα-δημοσιογράφο Μισέλ Φάις, τον Σεπτέμβριο του 1990, για το περιοδικό ΗΧΟΣ&HI-FI: «Το ροκ στην Ελλάδα ακόμα είναι επαναστατικό είδος. Δεν έχει χάσει τον κοινωνικό του ρόλο. Ανεβαίνεις στο πάλκο και βλέπεις ότι ο άλλος έρχεται ανοιχτός να σε ακούσει για τα καθημερινά του προβλήματα».
Το 1977 ο Αντρέας Θωμόπουλος, γνωστός ήδη στους αντεργκράουντ μουσικούς και κινηματογραφικούς κύκλους της εποχής από το φιλμ «Αλδεβαράν» του 1976, γράφει το σενάριο της επόμενης ταινίας του με τελικό τίτλο Ο Ασυμβίβαστος. Η μουσική της ταινίας είναι του Γιώργου Θεοδωράκη. Στην ταινία περιέχονται και τα τραγούδια «Να μ’ αγαπάς», «Μη μου μιλάς για τίποτα» «Στον Ύπνο μου», «Τι να σου πω» σε στίχους και μουσική του Αντρέα Θωμόπουλου καθώς και το τραγούδι «Κάποτε θά ‘ρθουν» σε μουσική Μίκη Θεοδωράκη και στίχους Λευτέρη Παπαδόπουλου. Τα γυρίσματα της ταινίας έγιναν το 1977 με πρωταγωνιστή τον Σιδηρόπουλο, ο οποίος και ερμηνεύει τα τραγούδια της ταινίας (το Τι να σου πω ηχογραφήθηκε και με τη φωνή του Γιώργου Θεοδωράκη). Ο Σιδηρόπουλος στην τελευταία του συνέντευξη στον Δημήτρη Δημητράκα για τον ROCK FM θα πει σχετικά: «Με πήρε μια μέρα ο Αντρέας τηλέφωνο και μου λέει: Έχω γράψει ένα έργο για πάρτη σου, μοιάζει πολύ με τη ζωή σου. Το βρήκα λίγο μελό είναι η αλήθεια, αλλά ο Αντρέας μου είπε ότι στο δρόμο θα αλλάξει θα το κάνουμε πιο πειστικό και πιο ανθρώπινο, αλλά δεν έγινε. Το έκανα με μαύρη καρδιά είναι η αλήθεια». Είναι σχεδόν σίγουρο πως με την παραπάνω μαρτυρία του, ο Παύλος αναφερόταν στην αναπροσαρμογή του σεναρίου της ταινίας πάνω στον χαρακτήρα του και την ιδιοσυγκρασία του από τον σκηνοθέτη. (από δω και κάτω μπαίνει στο κομμάτι «Μαρτυρίες» ή «Είπαν για τον Παύλο») Ο ίδιος ο Ανδρέας Θωμόπουλος σε συνέντευξη του στον Αντώνη Μποσκοΐτη για περιοδικό «Δίφωνο» (Δεκέμβριος 2008) θυμάται την πρώτη γνωριμία του με τον Σιδηρόπουλο, αλλά και τη «μοίρα» της ταινίας του, όταν βγήκε στις αίθουσες: « Το 1977 έκανα διαφημιστικές ταινίες. Ένας συνεργάτης μου, ο Τόλης Μαστρόκαλος, εκτός από καλός βοηθός σκηνοθέτη και μπασίστας (έπαιζε με τη Σπυριδούλα), ήταν και καλός φίλος του Παύλου. Ένα ζεστό βράδυ με επισκέφτηκε με τον Παύλο για καφέ και μείναμε για ώρες, στο μπαλκόνι στο Παγκράτι, με δύο κιθάρες, μία φυσαρμόνικα και κάμποσο τσίπουρο. Με τον Παύλο, ανάμεσα στα τραγούδια