δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Το πρώτο Πολυτεχνείο

απο το περί αλλοτρίωσης

“Έστω και ένας αστυφύλακας αν τολμήσει να πατήσει τον περίβολο ή το πεζοδρόμιο του πανεπιστημίου θα φονευθεί”

Όχι δεν πρόκειται για κάποια προκήρυξη ένοπλων ή άοπλων των σημερινών ημερών.  Πρόκειται για μια “υπόσχεση” των καταληψιών φοιτητών του πανεπιστήμιου πριν από πάνω έναν αιώνα, το 1897 !

Η παραπάνω υπόσχεση από τους φοιτητές προέκυψε εν μέσω ταραχών που θα μέναν στην ιστορία ως τα “Γαλβανικά”. Γεγονότα που ξεκίνησαν το Δεκέμβρη του 1896 από μια αντιπαράθεση μεταξύ του καθηγητή της ιατρικής σχολής Ι.Γαλβάνη και φοιτητών για θέματα που αφορούσαν τον τρόπο εξέτασης του μαθήματος του και στο λεκτικό επεισόδιο που ακολούθησε.

Τα γεγονότα έχουν ομολογουμένως … ενδιαφέρουσες πτυχές : από προπηλακισμούς και γιουχαρίσματα καθηγητών,πρυτάνεων και απεργοσπαστών φοιτητών, πετροβολισμούς σε αστυνομικούς , ξιφομαχίες , ανταλλαγές πυροβολισμών και βασανισμούς από τους μπάτσους , ένοπλη φοιτητική κατάληψη του πανεπιστημίου και πολιορκία του από τον αρχι-μπάτσο Μπαϊρακτάρη , δυναμίτη , ρεβόλβερ και τουφέκια , συνωμοτικές συσκέψεις, εφοδιασμούς από υπονόμους και συγκρούσεις…

ΠΗΓΕΣ:

  • Εφημερίδα “Εμπρός

16-1-1897 εως 20-1-1897

http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=16&db=1&da=1897
http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=17&db=1&da=1897
http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=18&db=1&da=1897
http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=19&db=1&da=1897
http://www.nlg.gr/digitalnewspapers/ns/pdfwin.asp?c=108&dc=20&db=1&da=1897

Το παρακάτω κείμενο είναι σκαναρισμένο από το βιβλίο :

“Ελληνικό φοιτητικό κίνημα 1821-1973” Χ.Λάζος εκδ.Γνώση σ.164-178

[Σημ.1 : έχει κάποια λάθη λόγω πολυτονικού αλλά το νόημα δεν αλλοιώνεται ιδιαίτερα και είναι εύκολο να το κατανοήσει ο καθένας

Σημ.2 : Θα πρέπει να γίνει κατανοητό ότι ο χαρακτήρας του πανεπιστήμιου εκείνη την εποχή δεν ήταν  προφανώς ο ίδιος με το σημερινό. Λίγες χιλιάδες ήταν οι φοιτητές, προφανώς γόνοι εύπορων οικογενείων και με πλήρη «εθνική συνείδηση». Δεν είναι τυχαίο ότι λίγα χρόνια μετά οι φοιτητές θα πρωταγωνιστήσουν σε ένα αντιδραστικό και συντηρητικό κίνημα ενάντια στη δημοτική τα λεγόμενα «Ευαγγελιακά» (1901)και τα «Ορεστειακά»(1903) ]

ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΕΞΕΓΕΡΣΗ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ ΤΟΥ 1896 ‘Ή ΤΟ ΠΡΩΤΟ «ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ»

Φτάνουμε μέ τό παρόν κεφάλαιο σ’ ένα πολύ αξιόλογο Ιστορι­κό γεγονός, πού έλαβε χώρα στήν Αθήνα του 1896, καί του οποίου οί συνέπειες ήταν σημαντικές. Τό γεγονός αυτό θά μπορούσε νά χαρακτηριστεί σάν ή πρώτη στήν ιστορία του φοιτητικού κινήματος κατάληψη κτιρίου, καί, δπως έδειξαν τά επεισόδια πού επακολούθησαν, στάθηκε τυπικά ένα πρώτο «Πολυτεχνείο».

