δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Κώστας Γεωργάκης:Παρών…

Αυτοπυρπόληση

(Στον φοιτητή που αυτοπυρπολήθηκε στη Γένοβα το 1970)

Ντύθηκες γαμπρός
φωταγωγήθηκες σαν έθνος.
Έγινες ένα θέαμα ψυχής
ξεδιπλωμένης στον ορίζοντα.
Είσαι η φωτεινή
περίληψη του δράματος μας,
τα χέρια μας προς την Ανατολή
και τα χέρια μας προς τη Δύση.
Είσαι στην ίδια λαμπάδα τη μια
τ’ αναστάσιμο φως
κι ο επιτάφιος θρήνος μας.

Νικηφόρος Βρεττάκος

Ο Κώστας Γεωργάκης ήταν φοιτητής της Γεωλογίας από την Κέρκυρα, που αυτοπυρπολήθηκε στις 19 Σεπτεμβρίου 1970 στη Γένοβα, σε ένδειξη διαμαρτυρίας για το στρατιωτικό καθεστώς της Ελλάδας.

Γεννήθηκε στις 23 Αυγούστου 1948. Τον Ιούλιο του 1970 αποκάλυψε ανώνυμα ότι η Χούντα των Αθηνών είχε διεισδύσει με ανθρώπους της και διαβρώσει τις ελληνικές φοιτητικές οργανώσεις στην Ιταλία. Η ταυτότητά του γρήγορα έγινε γνωστή και ο ίδιος φοβούμενος για την τύχη της οικογένειάς του στην Ελλάδα αποφάσισε να κάνει μια εντυπωσιακή ενέργεια, που θα προκαλέσει την προσοχή της διεθνούς κοινής γνώμης για την κατάσταση στην Ελλάδα.

Το βράδυ της 18ης Σεπτεμβρίου 1970, ο Γεωργάκης έγραψε ένα γράμμα στον πατέρα του, όπου ανέφερε μεταξύ άλλων: «Ο γιος σου δεν είναι ήρωας, είναι ένας άνθρωπος σαν τους άλλους, ίσως μάλιστα να φοβάμαι και λίγο περισσότερο… Φίλα τη γη μας για μένα».

Αφού τελείωσε το γράμμα, βγήκε από το σπίτι και με το 500αράκι Φιατάκι του, έφτασε στις 3 τα ξημερώματα στην Πλατεία Ματεότι της Γένοβας. Από το πορτ μπαγκάζ πήρε τρία μπουκάλια γεμάτα βενζίνη και ύστερα κατευθύνθηκε προς τα σκαλιά του Παλάτσο Ντουκάλε, στο οποίο στεγάζονταν τότε τα δικαστήρια της πόλης. Κάτω από τη μεγάλη στοά, άνοιξε τα μπουκάλια και έριξε τη βενζίνη στα ρούχα του. Μετά άναψε το σπίρτο…

Εκείνη την ώρα στην πλατεία ήταν μόνο μια ομάδα εργατών καθαριότητας, οι οποίοι έτρεξαν να βοηθήσουν τον έλληνα φοιτητή. Όταν έφθασαν κοντά του, οι φλόγες είχαν ήδη τυλίξει το σώμα του, ωστόσο ο Κώστας Γεωργάκης είχε ακόμη το κουράγιο να φωνάξει: «Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα». Μεταφέρθηκε στο νοσοκομείο, όπου δέκα ώρες αργότερα άφησε την τελευταία του πνοή. Στο σημείο της θυσίας υπάρχει σήμερα μια μαρμάρινη στήλη με την επιγραφή στα ιταλικά: «Η Ελλάδα θα τον θυμάται για πάντα».

Η Χούντα αποσιώπησε το γεγονός κι επέτρεψε τη μεταφορά της σορού του στη γενέτειρά του με καθυστέρηση τεσσάρων μηνών, φοβούμενη τη λαϊκή αντίδραση. Η πράξη του αφύπνισε τη διεθνή κοινή γνώμη για την κατάσταση στην Ελλάδα, που στέναζε κάτω από την μπότα των Συνταγματαρχών.

