δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

απο το Altherthess

Σαν σήμερα στις 30 Οκτωβρίου του 1988 σε ηλικία 66 ετών, πέθανε ο Τάσος Λειβαδίτης, ο μεγάλος ποιητής που θεωρήθηκε για την εποχή του ανατρεπτικός και «αναρχικός». Τα έργα του σηματοδότησαν ολόκληρη την αποκαλούμενη πρώτη μεταπολεμική γενιά των Ελλήνων ποιητών.

Γόνος του Λύσανδρου Λειβαδίτη και της Βασιλικής Kοντοπούλου, ο Τάσος Λειβαδίτης γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το 1940 εγγράφεται στη Νομική Σχολή του Πανεπιστήμιου της Αθήνας, όμως την εγκαταλείπει γρήγορα και αφοσιώνεται στην Αντίσταση. Κατά τη διάρκεια της κατοχής οργανώνεται στην Ενιαία Πανελλαδική Οργάνωση Νέων, τη γνωστή σε όλους μας EΠON. Στην καρδιά της Κατοχής, το 1943, χάνει τον πατέρα του, ενώ 8 χρόνια αργότερα, το 1951, χάνει και τη μητέρα του ευρισκόμενος ο ίδιος εξόριστος στη Μακρόνησο.

Ο Λειβαδίτης υπήρξε εξόριστος από το 1947 στο Μούδρο, στη Μακρόνησο και μετά στον Αϊ Στράτη κι από’ κει στις φυλακές Χατζηκώστα στην Αθήνα, απ’ όπου αφέθηκε ελεύθερος το 1951, λόγω της έντονης πολιτικής δραστηριότητα που ανέπτυξε στο χώρο της Αριστεράς. Κατά τη διάρκεια της εξορίας του έγραψε το «Φυσάει στα σταυροδρόμια του κόσμου», το οποίο θεωρήθηκε «κήρυγμα ανατρεπτικό» και κατασχέθηκε. Τελικά, το δικαστήριο τον απάλλαξε λόγω αμφιβολιών (1955), ενώ το εν λόγω έργο του τιμήθηκε με το Πρώτο Βραβείο στο Παγκόσμιο Φεστιβάλ Νεολαίας της Βαρσοβίας.

Η πρώτη του ποιητική συλλογή ήταν η «Μάχη στην άκρη της νύχτας», που εκδόθηκε το 1952, ενώ η πρώτη του γνωριμία με το κοινό έγινε το 1946 μέσα από τις σελίδες του περιοδικού «Ελεύθερα Γράμματα» στο οποίο έγραφαν και πολλοί αριστεροί διανοούμενοι της εποχής. Μετά από αρκετά βιβλία που σηματοδότησαν την πρώτη φάση της καριέρας του -«την επαναστατική» σύμφωνα με τους ειδικούς- το 1972, εκδίδει το βιβλίο «Nυχτερινός επισκέπτης», που θεωρείται έναρξη της β’ φάσης του έργου του την αποκαλούμενη, «συμβολική αλληγορική».

Η τρίτη φάση της καριέρας του ονομάστηκε «υπαρξιακή» από τους κριτικούς και ξεκινά από το τέλος της β΄φάσης το 1983, μέχρι και την έκδοση του «Χειρόγραφα του Φθινοπώρου», που εκδόθηκαν το 1990, μετά δηλαδή από το θάνατό τουΣτίχοι του Τάσου Λειβαδίτη μελοποιήθηκαν από το Μίκη Θεοδωράκη και δημιουργήθηκαν αξέχαστα τραγούδια, όπως το «Βρέχει στη φτωχογειτονιά», το «Σαββατόβραδο» αλλά και το «Δραπετσώνα», που στιγμάτισαν εκτός από τις επερχόμενες γενιές, κυρίως αυτή της δεκαετίας του 60.

Ο μεγάλος αυτός ποιητής έφυγε από τη ζωή στις 30 Οκτωβρίου του 1988, σε ηλικία 66 χρονών στο Γενικό Κρατικό Νοσοκομείο ύστερα από δυο αλλεπάλληλες εγχειρήσεις για ανεύρυσμα κοιλιακής αορτής, που δυστυχώς όμως δεν απέτρεψαν το μοιραίο.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν’ αγωνίζεσαι
για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις
τα χείλη σου θα ματώσουν απ’ τις φωνές.
Το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες
μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου θα΄ ναι μια πετριά
στα τζάμια των πολεμοκάπηλων.
Κάθε χειρονομία σου θα΄ ναι
για να γκρεμίζει την αδικία.
Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις,
ούτε στιγμή να ξεχαστείς.
Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε.
Μια στιγμή αν ξεχαστείς,
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται
στη δίνη του πολέμου,
έτσι και σταματήσεις
για μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα
θα γίνουν στάχτη απ΄ τις φωτιές.
Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις
για να ζήσουν οι άλλοι.
Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι
ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι
μπρος στα ντουφέκια!