που του ‘παιξα και του ‘παιξα, ανταλλάξαμε μυθολογίες. Εντυπωσιάστηκα απ’ τη συγκροτημένη σκέψη, την ακρίβεια στο λόγο του, τη φωτογένεια και την ευκολία του να ακούει ένα άγνωστο τραγούδι και να το παίζει αμέσως. Όταν χωρίσαμε εκείνο το βράδυ, ήμουν σίγουρος πως με τον χαρισματικό αυτόν άνθρωπο, θα φτιάχναμε κάτι μαζί. Είχα ήδη αρχίσει να γράφω το σενάριο της επόμενης ταινίας, που είχε προσωρινό τίτλο το διφορούμενο Εύκολος δρόμος. Στη συνέχεια έγινε Ασυμβίβαστος. Οι κριτικές δεν ήταν καλές. Ως προς τον κόσμο, σε κάποιους άρεσε, ενώ κάποιοι άλλοι μίλησαν για ταινία αδιάφορη. Άρεσε όμως στη Γερμανία και παίχτηκε σε εφτά κανάλια εκεί και σε ένα φεστιβάλ στο Κάρλοβυ Βάρι της τότε Τσεχοσλοβακίας βρήκε οπαδούς και τρυφερούς συγγενείς. Μετά το θάνατο του Παύλου, πολλοί πια μιλούν γι’ αυτή την ταινία που απέκτησε μυθικές διαστάσεις. Τέλος, το Να μ’ αγαπάς, το τραγούδι-ορόσημο της ταινίας, προϋπήρχε. Γράφτηκε ένα χρόνο πριν από την ταινία, για την Ηρώ, τη γυναίκα μου και μητέρα των παιδιών μου».
Η ταινία συμμετείχε στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης του 1978 και ένα χρόνο μετά κυκλοφόρησε από τη Lyra ο δίσκος με τη μουσική και τα τραγούδια της ταινίας. Σε ότι αφορά το Κάποτε θα ‘ρθουν, από την, μόλις πέντε λεπτών, συνάντηση του με τον Μίκη Θεοδωράκη, με αφορμή το τραγούδι αυτό, ο Παύλος θα εμπνευστεί για το κείμενο-καταπέλτη που ηχογράφησε στο σπίτι του και κυκλοφόρησε το 1994 στο μεταθανάτιο άλμπουμ του, Εν αρχή ην ο λόγος.
Ο Παύλος εμφανίστηκε και στην τηλεόραση ως ηθοποιός, το 1982, στο σήριαλ Οικογένεια Ζαρντή που σκηνοθέτησε για την ΕΡΤ-1 ο Κώστας Φέρρης. Ο ίδιος ο Φέρρης για τη συμμετοχή του Παύλου στο σήριαλ θα γράψει. «Σ’ έναν πολύ ωραίο ρόλο…ενός οπιομανούς γαλλοθρεμμένου αστού στις αρχές του αιώνα. Σε μία σκηνή του σήριαλ έπαιζε κιθάρα για να τραγουδήσει η Σωτηρία Λεονάρδου το Summertime που της δίδαξε ο Πουλικάκος! Ακόμα, τη μουσική της σειράς έγραψε ο Σταύρος Λογαρίδης. Αυτά κυρίως για να καταφανεί ο σύνδεσμος που κρατούσε αυτή τη γενιά σε διαρκή επαφή σαν μια οικογένεια με τα καλά και τα κακά».
Παρόλο που ο Παύλος δεν ήταν επαγγελματίας ηθοποιός, η τέχνη της υποκριτικής τον είχε κερδίσει τόσο, ώστε, στην προσπάθειά του να την κατανοήσει, έφτασε ν’ αναλύσει σε βάθος ακόμα και τον τρόπο διδασκαλίας της.