Ο τάφος του Κώστα Γεωργάκη βρίσκεται στο Α’ Δημοτικό Νεκροταφείο της Κέρκυρας. Μια μικρή πλατεία της πόλης φέρει το όνομά του, ενώ έχει αναγερθεί ένα μνημείο προς τιμήν του.

Η αυτοθυσία του φοιτητή Κώστα Γεωργάκη είναι μοναδικό και ξεχωριστό γεγονός στην αντίσταση κατά της Χούντας, προάγγελος της εξέγερσης του Πολυτεχνείου. Ο μεγάλος μας ποιητής Νικηφόρος Βρεττάκος απαθανάτισε τη θυσία του με τους στίχους από το ποίημά του «Η Θέα του Κόσμου»: «…ήσουν η φωτεινή περίληψη του δράματός μας…στην ίδια λαμπάδα τη μία, τ’ αναστάσιμο φως κι ο επιτάφιος θρήνος μας…»
Πηγη:http://www.sansimera.gr/biographies/194

 

μανικάκος

 

http://wp.me/p1pa1c-ctN

 

Advertisements

26 Σχόλια

  1. I would like to say thanks for the efforts you have made compiling this article. You have been an inspiration for me. I’ve forwarded this to a friend of mine.

    19/09/2011 στο 15:24

  2. Δεν ήξερα την ιστορία.
    Δεν ήξερα τον Κώστα.
    Σε ευχαριστώ Μανικάκο.
    Τώρα ξέρω.

    19/09/2011 στο 15:42

  3. Εγώ, ως κορφιώτικη φάρα, να καταθέσω ότι η ιστορία δεν έχει ακριβώς έτσι. Οι παροικούντες στη νήσο, καθώς και ο στενός κύκλος συγγενών και συμφοιτητών του, γνωρίζουν πολύ καλά πως ο Γεωργάκης δεν είχε και τόσο ισχυρούς δεσμούς με επαναστατικές ιδέες και πράξεις -πόσο μάλλον με την οργανωμένη αντίσταση- και πως η κίνησή του ήταν περισσότερο απόρροια ζητημάτων ψυχολογικής φύσεως που αντιμετώπιζε τότε. Οι ηρωικές προεκτάσεις που έχουν αποδοθεί στην ιστορία είναι μεταγενέστερες και, όπως κάθε τραγική και οριακή ιστορία, η υπερβολή των προσθέσεων ενισχύει τον μύθο και όχι την ουσία και τη σημασία του συμβολισμού.

    19/09/2011 στο 16:12

    • μαλακίες τω πάτερω
      που ακούμε συχνά για κάθε ευαίσθητο άνθρωπο που φτάνει σε παρόμοιες ενέργειες πολιτικού περιεχομένου

      <>
      Howard Zinn – Marx στο Σόχο

      19/09/2011 στο 17:24

      • το κείμενο που το έφαγε ο interpreter:

        -Είχατε ποτέ καλόγερους; Δεν υπάρχει πιο φρικτή αρρώστια. Οι καλόγεροι με κατατρέχανε σ’ όλη μου τη ζωη. Και διάφοροι ανόητοι τους επικαλεστήκανε για να ερμηνεύσουνε τη πορεία μου:
        «Ο Μαρξ είναι θυμωμένος με το καπιταλιστικό σύστημα επειδή έχει καλόγερους». Τί ηλίθιοι. Και τί εξήγηση δίνουνε για όλους τους άλλους επαναστάτες που δεν έχουνε καλόγερους; Φυσικά πάντα βρίσκουνε κάτι: Αυτό τον έδερνε ο πατέρας του, κείνο τονε ντάντευε η μαμά του μέχρι δέκα χρονώ, τον άλλο δεν τον έμαθαν να πηγαίνει στη τουαλέτα -λες και πρέπει δηλαδή, να ‘σαι ανώμαλος για να ‘σαι επαναστάτης. Κάνουνε κάθε δυνατή διάγνωση εκτός από την προφανή: πως ο καπιταλισμός, που από τη φύση του επιτίθεται στο ανθρώπινο πνεύμα, προκαλεί την επανάσταση…