1. Τά «Γαλβανικά»

Ή αφορμή γιά νά αρχίσουν τά επεισόδια ήταν εντελώς ασήμαντη· ξεκίνησε άπό ένα καθαρά τυπικό αίτημα γιά νά εξε­λιχτεί σέ μιά προσωπική διαμάχη μεταξύ τού καθηγητή Ίουλ. Γαλβάνη (άπ’ δπου καί τά επεισόδια χαρακτηρίστηκαν σάν «Γαλβανικά») καί τών φοιτητών του της Ιατρικής, τούς οποίους υπέβαλλε εντελώς αδικαιολόγητα σέ υπερβολικές θυ­σίες καί οικονομικές επιβαρύνσεις, καθυστερώντας νά τούς εξετάσει καί νά τούς δώσει τό απολυτήριο τους. Οί φοιτητές προκειμένου νά λυθεί ένα τόσο δύσκολο πρόβλημα, έκλέξανε μιά επιτροπή γιά νά συναντηθεί μαζί του καί νά τού εκθέσει τά προβλήματα τους, άλλά δταν, στίς 16 Νοεμβρίου 1896, ή επι­τροπή επιχείρησε νά εκπληρώσει τήν αποστολή της, έτυχε μιας σκαιής συμπεριφοράς άπό μέρους τού καθηγητή, ή οποία εξελίχτηκε σέ άπρεπη, μέ τόν καθηγητή Γαλβάνη νά λέει τά έξης: «…Είσθε ανάξιοι νά κατέχητε τάς φοιτητικός έδρας καί ατιμάζετε τήν Ελλάδα καί τό Έλληνικόν Πανεπιστήμιον». Μετά τήν ατιμωτική αυτή φράση τού καθηγητή, οί φοιτητές, δλοι μαζί, γεμάτοι όργή, τού απάντησαν: «Είσθε έσεϊς ανάξιος νά κατέχητε τήν καθηγητικήν έδραν τού Εθνικού Πανεπιστη­μίου» καί αποχώρησαν δλοι άπό τήν αίθουσα τής χειρουργι­κής, σ’ ένδειξη διαμαρτυρίας.
Τήν ίδια μέρα στίς 4 μ.μ. δλοι οί φοιτητές τής Ιατρικής συγκεντρώθηκαν καί έκλέξανε μιά επιτροπή 46 ατόμων, πού αντιπροσώπευε 500 καί ή οποία έπρεπε νά πάρει τά κατάλλη­λα μέτρα μέχρι νά δικαιωθούν οί φοιτητές. Πράγματι, ή επι­τροπή αυτή τήν ϊδια μέρα έγραψε ένα ψήφισμα πού απευθυνό­ταν πρός τό Υπουργείο καί τόν Πρύτανη τού Πανεπιστημίου καί στό όποιο ζητούσαν τήν απόλυση τού καθηγητή. Τήν επο­μένη συγκεντρώθηκαν δλοι οί φοιτητές τής Ιατρικής καί αφού ενέκριναν καί υπόγραψαν τό ψήφισμα, τό έστειλαν. Ταυ­τόχρονα κήρυξαν γενική απεργία καί οί βοηθοί τού Γαλβάνη, πού αρνήθηκαν νά συνεργαστούν μαζί του. Τή δέ επόμενη μέ­ρα οί φοιτητές συγκεντρώθηκαν στά Προπύλαια καί έπεισαν καί τούς συναδέλφους τους τών άλλων σχολών νά πάρουν μέ­ρος στή γενική απεργία, άφοΰ ή υβριστική συμπεριφορά τού Γαλβάνη στρεφόταν εναντίον δλου τού φοιτητόκοσμου, δπως καί έγινε.