Ως συγγραφέας

Το χαρακτηριστικό του καλλιτέχνη Παύλου Σιδηρόπουλου ήταν ότι έγραφε συνεχώς! Σε οποιοδήποτε άδειο χαρτί, απόκομμα, μπλοκ, έστω και σε μισή κενή κόλλα που μπορεί να βρισκόταν μπροστά του, θα αποτύπωνε κάποια σκέψη του, κάποιο συναίσθημα του. Ο Σιδηρόπουλος δεν έγραψε μόνο στίχους, αλλά και ποιήματα, ημιτελή θεατρικά έργα καθώς και κείμενα με πολιτικές και φιλοσοφικές απόψεις. Διάβαζε, ιδιαίτερα ποίηση, αλλά και φιλοσοφία. Συχνά καταπιανόταν με τη συγγραφή διηγημάτων, τα οποία όμως δεν ολοκλήρωσε ποτέ. Έχει σημασία να αναφέρουμε πόσο καθοριστικές υπήρξαν για τον στιχουργό-ποιητή Παύλο οι επιρροές του από το κίνημα της αμερικανικής beat λογοτεχνίας (κυρίως από τον Allen Ginsebearg, κατά τον ίδιο τον Παύλο), χωρίς ν’ αφήσουμε εκτός, τη λεγόμενη rock subculture με βασικότερο εκφραστή της τον Lou Reed. Δεν έλειπαν ακόμη οι στιχουργικές παραπομπές του Παύλου σε σημαντικούς Έλληνες ποιητές: στον Μανώλη Αναγνωστάκη, τον «Ποιητή της Ήττας», στο κομμάτι του, «Οι σοβαροί κλόουν» από το Φλου. Αγαπούσε ιδιαίτερα τον Σεφέρη, τον οποίο θεωρούσε ποιητή παγκόσμιας εμβέλειας, τον Οδυσσέα Ελύτη για την ελληνικότητα της γραφής του, τον Τάκη Σινόπουλο, το Νίκο Καρούζο, και από τη νεότερη γενιά τον Γιώργο Χρονά και τον Δημήτρη Βάρο. Επίσης ανέφερε ως συνειδητή επιρροή του τον Διονύση Σαββόπουλο και τη στιχουργική του, επειδή στην ηλικία των 20 ετών ήταν ο μόνος άνθρωπος που εξέφρασε τις υποψίες του για το κοινωνικό περιβάλλον στην Ελλάδα.
Ώριμος πια ο Σιδηρόπουλος, το Σεπτέμβριο του 1990 θα πει σε συνέντευξη στον Μισέλ Φάις για το περιοδικό ΗΧΟΣ&Hi-Fi: «Νιώθω περισσότερο στιχουργός παρά μουσικός.». Φράση του Παύλου που μέσα σε δυο αράδες συνοψίζει όλη του την οπτική για αυτό το σημαντικό κομμάτι της δημιουργίας του.