        19/09/2011 στο 17:27

        • Σ’ευχαριστώ για την προσπέραση -μ’έκανες κι έφαγα σκόνη.
          Εσύ έχεις κάποια στέρεα τεκμήρια περί της βεβαιότητας του αντίθετου ισχυρισμού;

          Μίλησα ειδικά και μεμονωμένα, τεκμαίροντας μια κάποια ενημέρωση περί του θέματος. Αντίθετα, η αρχή της γενίκευσης, που κατευθύνει την απάντησή σου, οδηγεί σε άλλα μονοπάτια. Και να με συγχωρείς που λέρωσα τη στολή της επανάστασης.

          19/09/2011 στο 17:37

          • » Όταν έφθασαν κοντά του, οι φλόγες είχαν ήδη τυλίξει το σώμα του, ωστόσο ο Κώστας Γεωργάκης είχε ακόμη το κουράγιο να φωνάξει: «Ζήτω η ελεύθερη Ελλάδα». »

            Αυτό είναι που σε κάνει σκόνη,
            όχι εγώ

            19/09/2011 στο 17:52

            • Και τι να κλάσει η σκονίτσα των λογικών, μπροστά στους μουρλούς της επανάστασης, ε;

              Και προφανώς αν κάτι γράφτηκε και δημοσιεύτηκε, έτσι θα ήταν. Λογικά πράματα.

              Πάντως, δεν έχω πρόβλημα να πορεύεται κανείς με τους μύθους. Όμως, με τις αποσκευές γεμάτες έπαρση και το δάχτυλο σηκωμένο, δεν νομίζω πως βαδίζει στο δρόμο της φωτιάς. Και, το κυριότερο, δεν με κάνει να βαδίσω μαζί του, αλλά να στρίψω στη γωνία. Συμπάθα με, αλλά στη θέση σου θα γύρευα περισσότερη αλήθεια, πριν αποφασίσω τόσο σθεναρά να ταπώσω εκείνον που θα πειράξει το κουτσουρεμένο παραμύθι μου.

              19/09/2011 στο 17:59

            • προφανώς και θα προτιμίσω μύθους από αντιεπαναστατικές ή φιλοχουντικές απομυθοποιήσεις που ακούμε συχνά.

              μύθος είναι και το «άκουσα να λένε στη γειτονιά του το και το γι αυτόνα»

              19/09/2011 στο 18:05

            • Πέρα από το μύθο, δεν υπάρχει μόνο αντεπανάσταση και φιλοχουντικές λαθρόχειρες αφηγήσεις. Τέτοια γενίκευση μανιχαϊστικών ανακλαστικών δεν βοηθάει την κουβέντα -ειδικά εκείνη που γίνεται από τους ανήκοντες στο ίδιο μετερίζι. Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει κανείς να μπει στο δίλημμα να επιλέξει πρόσημο στο μύθο -δεδομένου ότι κι αυτές οι διηγήσεις που «ακούμε συχνά» (όχι από εμένα βέβαια, αλλά προσπερνάω την προσβολή) είναι επίσης μυθεύματα της αντίδρασης και της συντήρησης.

              Εγώ είπα μια κουβέντα, θες κράτα τη, θες πέτα τη. Αν εσύ επιλέγεις αλήθεια, με βάση ιδεοληπτικά κριτήρια, είναι δικό σου θέμα. Αν, πάλι, το κάνεις για να αποδείξεις πως στόχος μου είναι η σπίλωση της μνήμης του μαρτυρικού Γεωργάκη ή η προώθηση αντιδραστικών θέσεων, θα χρειαστεί να κοπιάσεις περισσότερο από το να μου πετάς στα μούτρα αποσπάσματα από θεατρικά έργα και αφορισμούς.