——————–ο——————–

μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-dQs

Advertisements

14 Σχόλια

  1. dimi

    Ήξερες να δίνεσαι αγάπη μου..
    Δινόσουνα ολάκερη
    και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
    παρά μόνο την έγνοια
    αν ολάκερη έχεις δοθεί..
    Όλα μπορούσανε να γίνουνε
    στον κόσμο αγάπη μου
    τότε που μου χαμογελούσες..
    Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωη μου
    είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρα μου
    αγαπημένη μου..
    Μα και τι να πει κανείς..
    Όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός
    και τα μάτια σου τόσο μεγάλα..
    Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου
    έζησα όλη τη ζωή..
    Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα
    και τότε όλα τα βράδια
    κι όλα τα τραγούδια θάναι δικά μας..
    Θάθελα να φωνάξω τ’ονομά σου,αγάπη,
    μ’ όλη μου τη δύναμη..
    Να το φωνάξω τόσο δυνατά
    που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο,
    καμιά ελπίδα να μη πεθάνει..
    Θε μου πόσο ήταν όμορφη
    σαν ένα φωτισμένο δέντρο
    μια παλιά νύχτα των Χριστουγέννων

    Συχώρα με, αγάπη μου,
    που ζούσα πριν να σε γνωρίσω..
    Μισώ τα μάτια μου,
    που πια δεν καθρεφτίζουν το χαμόγελό σου..
    Θα σ’ ακούω σαν τον τυφλό που κλαίει,
    ακούγοντας μακριά τη βουή μιας μεγάλης γιορτής
    σ’ αναζητάω σαν τον τυφλό,
    που ψάχνει να βρει το πόμολο της πόρτας
    σ’ενα σπίτι που’ πιασε φωτιά,
    α, για να γεννηθείς εσύ
    κι εγώ για να σε συναντήσω
    γι αυτό έγινε ο κόσμος..
    Κι εσύ, αγαπημένη, όταν με διώχνεις,
    κλείνεις έξω απ’ την πόρτα σου
    έναν ολάκερο πικραμένο κόσμο..
    Κι όταν δεν πεθαίνει ο ένας για τον άλλον,
    είμαστε κιόλας νεκροί..
    Αν βρουν έναν άνθρωπο νεκρό
    έξω απ’ την πόρτα σου,
    εσύ θα ξέρεις,
    πως πέθανε σφαγμένος
    απ’ τα μαχαίρια του φιλιού,
    που ονειρευότανε για σένα..
    Ποδοπάτησε με,
    να έχω τουλάχιστον την ευτυχία
    να μ’αγγίζεις..

    30/10/2011 στο 21:30

  2. Μανικακο, ποστάρω το original video για τον Λειβαδίτη, δεν πειράζ ε 😉

    30/10/2011 στο 21:35

    • μανικακος

      βαλε ρε μαν οτι γουσταρεις!!!!

      30/10/2011 στο 21:37

      • Σας ευχαριστώ που μου δίνεται την άδεια! 😉
        Είδα σε άλλο θρεντ να αποκαλούν κύριο τον mitsara!!! Να σε αποκαλώ έτσι…καλά μην βαράς ρε 😛 😛

        30/10/2011 στο 21:43

    • DrAluca

      Χαμογελατε…

      30/10/2011 στο 21:50

  3. καριων

    Ευγε.Ετσι να μην μας κατηγοραν μερικοι/ες οτι δεν αιχουμε παιδεια και αισθητικη.

    30/10/2011 στο 21:54

    • καριων

      …στην ορθογραφια εχουμε ενα θεματακι.

      30/10/2011 στο 21:55

  4. Τι μαθαίνεις κάνεις…Δεν ήξερα ότι οι στίχοι της Δραπετσώνας είναι του Τάσου Λειβαδίτη 🙂

    30/10/2011 στο 22:27

  5. Η απαγγελία του Κώστα Καζάκου είναι συγκλονιστική…

    30/10/2011 στο 22:36

  6. Μεγάλωσα σε τέτοια γειτονιά! Ποίηση και μουσική ΑΡΙΣΤΟΥΡΓΗΜΑ!

    31/10/2011 στο 19:37

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s