Τό στενό περιβάλλον τού Γαλβάνη τότε άρχισε νά υπόσχεται διάφορα σέ δσους άπό τούς φοιτητές θά έπήγαιναν στίς ακροάσεις του, άλλά τό μόνο πού πέτυχαν ήταν νά ξυλο­κοπηθούν οί λίγοι φοιτητές πού πήγαν, συμπατριώτες τού Γαλβάνη από τή Ζάκυνθο. Τό Υπουργείο στό μεταξύ απάντη­σε δτι δέν θεωρούσε δτι προσβλήθηκαν οί φοιτητές από τά λό­για του Γαλβάνη καί απείλησε δτι δν δέν πήγαιναν οί της Ια­τρικής στίς ακροάσεις θά τούς απέκλειε τό ίδιο τό Υπουργείο. Φυσικό ηταν δτι ή απάντηση αυτή ερέθισε τούς φοιτητές, οί όποιοι πήγαν στό Πανεπιστήμιο καί συμφώνησαν μέ τούς υπόλοιπους νά κλείσουν εκείνοι πρώτοι τό Ιδρυμα. Όταν μά­λιστα επεχείρησε νά μπει στίς αίθουσες ό Γαλβάνης, τόν γιου-χάρανε, έγινε επεισόδιο μεταξύ μπράβων του καί φοιτητών, επενέβη ή αστυνομία καί έγιναν συμπλοκές.
Μετά τά επεισόδια αυτά τό Υπουργείο διέταξε νά κλεί­σουν ή Ιατρική Σχολή καί τό Νοσοκομείο καί νά τιμωρηθούν οί πρωταίτιοι. Ό δέ Πρύτανης Χρηστομάνος ζήτησε νά πα­ραιτηθεί ή επιτροπή τών φοιτητών γιατί οί αρχές τή θεωρού­σαν υπαίτια γιά τίς ταραχές. Πράγματι ή επιτροπή παραιτήθη­κε, εκλέχτηκε νέα καί τά μέλη κλήθηκαν σέ μυστική συνεδρία­ση, τούς παρακολουθούσε δμως ή αστυνομία, τό βράδυ της 20ής Νοεμβρίου 1896, στό ζυθοπωλεΐο τοΰ Μέτς. Στή μυστι­κή συνάντηση, δπου παραβρέθηκαν 80 περίπου φοιτητές, αφού οργανώθηκε επιτροπή αγώνα, γιατί διέβλεπαν δτι τά πράγματα θά οξύνονταν, αποφάσισαν α) νά εμμείνουν στό αί­τημα τους, β) νά οπλιστούν δλοι αφού έβλεπαν δτι ή αστυνο­μία τούς ενοχλούσε καί σέ περίπτωση είσόδου της αστυνομίας στους πανεπιστημιακούς χώρους νά της αντισταθούν ένοπλα, γ) νά συσπειρώσουν δλους τούς φοιτητές γύρω από τόν αγώ­να τους, δ) νά επαναλάβουν τή διαμαρτυρία τους πρός τόν Πρύτανη καί τό Υπουργείο καί ε) δταν χρειαζόταν νά συγκα­λείται ή επιτροπή τους, αυτό θά γινόταν μέ κωδικά μηνύματα μέσω τών εφημερίδων.