Το τέλος

Το φθινόπωρο του 1979, όταν ο Παύλος ήταν 31 ετών, ξεκίνησε η σχέση του με την ηρωίνη. Η καλλιτεχνική του πορεία μετρούσε ήδη εννιά χρόνια και η δημιουργικότητά του, το έργο του και η προσωπικότητά του είχαν για τα καλά αποκαλυφθεί. Στην αρχή ο Παύλος πιστεύει ότι δεν έχει να χάσει τίποτα και ότι θα μπορέσει να ξεμπλέξει εύκολα. Σύντομα σχετικά αντιλαμβάνεται το αδιέξοδο, κάτι που φαίνεται άλλωστε τόσο στους στίχους των κομματιών του όσο και σε συνεντεύξεις του. Πολλές φορές κάνει προσπάθειες να ξεφύγει, και κατορθώνει για κάποια χρονικά διαστήματα να είναι «καθαρός». Είναι οι περίοδοι που ο Παύλοςδημιουργεί ξανά και βάζει στόχους. Δυστυχώς, όμως, παρ’ όλες αυτές τις προσπάθειες, που γίνονται κυρίως ατομικά και χωρίς ποτέ να ενταχθεί σε κάποιο πρόγραμμα αποτοξίνωσης (χαρακτηριστική είναι και η μαρτυρία του Πάνου Ηλιόπουλου στο περιοδικό ΝΤΕΦΙ), τελικά δεν θα τα καταφέρει. Την άνοιξη του 1990 χάνει τη μητέρα του, στην οποία είχε μεγάλη αδυναμία, γεγονός που τον καταβάλλει. Λίγους μήνες αργότερα αντιμετωπίζει ένα σοβαρό πρόβλημα υγείας με το χέρι του (η διάγνωση του Περιφερειακού Γενικού Νοσοκομείου Αθηνών της 18ης Αυγούστου του 1990 ήταν «πάρεση βραχιόνιου αριστερού πλέγματος») και η κακή ψυχολογία του επιδεινώνεται. Παρ’ όλο που η κατάσταση του χεριού του ήταν πολύ σοβαρή και πιθανώς μη αναστρέψιμη, ετοιμάζει με το συγκρότημά του, τους Απροσάρμοστους, τον καινούργιο του δίσκο (πρόκειται για το μεταθανάτιο άλμπουμ Άντε και Καλή Τύχη Μάγκες) και δίνει συναυλίες.
Σύμφωνα με τον Αλέκο Αράπη, τον μπασίστα των Απροσάρμοστων, την προηγούμενη νύχτα του θανάτου του, στις 5 Δεκεμβρίου του 1990, ο Σιδηρόπουλος έφτασε στο στούντιο αρκετά καθυστερημένος και σε αλλόφρονα κατάσταση τσακώθηκε με τους μουσικούς του. Υπάρχει και η μαρτυρία του φίλου του, παραγωγού Πάνου Ηλιόπουλου, κατά την οποία εκείνο το βράδυ ο Παύλος προσπαθούσε απεγνωσμένα να επικοινωνήσει μαζί του από τηλεφώνου. Για την ακρίβεια, ο τηλεφωνητής του Ηλιόπουλου κατέγραψε δεκαπέντε αναπάντητες κλήσεις και δεκαπέντε αντίστοιχα φωνητικά μηνύματα από τον Παύλο. Στις 6 Δεκεμβρίου του 1990, βρισκόμενος στο σπίτι μιας γνωστής του στο Νέο Κόσμο, έπεσε σε κώμα και άφησε την τελευταία του πνοή κατά τη μεταφορά του στον  Ευαγγελισμό, χάνοντας τη μάχη με την ηρωίνη.

Κηδεύτηκε στις 10 Δεκεμβρίου του 1990, στο κοιμητήριο του Κόκκινου Μύλου στη Νέα Φιλαδέλφεια, παρουσία ελάχιστων επωνύμων αλλά πλήθους συγκλονισμένου και βαθειά θλιμμένου κόσμου που είχε κατακλίσει το χώρο για να του πει το τελευταίο αντίο. Σήμερα στον Κόκκινο Μύλο υπάρχει οικογενειακός τάφος στον οποίο βρίσκονται ο Παύλος, η μητέρα του και ο πατέρας του, με την προτομή του Παύλου που φιλοτέχνισε η γλύπτρια Δώρα Βουτσινά.

Απόσπασμα απο την βιογραφία,απο το αρχείο για τον Παύλο που έστησε η αδερφή του,Μελίνα Σιδηροπούλου

pavlos-sidiropoulos.gr

===================================================================================

αφιερωμένο για την ημέρα που διάλεξε να φύγει….