              Αν θες να πω και κάτι για την ουσία του θέματος, δεν βρίσκω τίποτα το επαναστατικό στο να αυτοπυρπολείσαι. Φυσικά και είναι αυτοθυσία, φυσικά και είναι μια οριακή πράξη που ξεπερνάει την ανάγνωση του καθενός μας, καθώς και τις αντιστάσεις του και τα κότσια του, αλλά δεν παύει να παραμένει μια πράξη χωρίς ιδιαίτερο αντίκρυσμα, χωρίς σαφή ερμηνεία ως προς το στόχο της και τα κίνητρά της και, κυριότερο ίσως, χωρίς κανένα πρόταγμα. Η κίνηση του Κώστα Γεωργάκη στην εποχή της, αλλά και στη συνέχεια, δεν έγινε ευρύτερα γνωστή γιατί (α) δεν έπαιξε κανένα ρόλο στις πολιτικές εξελίξεις και (β) γιατί ΔΕΝ γινόταν να παίξει ρόλο. Αν το εικάσεις στο πλαίσιο της συμβολικής δράσης, δεν είναι μια πράξη αντίστασης, αλλά μια πράξη παραίτησης. Δεν πέφτει στον αγώνα, αλλά αντί του αγώνα -και γι’αυτό είχε αρκετά σοβαρά κίνητρα και αφετηρίες, τις οποίες προφανώς και δεν γνωρίζεις, αλλά δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει και να τις περιφρονείς. Δεν πάει «ή ψυχασθενής ή επαναστάτης». Μια χαρά μπορεί να ήταν και τα δύο, μια χαρά όμως μπορεί να ήταν και μόνο το πρώτο -αν και δεν εννόησα άμεσα κάτι τέτοιο.

              Και πολύ περισσότερο, η πράξη του δεν κουβαλά καν το φορτίο του μαζικού/συλλογικού χαρακτήρα παρόμοιων περιπτώσεων (π.χ. αυτοκτονίες ιαπώνων λογοτεχνών στα τέλη της δεκαετίας του ’60 ως διαμαρτυρία στον εξαμερικανισμό και τον εκφυλισμό των εθνικών αξιών, αυτοπυρπολήσεις βουδιστών μοναχών κλπ.), αλλά είναι καταδικασμένη στην πάντα αμφιλεγόμενη αφήγηση μιας προσωπικής ιστορίας.

              19/09/2011 στο 18:30

            • Τέλος, όλο μου το point έχει ως αρχή να μην ηρωποιούμε κάθε πρόσφορο στην πυρά. Υπάρχουν ένα σωρό «ανώνυμοι» με συγκλονιστικές ιστορίες, αλλά με όχι τόσο φαντεζί τέλος, οι οποίοι ούτε μνημονεύονται ούτε καν τους γνωρίζουν οι περισσότεροι, αλλά σάπισαν τα κορμιά τους στο βωμό της αντίστασης και της αληθινής επαναστατικής πράξης. Και η Κέρκυρα συγκεκριμένα έχει πολλούς, για τους οποίους δεν θα γίνει ποτέ ιδιαίτερη μνεία, και που η ηρωποίηση του Γεωργάκη ακούγεται σαν κακή πλάκα πάνω από τα μνήματά τους.

              19/09/2011 στο 18:33

            • costinho

              sorry για την καθυστερημένη απάντηση μιας και ήμουν away και sorry για τα νεύρα και τα μανιχαϊστικά αντανακλαστικά όπως είπες, τα οποία βέβαια ερμηνεύονται μέσα από την προσωπική μου πείρα και προσλαμβάνουσες από πολιτικές κουβέντες ή διάβασμα.

              Προσωπικά έχω την εντύπωση ότι κάθε επαναστάτης και ήρωας έχει σοβαρές ψυχικές διαταρραχές.

              Σε μια Α ρευστή πολιτική κατάσταση οι άνθρωποι που είναι αναμενόμενο να πέσουν στην επανάσταση και στον ηρωισμό δεν είναι οι άνθρωποι που έχουν την απόλυτη ισορροπία και οικογενειακή γαλήνη στη ζωή τους κ.α., αλλά αυτοί που η κοινωνική κρίση τους κάνει να χτυπά κάτι κόκκινο μέσα τους.