Όλα αυτά άρχισαν νά υλοποιούνται άπό τήν επόμενη μέ­ρα. Στό μεταξύ φοιτητές οπαδοί τοΰ Γαλβάνη, πού προσπάθη­σαν κατά διαστήματα νά επηρεάσουν τούς άλλους ώστε νά παραβρεθούν στίς ακροάσεις του, πέτυχαν, αντίθετα, νά ανά­ψουν τά αίματα καί νά γίνουν συμπλοκές στίς όποιες συχνά έπαίρνε μέρος καί ή αστυνομία. Σέ λίγο έφτασαν οί γιορτές της Πρωτοχρονιάς, τό Πανεπιστήμιο έκλεισε, αφήνοντας τό θέμα ανοικτό, δμως, γιά τό νέο έτος. Καί πράγματι μέ τήν έναρξη τοΰ νέου έτους μετά άπό προτροπή της Κυβέρνησης ή αστυ­νομία διατάχτηκε νά μπει στό Πανεπιστήμιο καί νά αναγκάσει τούς φοιτητές νά πάνε στίς ακροάσεις τοΰ Γαλβάνη. Ό ίδιος ό διευθυντής της αστυνομίας, ό γνωστός Μπαϊρακτάρης, ανάγ­κασε δύο φοιτητές, τραβώντας τους, νά μπουν μέσα. Αυτοί αρνήθηκαν καί τότε τούς συνέλαβαν καί τούς οδήγησαν πρός τίς κλούβες (αμάξια τότε ίππήλατα), ενώ οί αστυνομικοί μέ χο3ροφύλακες επεχείρησαν νά μπουν στήν αίθουσα τής Νομι­κής άπ’ δπου διωχθήκανε, ένώ άρχισε μεγάλη συμπλοκή μπροστά στό Άνατομεϊο. Βλέποντας νά συλλαμβάνονται οί συνάδελφοι τους, άπό τούς οποίους ό ένας ηταν αναίσθητος καί γεμάτος αίματα, δλοι μαζί οί φοιτητές έπεσαν πάνω στους αστυνομικούς χτυπώντας τους μέ πέτρες καί ρόπαλα, αυτοί βγάλανε τά σπαθιά τους καί άρχισαν νά χτυπάνε στό ψαχνό· ταυτόχρονα δσοι φοιτητές είχαν πιστόλια άρχισαν νά πυροβο­λούν τούς αστυνομικούς πού άντιπυροβόλησαν καί μεγάλη μάχη έγινε μπροστά στίς κλούβες στήν προσπάθεια τών φοι­τητών νά πάρουν πίσω τούς συναδέλφους τους. Πάνω στή συμπλοκή δυό αστυνομικοί χάνουν τά ξίφη τους καί λαβώ­νονται ένώ αρκετοί άλλοι λαβωμένοι υπάρχουν καί άπό τίς δύο πλευρές. Αμέσως έρχεται ενίσχυση τής αστυνομίας καί τά επεισόδια παίρνουν μεγάλη έκταση. Σ’ δλες τίς σχολές τοΰ Πανεπιστημίου γίνονται συμπλοκές, ένώ ανταλλαγές πυροβο­λισμών γίνονται μπροστά στά Προπύλαια καί στό Νοσοκο­μείο στή Σόλωνος. Ό δέ Μπαϊρακτάρης μαζί μέ άλλους πού επεχείρησαν νά εκβιάσουν τήν ανατολική πύλη τοΰ Ιδρύμα­τος βρέθηκαν μπροστά στά στόμια τών περιστρόφων τών φοι­τητών καί αναγκάστηκαν νά οπισθοχωρήσουν. Τελικά οί συμ­πλοκές σταμάτησαν μέ τήν επέμβαση τών καθηγητών, τοΰ ει­σαγγελέα, τοΰ φρούραρχου τής πόλης καί τοΰ Πρύτανη τοΰ Πανεπιστημίου. Υπήρχαν πολλοί λαβωμένοι ελαφριά καί δυό σοβαρά· ένας αστυνόμος άπό σφαίρα καί άπό ξίφος ό φοιτη­τής Φιλολογίας Παναγιωτόπουλος.