…Και όταν θα ‘ρθουν οι καιροί
που θα ‘χει σβύσει το κερί
στην καταιγίδα
Υπερασπίσου το παιδί
γιατί αν γλιτώσει το παιδί
υπάρχει ελπίδα…

μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-eOI


La RⒶGE

ο καθενας λοιπον κανει οτι του αναλογει
ετσι οι γιαγιαδες στ’ονομα τ’αναψανε κερι κ’εγω
μ’εβλαβεια στο μπουκαλι στερεωσα στουπι
απο τα πρωτα που φυγαν κ’ηταν μεγαλη μου τιμη
οσο για σενα που απο την πρωτη στιγμη σε βρηκα θεατη
πιστο στην καταναλωση, εχθρο για την ζωη
που ολο αυτο το μεσα ξεσπασμα το βρηκες λογικο
μα αγανακτησες που κρατησε λιγακι παραπανω
κοιτα …τα δαχτυλα μου… τα γαντια μου σκισμενα
μα και παλι δεν θα νιωσεις πως περνουσε καθε μερα
φωτισμενα προσωπ’ αγνωστα-γνωστα με την φωτια
συμμαχο,αντιδοτο,οπλο και συντροφια
και αφου απεφυγες τα χημικα και τουτη και τουτη την φορα
κατι που καιγεται κοντα μυρισε αφυπνιστικα
κι ετσι σ’αναγκασα,σε κερδισα σου ανοιξα τ’αυτια
σ’εκανα να με φοβιθεις κι ετσι με πηρες σοβαρα
κι ετσι βρεθηκες σε μερη που δεν ειχες φανταστει΄
κατειλλημενα δημαρχεια ξεπηδησαν εδω κ’εκει
κατειλλημενη ΓΣΕΕ, κατειλλημενη καθε σχολη
εξεργεμενες πιρουετες στη δικια μας λυρικη
που ησουν λοιπον αυτες τις μερες που καλλιτεχνες ηταν ολοι οι δρομοι
θεατρα καταμεστα τρελαθηκε η πολη
εισαι απ’αυτους που απ’ενα εγχρωμο εξωστη θα με δουν
κι ολα τ’αλλα που μου λες μπορουν να παν να γαμηθουν



Παιβιά Σηκωφείτε

απο το 7 σε παίρνει αριστερά

της μικρής Δανάης δια χειρός Ερωτευμένης σχιζοφρενής

Πάλι μάλωσε η μαμά με το μπαμπά. Κάφε μέρα μαλώνουν πιά.
Η μαμά φέλει να πάμε την Παρασκευή στο χωριό. Πήρε λέει και άβεια βύο μέρες.
«Πολύ παράξενο», είπε ο μπαμπάς. Στη μαμά ποτέ βεν άρεσε το χωριό του μπαμπά. Είναι λέει «μπανάλ» ( τι είναι μπανάλ; ) και βαριέται. Βε μπορεί που βεν έχει κομμωτήριο, ούτε Χόντος – ο Χόντος πρέπει να είναι κάποιος φίλος της μαμάς μου, γιατί πηγαίνει και τον βλέπει κάφε Σάββατο πρωί. Και εκείνος όλο σακούλες με βώρα της βίνει. Κρέμες και μπογιές που τις βάζει και μετά είναι σαν κλόουν και πολύ γελάω.
Φέλει να μοιάζει με αυτές που είναι στην τηλεόραση και όλο γελάνε σα χαζές. Μα γιατί να φέλει κάποια να μοιάζει με χαζή;
Και εμένα μου αρέφουν οι μπογιές αλλά βεν τις βάζω στα μούτρα μου. Στο χαρτί είναι ωραίες και η βασκάλα μου βάζει αυτοκολλητάκια μετά.
Και κάτι βρακιά της βίνει ο καλός Χόντος. Όχι σαν τα βικά μου. Τα βικά μου έχουν τη Μίννυ. Της μαμάς μου όχι. Βε χωράει ούτε το αυτί της Μίννυ πάνω. Αλλά του μπαμπά του αρέσουν αυτά τα βρακιά που αν τα βείτε καφόλου βε μοιάζουν με βρακιά. 
Και εγώ φέλω να πάμε στο χωριό. Εκεί με αφήνουν να παίζω και να λερώνομαι με χώματα. Και έχει και πολλά βέντρα. Και σκαρφαλώνουμε με τα άλλα παιβιά. Έχουμε και σπιτάκι πάνω σε ένα βέντρο. Ο μπαμπάς του Φανασάκη το έφτιαξε.