              Το θέμα μας είναι ότι στη συγκεκριμένη περίπτωση ένας άνθρωπος, μπορεί και απολίτικος, έβγαλε μια «κραυγή», αυτοκτόνησε και όπως με πείθει προσωπικά το άρθρο, η αυτοκτονία του σχετιζόταν με την πολιτική κατάσταση της χώρας, ασχέτως αν υπήρχαν έντονες συνιστώσες οικογενειακών, γκομενικών, κληρονομικών κ.α. θεμάτων.

              Ένας άνθρωπος ακόμα και ενδογενής αυτοκτονικές τάσεις να έχει δε δίνει πολιτική χροιά στην αυτοκτονία του αν δεν έχει να αντλήσει τα ερεθίσματα που χρειάζεται από το πολιτικό σύστημα.

              Το πολιτικό λοιπόν σύστημα είναι σκατά και δίνει ερεθίσματα για αυτοκτονία.
              Το να ευαισθητοποιούμαστε λοιπόν για τους ανθρώπους που βγάζουν πολιτικές κραυγές είναι θεμιτό και απαραίτητο.

              Εγώ λοιπόν συμφωνώ στη χειρότερη να χτίζονται μύθοι για ανθρώπους σαν τον Κώστα Γεωργάκη γιατί έτσι έκατσε για διάφορους παραμετρικούς λόγους.

              Αν υπάρχουν άλλες περιπτώσεις θα είχαν γίνει ήδη γνωστές. Δεν είναι γνωστές είτε γιατί τους λείπουν διάφοροι παράμετροι (σαν τις PR που αναφέρουμε όταν δεν αναγνωρίζεται το έργο αξιόλογων ανθρώπων), είτε θα τις βγάλει ο χρόνος στην επιφάνεια.

              Ως τότε λοιπόν μαζί με τον Παναγούλη (Ένωση Κέντρου), Πέτρουλα, το Λαμπράκη κ.α. τιμούμε και τον Κώστα Γεωργάκη.
              Κι ευχαριστώ τον μανικάκο που μου έδωσε την ευκαιρία να γνωρίσω άλλη μια μαρτυρική περίπτωση, θύμα της χούντας

              20/09/2011 στο 03:13

            • και κάτι που ξέχασα:

              το θεατρικό κείμενο δε βγήκε έτσι για να βγει
              πιστεύω ότι ταιριάζει στην περίσταση
              και μπράβο μου που το κόλλησα
              είμαι και ο πρώτος μάγκας
              πως μου έρχονται
              του άτιμου
              και στο σωστό timing ε;

              20/09/2011 στο 03:42

          • ΥΓ2 Δες εξώφυλλο, λάβε μήνυμα 😉

            19/09/2011 στο 22:29

    • pagal

      «….απόρροια ζητημάτων ψυχολογικής φύσεως…»
      Φως-φανάρι

      19/09/2011 στο 19:44

    • Μου θύμισες τον δικηγόρο του φονιά -εξ αμελείας(!)-, του αδερφού μου, (προσπαθώντας να του φορτώσει ΚΑΙ την «αυτοκτονία»), κλείνοντας την αγόρευσή του είπε:
      «Δεν μπορούμε κύριοι παρά να καταλήξουμε στο ότι ο θάνατος του -«τάδε»-, ήταν ένα… «ατυχές γεγονός»…

      Κουμπάρο, θέλει πολλά κιλά «απ’ αυτά-που-όλοι-ξέρουμε», για να τελέσεις τέτοια πράξη…

      Κι όσο για το «Γεωργάκης» που προανέφερες, μακάρι ο «Γιωργάκης-Παπατζής ο 3ος» να τού μοιαζε έστω και σε ένα νουκλεϊκό μόριο της τρίχας απ’ τα «αυτά-που-όλοι-ξέρουμε»…
      Πάλι καλά που δεν μας είπες ότι αυτοπυρπολήθηκε από… ερωτική απογοήτευση!!!