2. Ή κατάληψη τοΰ Πανεπιστημίου

Τά επεισόδια αυτά απέδειξαν δτι ό καθηγητής Γαλβάνης είχε ερείσματα πολιτικά, τά όποια τόν βοηθούσαν καί δταν τήν επόμενη μέρα οί φοιτητές πήγαν στόν πρωθυπουργό Θεό­δωρο Δεληγιάννη γιά νά διαμαρτυρηθούν, αυτός τούς απάν­τησε ότι είχαν άδικο καί έπρεπε νά επιστρέψουν στό Πανεπι­στήμιο, ένώ οί φοιτητές ζήτησαν τώρα καί τήν ποινική δίωξη τοΰ Γαλβάνη, σάν ηθικού αυτουργού των επεισοδίων. Κατό­πιν ή επιτροπή πήγε νά συναντήσει τούς υπόλοιπους φοιτητές καί αφού τούς ενημέρωσε αποφάσισαν νά αντισταθούν μέχρι τέλους, νά ζητήσουν τήν παραίτηση τοΰ Πρύτανη καί έκαναν έρανο γιά νά συγκεντρώσουν χρήματα καί νά τυπώσουν σέ φυλλάδιο τά αιτήματα τους ώστε νά ενημερωθεί ό κόσμος σω­στά. Ή επόμενη ενέργεια ηταν νά πάνε στό σπίτι τού Πρύτα­νη, πού τόν υποχρέωσαν νά παραιτηθεί αφού ή αστυνομία εί­χε καταπατήσει τό πανεπιστημιακό άσυλο καί, τέλος, αποφά­σισαν νά κάνουν τήν πρώτη στήν ιστορία τού φοιτητικού κι­νήματος κατάληψη. Επειδή είχαν πληροφορίες δτι ή Κυβέρ­νηση γιά νά εμποδίσει τίς συναθροίσεις θά τοποθετούσε φρου­ρά στό Πανεπιστήμιο, αποφάσισαν νά τήν προλάβουν· έτσι, 200 φοιτητές κατέλαβαν τό Πανεπιστήμιο ένοπλοι, όσοι μπο­ρούσαν φυσικά, καί μείνανε μέσα μέχρι τήν πολιορκία του, ό­πως θά δούμε. Ακόμα κυκλοφόρησαν τό παράρτημα τό «Πα­νεπιστήμιο», στό όποιο, άφοΰ εξιστορούσαν τά πάντα, καλού­σαν τό λαό σέ συγκέντρωση στά Προπύλαια τήν επόμενη μέ­ρα.
Τά πρωτόφαντα αυτά γεγονότα, δηλ. ή κατάληψη τοΰ κτιρίου άπό ένοπλους καί ή διανομή τοΰ φυλλαδίου, σέ 10.000 αντίτυπα δημιούργησαν μεγάλη εντύπωση στό κοινό, τήν οποία επέτειναν τά δημοσιεύματα τών εφημερίδων. Πλήθος κόσμου πήγαινε στό Πανεπιστήμιο γιά νά συζητήσει, νά συμβουλέψει ή νά συγχαρεί τούς φοιτητές. Στή συγκέντρωση εκείνης της ημέρας, συγκέντρωση ηλεκτρισμένη, όπου οί φοι­τητές ανάπτυξαν τά αίτήματά τους, είπαν στόν κόσμο καί τούς γονείς τους πού είχαν πάει εκεί, τά έξης:
«”Αν θέλετε νά έχετε τέκνα άνευ τιμής, άν νομίζετε δτι άτιμάζομεν τό Ίδρυμα τούτο, τότε περιττόν νά λεγό-μεθα τρόφιμοι αυτού, άς κλείση δέ προτιμότερον όπως μή επεκτείνεται ή ατιμία καί πρός τούς προγενέστερους! Ημείς δμως τ’ άναντία φρονούντες, άπεφασίσαμεν νά συνταφώμεν μετ’ αύτοΰ. Δηλοΰμεν δέ προσέτι, δτι, ούτε κυβέρνησις, ούτε άλλη τις μεγαλύτερα δύναμις, αν ύπάρχη έν τω κράτει, θά μας έκβιάση· καί είς δέ άστυφύλαξ, αν τολμήση νά πατήση τόν περίβολον, ή τό πεζοδρόμιον τοΰ Πανεπιστημίου, θά φονευθή».