Ο αβερφός μου όμως βε φέλει. Ο αβερφός μου είναι μεγάλος. Τρία κεφάλια πιο μεγάλος από μένα. Και πηγαίνει στο μεγάλο σχολείο. Και όταν γυρίζει από το μεγάλο σχολείο, πηγαίνει και σε άλλα σχολεία. Βεν καταλαβαίνω. Πόσα σχολεία υπάρχουν;

Και αφού πηγαίνει σε τόσα σχολεία, γιατί ξέρει μόνο ένα γράμμα; Το έχω βει στα βιβλία του. Όλο ένα Άλφα γράφει και μετά το κυκλώνει. Και η μαμά φυμώνει όταν το βλέπει και βάζει φωνές και σκούζει και κάνει σαν το παλιό αυτοκίνητο που είχε ο μπαμπάς και η μαμά βεν το ήφελε γιατί ήταν σαράβαλο και βεν ήταν τρέντυ. ( όλο παράξενες λέξεις λέει η μαμά ). Και έτσι ο μπαμπάς πήρε άλλο. Ένα μεγάλο, μαύρο με μεγάλες ρόδες που βε φτάνω να ανέβω σε αυτό.
Η μαμά του έβαλε πάλι τις φωνές. Του είπε ότι φέλει, βε φέλει φα πάμε στο χωριό. Βεν φα τον αφήσει λέει να πάει στον πόλεμο την Κυριακή.Ο μπαμπάς βεν είπε τίποτα. Μόνο κοίταζε και έκανε πως βιάβαζε εφημερίδα.
«Ποιο πόλεμο μαμά; Σαν αυτό με τους Έλληνες και τους Ιταλούς;»
«Μη μιλάς εσύ όταν συζητάνε οι μεγάλοι»
Και ρώτησα τον αβερφό μου.Την Κυριακή είναι κάτι σαν πόλεμος. Χωρίς Ιταλούς όμως. Φα πολεμήσουν όλοι, αυτούς που φοράνε τις στολές και κρατάνε τα πιφτόλια. Και έχουν στο κεφάλι κάτι μπάλες. Και ίσα που φαίνονται τα μούτρα τους.
Εγώ τους φοβάμαι αφτούς. Όταν βεν τρώω το φαί μου η γιαγιά μου λέει ότι φα έρθει ο αστυνόμος να με βείρει. Οι αστυνόμοι πρέπει να βέρνουν πολύ όσους βεν τρώνε το φαί τους.
«Και γιατί να γίνει πόλεμος αφού όλοι είναι Έλληνες;»
«Γιατί αυτοί με τις στολές σκοτώνουν ανθρώπους. Και πέρυσι, σκότωσαν ένα παιδί, 15 χρονών»
«Γιατί;»
«Επειδή μπορούσαν»
«Εγώ πότε φα γίνω 15 χρονών»
«Σε έντεκα χρόνια, μη βιάζεσαι»
Βε μου αρέσουν αφτοί που σκοτώνουν. Το σκότωμα είναι πολύ κακό πράγμα. Όταν σκοτώνεις κάποιον, ούτε να κουνηφεί μπορεί, ούτε να βει, ούτε να μιλήσει. Μένει ακούνητος και ξαπλωμένος σε ένα κουτί με λουλούβια.Και μετά εξαφανίζεται. Η μαμά λέει ότι πηγαίνει στον ουρανό αλλά εγώ βεν το πιστέβω. Αφού το έχω βει που τον βάζουνε στο χώμα. Το ξέρω γιατί το καλοκαίρι ένας που λέγεται Καρκίνος σκότωσε τον φείο μου το Βασίλη. Και από τότε βεν τον ξαναείβα στο σπίτι. Και βε μου ξαναέφερε ποτέ κούκλα. Και η φεία μου συνέχεια κλαίει και βε με αγκαλιάζει πια.