      Θα γίνω αγενής, -μιά απ’ τσοι λίγες φορές στην ζωή μου-, και θα σου ευχηθώ ολόψυχα να πά’ να γνωρίσεις τσοι χαρές του έρωτα σύντεκνε: «Άει γαμήσου»!!!

      (Ένας κομπλεξικός, ανισσόροπος παλιομοδίτης επαρχιώτης, απ’ τα Χανιά τση Κρήτης)

      ΥΓ. Μην απαντήσεις, σε γράφω στα «αυτά-που-εγώ-ξέρω»…

      19/09/2011 στο 22:16

  4. Eugenia

    Μου έκανε τρομερή εντύπωση, πως τον τελευταίο χρόνο, είχαμε μια σειρά (γύρω στα 5 περιστατικά) αυτοπυρπολήσεων ή απόπειρας αυτοπυρπολήσεων. Η πίεση που ασκείται λόγω της κρίσης, δεν εξαρκεί για να ερμηνεύσει μια τέτοια κίνηση ως μια διαδεδομένη τελετουργική κίνηση αυτοχειριασμού, ούτε ως ύστατη μορφή διαμαρτυρίας, γιατί δεν εντάσσεται σε καμία περίπτωση στην ελληνική κουλτούρα -πολιτική ή άλλου τύπου-. Και μετά, θυμήθηκα, το περιστατικό με τον συγκεκριμένο φοιτητή εν μέσω χούντας και σκέφτηκα «βρε λες;» τόσο να μετατοπίστηκαν τα ήθη και οι συμβολισμοί; Και μετά ήρθε η «κορφιώτικη φάρα», και κάπως με επανέφερε στο να αναζητήσω πιθανές ερμηνείες στην σφαίρα του μύθου, προσωπικού ή συλλογικού. Το μόνο που εύχομαι, (με αφορμή τον πρόσφατο αυτοπυρπολισμό έξω από την τράπεζα πειραιώς) είναι να μην καταστεί δυνατό να προβληματιστούμε γιαυτό το θέμα με άλλα παραδείγματα τέτοιου είδους.

    19/09/2011 στο 17:08

  5. AΝ ΖΟΥΣΕ Ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΕΩΡΓΑΚΗΣ, ΘΑ ΗΤΑΝ ΜΕΛΟΣ ΤΩΝ ΕΑΑΚ/ΑΓΩΝΙΣΤΙΚΩΝ ΚΙΝΗΣΕΩΝ. ΠΑΜΕ ΣΤΑ ΛΟΥΛΟΥΔΑΔΙΚΑ ΓΙΑ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΣΥΝΤΡΟΦΟΙ!

    19/09/2011 στο 20:36

  6. @costinho

    Δεν αναφερει πουθενα οτι ο Κ.Γεωργάκης ηταν επαναστάτης ή οργανωμένος αντιστασιακος.
    και βασικα το μονο που βρηκα ειναι οτι ηταν οπαδός του Αντρέα.τιποτε περισσοτερο.
    βεβαια,αν σκεφτείς τις συνθηκες τις εποχης δεν ηταν και λιγο αυτο που έκανε.

    19/09/2011 στο 21:20

    • @μανικακος
      Γενικά, η περίπτωση του Γεωργάκη παρουσιάζεται πακέτο με αναφορές σε οργανωμένη δράση. Ήταν μέλος της νεολαίας της Ένωσης Κέντρου, ενώ κατά τη φοίτησή του στη Γένοβα προσπάθησε να ιδρύσει εκεί παράρτημα της ΕΔΗΝ, χωρίς όμως ποτέ να είχε συμμετάσχει σε κάποια αντιστασιακή πράξη -πέρα από το ότι είχε πάρει πρέφα τη συνεργασία των ιταλών ασφαλιτών στο πανεπιστήμιο με το ελληνοχουντικό προξενείο (Κ.Φωτήλας) και είχε αρχίσει να μπαίνει στη μύτη τους, και γι’αυτό να φοβάται για τη ζωή του.