Έτσι ένα καθαρά εκπαιδευτικό θέμα πήρε μορφή κοινω­νική καί πολιτική. Άπό τό σημείο αυτό καί μετά τά «Γαλβανι­κά» θά πάψουν νά είναι μιά εσωτερική σύγκρουση μεταξύ της έδρας καί τού φοιτητικού κόσμου, άλλά θά γίνουν σύγκρουση τοΰ τελευταίου μέ τό κατεστημένο. Καί είναι ίδιαίτερα αξιοση­μείωτη ή διαπίστωση τών φοιτητών, στή συγκέντρωση εκεί­νης της νύχτας μεταξύ τους, πού δήλωσαν ότι
«οί εχθροί της Ελλάδος, οί πραγματικοί καί αληθείς, ύπάρχουσιν έν αύτη τη Ελλάδι, έν δσω δέ δέν έξοντωθώ-σιν ούτοι ή τουλάχιστον άν τούτο δέν γίνη, δέν καταστώ-σι διά παντός τρόπου ανίκανοι πρός έξακολούθησιν τού καταχθονίου σχεδίου των, είναι αδύνατον νά προοδεύσω-μεν ώς Έθνος…».
Ή κατάσταση ηταν σοβαρή καί ακόμα σοβαρότερη έγινε δταν στάλθηκε στόν Γαλβάνη επιτροπή, πού τοΰ έδωσε μιά έγγραφη πρόταση τών φοιτητών στήν οποία υπήρχαν οί όροι κάτω άπό τούς όποιους οί φοιτητές δεχόντουσαν νά λήξει τό θέμα καί νά επανέλθουν στή σχολή τους. Όμως μόλις ό καθη­γητής πήρε στά χέρια του τό σημείωμα καί άρχισε νά τό δια­βάζει, αμέσως τό πέταξε χάμω καί τούς είπε ότι έδώ καί μερι­κές ήμερες όλη ή Ιατρική Σχολή βρίσκεται σέ νευρική υπε­ρένταση, δηλ. ότι τρελάθηκε· κάτι παρόμοιο ανταπάντησαν οί φοιτητές καί τά πράγματα έφτασαν σέ αδιέξοδο.
Ή κυβέρνηση του Θ. Δεληγιάννη βλέποντας ότι τό πράγμα έπαιρνε διαστάσεις πού δεν είχε υπολογίσει, κατέφυγε στή βία. Εκδόθηκαν 80 εντάλματα σύλληψης φοιτητών, όσα καί τά μέλη της επιτροπής τους, γιά τούς οποίους στά κρατη­τήρια άρχισαν τά βασανιστήρια καί οί ξυλοδαρμοί. Οί φοιτη­τές Κολομβάκης καί Φανός (ό Φανός είχε πολεμήσει μέ τό σώμα τών Ελλήνων γαριβαλδινών στό Δομοκό σάν έφεδρος) ρίχτηκαν στίς φυλακές του Παλαιού Στρατώνα, όπου υπέστη­σαν πολλούς βασανισμούς. Τρόμος κυριάρχησε στους φοιτη­τές καί αποφάσισαν νά βγαίνουν έξω κατά ομάδες καί οπλι­σμένοι ώστε νά μπορούν ν’ αντισταθούν. Ταυτόχρονα οί εφη­μερίδες μέ διάφορα δημοσιεύματα τους άρχιζαν νά κατηγο­ρούν τήν κυβέρνηση, ό κόσμος ξεσηκωνόταν καί ή κατάστα­ση επιδεινώθηκε. ‘Ήδη υπήρχαν καί τά υπόλοιπα, πιό σοβαρά, εσωτερικά γεγονότα, κυρίως ή τότε εξέγερση τής Κρήτης, καί ή Εθνική Εταιρεία καλούσε τό λαό στά όπλα γιά τά εθνικά δί­καια. Έτσι ή κυβέρνηση άντί νά παύσει τόν Γαλβάνη, προτί­μησε νά δώσει τή λύση πού ήθελε· αποφάσισε νά καταλάβει τό Πανεπιστήμιο μέ τή βία, φονεύοντας ακόμα καί φοιτητές, άν χρειαζόταν.