Και η μαμά τον ξαναμάλωσε και του είπε να μη με βηλητηριάζει. Μα βε μου έβωσε δηλητήριο.
Η βασκάλα μας είπε μια μέρα ότι κάποτε, πριν πολλά χρόνια, βε φυμάμαι πόσα, είχε γίνει ένας πόλεμος επειβή μια γυναίκα, πάρα πολύ όμορφη, που την έλεγαν Ελένη, άφησε τον άντρα της και αγάπησε άλλον άντρα σε άλλη χώρα. Βηλαβή, αφού έγινε πόλεμος επειβή κάποιος έχασε μια γυναίκα, γιατί να μη γίνει επειβή κάποιος σκότωσε ένα παιβί; Βεν είναι πιο σημαντικό που σκοτώσαν το παιβάκι;Βεν τους καταλαβαίνω τους γονείς.
« Θα έχετε και εσείς πιφτόλια;»
«Όχι»
«Και πώς θα πολεμήφετε χωρίς όπλα;»
«΄Εχουμε ένα όπλο. Το δίκιο μας»
Το βίκιο είναι μεγάλο όπλο. Πιο βυνατό από τα πιφτόλια. Και βεν αφήνει και αίματα πίσω.
Και τότε μίλησε ο μπαμπάς. Πρώτη φορά. Ποτέ βε μιλάει όταν μιλάει η μαμά. Και είπε ότι ούτε αφτός φέλει να πάμε στο χωριό. Φέλει να πάει και αφτός στον πόλεμο χωρίς πιφτόλια.
Μαζί με τη μαμά και τον αβερφό μου. Όπως τότε που είχε γνωρίσει λέει τη μαμά, πριν γίνουνε «μικροαστοί», είπε. Τότε που ήταν νέοι και πήγαιναν σε «πορείες» ( πορείες είναι να περπατάς και να φωνάζεις βυνατά ) Να ξαναγίνουνε νέοι και να φωνάζουν φέλει.Για το βίκιο.
Ούτε και εγώ φέλω τώρα να πάμε στο χωριό. Φέλω να πάνε όλοι σε αυτόν τον «πόλεμο» και να βιώξουν όλους τους κακούς αστυνόμους. Όχι να τους σκοτώσουν. Να τους βιώξουν. Όπως τότε που ο μεγάλος παππούς με άλλους παππούβες έβιωξαν τους Ιταλούς και είμαστε λέφτεροι. Να τους βιώξουν για να είμαστε και πάλι ελέφτεροι.
Βε φέλω να τρώω μπάμιες για να μη με βείρει ο αστυνόμος της γιαγιάς. Είναι αηβία οι μπάμιες. Φέλω να τρώω ό,τι μου αρέσει.
Αλλά φοβάμαι ότι βε φα πάνε τελικά. Πάντα γίνεται ότι φέλει η μαμά.
Και φοβάμαι πολύ τώρα.
Γιατί αν βεν πάνε, σε έντεκα χρόνια ένας με στολή μπορεί να σκοτώσει και εμένα. 
Βανάη με λένε.Και βε φέλω να γίνω αγγελούβι.
Εσείς φέλετε;

Τελικά τι είναι μπανάλ, τρέντυ και μικροαστοί;

—————————————————————————————————————————————————–

το κείμενο εξοστρακίστηκε τον Νοέμβρη του 2009 οποτε οι ημερομηνίες ειναι λιγο προπερσινες…..

ο μανικάκος απλά το δανείστηκε…..

http://wp.me/p1pa1c-eH9