      Έχει πάρει τέτοια έκταση εδώ το θέμα, που τελικά αδικεί και τη μνήμη του νεκρού. Αν κάτι ήθελα από την αρχή να πω είναι ότι οι άνθρωποι που τον έζησαν, δεν θα τον σκιαγραφούσαν τόσο ηρωικά και πως, διαπιστωμένα, οι περισσότερες επαναστατικές αναφορές σχετικά με την πράξη του, προέκυψαν πολύ μετά το θάνατό του -αλλά ακόμα και μετά τη χούντα. Τα ψυχολογικά θέματα που ανέφερα δεν διαγράφουν τις πατριωτικές κραυγές του, αλλά ίσως και εν μέρει να τις εξηγούν, μαζί με την πράξη του. Τώρα, το γιατί κάποιος ειρωνεύεται εύκολα αυτή την εκδοχή, δεν είμαι σε θέση να το γνωρίζω -αλλά δεν πιστεύω ότι γίνεται από επαρκή ενημέρωση της περίπτωσης.

      20/09/2011 στο 00:30

  7. «Φυσικά και είναι αυτοθυσία, φυσικά και είναι μια οριακή πράξη που ξεπερνάει την ανάγνωση του καθενός μας, καθώς και τις αντιστάσεις του και τα κότσια του».

    Αν, φίλε Κρητικέ, έχεις απωλέσει την ικανότητα ανάγνωσης και αντίληψης όσων διαβάζεις, δεν χρειάζεται να αναζητάς δοχεία για να φτύνεις και να μοιράζεις κατηγόριες και κατάρες. Αυτές οι συντροφικές ειρωνείες και οι βεβαιότητες, είναι πολύ όμορφες και φέρουν την αλλεγρία στην παρέα, όταν καθόμαστε και πίνουμε τσίπουρα και γνωρίζουμε ο ένας την ανάσα του άλλου, καθώς και τον καπνό του. Όσο δεν γνωριζόμαστε όμως, αντί για αλλεγρία, φέρνουν αλλεργία, και όταν τις συναντώ στις ψευδώνυμες διαδικτυακές συνομιλίες, απλώς μου μαυρίζουν «τον άλλο κόσμο που είναι εφικτός», ο οποίος τελικά μια χαρά σκατά θα είναι σαν κι αυτόν, αφού όλοι έτοιμοι είμαστε με τη φαλτσέτα ανά χείρας. Αντί να προσθέσεις μια μικρή πληροφορία στα ήδη γνωστά που σωστά καταγράφει ο μανικακος, και να την συνδυάσεις και να την αξιοποιήσεις όπως καταλαβαίνεις, εσύ επιλέγεις να λειάνεις κι άλλο τον αγαλμάτινο μύθο του Γεωργάκη, μέσα κι από μια απίθανη διαλεκτικά αναφορά στην προσωπική ιστορία σου -προφανώς για να με ταπώσεις μέχρι εκεί που δεν πάει, αλλά χωρίς ίχνος επιχειρήματος που θα μπορούσε κανείς να ονομάσει ορθό.

    Γενικά, προσπαθήστε πληζ να διαβάζετε μέσα στις λέξεις και όχι έξω από αυτές. Έγραψα πολύ συγκεκριμένα κάτι που έχει αφαιρεθεί από τις ηρωικές διηγήσεις οι οποίες διψάνε για υπερβολές και σύμβολα. Την πράξη του Γεωργάκη δεν τη διέγραψα -πως θα μπορούσα άλλωστε;- αλλά δεν την πετάω και στα μούτρα του καθενός για να του κάνω μαθήματα επαναστατικής πρακτικής. Αν η απάντηση είναι η φωτογραφία ενός φλεγόμενου μοναχού, η οποία χρησιμοποιήθηκε στο εξώφυλλο ενός δίσκου που έβγαλε εκατομμύρια (όχι για τους μοναχούς) και ανήκει στη διαχείριση μιας πολυεθνικής υπεύθυνης για πολλά κρίματα, τότε να δώσω κι εγώ κάποιες γλαφυρές ιδεολογικές προεκτάσεις στο αντιδιαλεκτικό γαϊτανάκι. Γαμώτο δηλαδή.

    19/09/2011 στο 23:28

    • Όταν μπαίνει το «αλλά» σε μιά πρόταση, αναιρεί ότι έχει προειπωθεί σύντεκνε:
      «…αλλά δεν παύει να παραμένει μια πράξη χωρίς ιδιαίτερο αντίκρυσμα…»

      Θα κάμω την εξαίρεση,
      και θα σου απαντήσω,
      -και με την καληνύχτα μου,
      θα σε μαντιναδήσω:

      Απώλεσα ανάγνωση,
      αντίληψη(;), επίσης(!),
      -μα αίσθημα δεν έχασα-,
      ούτε και τις θυμήσεις…

      Γράφω με το συναίσθημα,
      όπως το λέμε: «νιώθω»,
      -τσοι λέξεις με ανάλυση-,
      δεν κάθομαι να… κλώθω!!!

      Οι πράξεις μας ορίζουνε,
      και όχι οι αναλύσεις,
      -αλλιώς θα ήμουν σύντεκνε-,
      φυτό απ’ τσοι… ειδήσεις!!!

      Οι άνθρωποι εμπνέουνε,
      με πράξεις των ηρώων,
      -κι όχι με λόγια-φούμαρα-,
      τροφή των έρμων… ζώων!!!

      Έτσά ‘πως τό ‘πες σύντεκνε,
      μας δείχνεις πως… μ@λ@κες,
      -ήτανε όσοι πάλεψαν-,
      να ζούμ’ εμείς οι… βλάκες!!!

      Άμε να πεις στα κόκκαλα,
      πατέρων και παππούδων,
      -αντίκρυσμα οι πράξεις τους-,
      ηταν ελπίδων… φρούδων!!!

      Κι αν κάπου παραφέρθηκα,
      ζητώ σου μια συγνώμη,
      -έπαθα… αυτανάφλεξη-,
      με την δικιά σου γνώμη 😉

      20/09/2011 στο 00:31

  8. Σύντεκνε, το «αλλά» διαχωρίζει και εκφράζει αντίθεση, δεν ακυρώνει ούτε αναιρεί.
    Η μαντιναδόρικη απάντηση φέρνει μια γλύκα στο λόγο και στις προθέσεις, και την εκτιμώ πιότερα απ’όλα, αλλά η γενίκευση που παραμένει ριζωμένη μας απομακρύνει. Αν θαρρείς πως υπάρχω με κάποιο τρόπο στις τρεις τελευταίες στροφές σου, σου απαντώ πως αυτό το ιερό συναίσθημα που στέκει πάνω από τις αναλύσεις, που δεν αναγνωρίζει στις λέξεις δύναμη, αυτό το ίδιο που διαχωρίζει και συμπεραίνει και μαυρίζει τους άλλους και μηδενίζει τους συντρόφους και βγάζει από το ένα στοιχείο, άλλα δέκα, αυτό το άιν-τσβάι-μανιχάϊ το ασφαλίτικο, που δικάζει προθέσεις και προσπερνάει αλήθειες, στο επιτρέπω ολόκληρο· εγώ δεν θα πάρω. Και βάζω τώρα ν’ακούσω τον πρώτο συρτό του Ροδινού για πάρτη σου.

    20/09/2011 στο 00:46

    • Costinho, ελπίζω ειλικρινά αυτή η συζήτηση να μην σε «έδιωξε» από τον σχολιασμό… όχι τίποτε άλλο, είμαι fun!

      20/09/2011 στο 13:08

    • Για το συρτό που δέχθηκα,
      θα σε ευχαριστήσω,
      -κι αν βιάστηκα που σ… έψαλλα-,
      συγνώμη θα ζητήσω 😉

      (και θα καληνυχτίσω)

      21/09/2011 στο 01:37

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s