3. Ή πολιορκία τοΰ Πανεπιστημίου

Τήν απόφαση αυτή έμαθε ή επιτροπή τών φοιτητών καί μυστικά ειδοποίησε τούς άλλους νά συγκεντρωθούν στό Πα­νεπιστήμιο, φέρνοντας καί όσα όπλα μπορούσαν νά βρουν. Έτσι ενώ στό Ίδρυμα συγκεντρώνονται καί ετοιμάζονται οί φοιτητές, τά γύρω αστυνομικά τμήματα ενισχύονται καί στους μπρος δρόμους αρχίζουν περιπολίες ίππέων καί ευζώνων. Στίς 2 μ.μ. τήν επομένη όλοι οί δρόμοι γύρω άπό τό Ιδρυμα καταλαμβάνονται άπό αστυφύλακες, ένώ μπροστά στά Προ­πύλαια καί τήν Ακαδημία παίρνει θέση μιά ΐλη ίππικοΰ, ένώ δυό λόχοι ευζώνων τοποθετήθηκαν στά διπλανά κτίρια, τή Βι­βλιοθήκη καί τήν Ακαδημία. Τά νέα διέτρεξαν τήν πόλη σάν αστραπή καί μαζί καί οί φήμες όπως λ.χ. ότι οί φοιτητές θ’ ανατίναζαν τό Πανεπιστήμιο μέ δυναμίτη κλπ. Οί δυνάμεις αυτές είχαν κλείσει ασφυκτικά γύρω γύρω τό Πανεπιστήμιο καί δέν άφηναν κανένα νά πλησιάσει. Παράλληλα Καλούσαν τούς φοιτητές νά βγουν καί ότι κανείς δέν θά τούς πειράξει. Πράγματι αρκετοί έφυγαν, άλλά τελικά έμειναν 150 περίπου αποφασισμένοι μέ τά όπλα στό χέρι νά σκοτωθούν. Ένας άπ’ αυτούς βρήκε τή σημαία τοΰ Ιδρύματος καί ανεβαίνοντας πά­νω στό αέτωμα τήν ανάρτησε μέσα στους αλαλαγμούς τοΰ πλήθους πού είχε γίνει ασφυκτικό.
Αμέσως οί φοιτητές κάνουν σύσκεψη, διορίζουν γενικό αρχηγό τόν Σπυρ. Τασιόπουλο, φοιτητή τής Ιατρικής καί πρώην έφεδρο καί οργανώνουν τήν άμυνα τοΰ κτιρίου, βά­ζουν σκοπούς, περιπόλους, σκοπευτές ανεβαίνουν στό αέτω­μα, ένώ οί πιό πολλοί παίρνουν θέση στά προπύλαια πού ηταν καί τό πιό ευάλωτο σημείο γιά έφοδο. Τό σκοτάδι σιγά σιγά έ­πεφτε, πολύς κόσμος, άπό τό πολύ κρύο, άρχισε νά φεύγει ένώ γύρω άπό τό Ιδρυμα έμειναν τά στρατιωτικά σώματα σιωπη­λά. Είχε διαταχθεί άπό τήν κυβέρνηση νά κοπεί ή παροχή τοΰ ηλεκτρικού στό Ίδρυμα, τό όποιο ηταν κατασκότεινο μέ τήν πόλη γύρω-γύρω φωταγωγημένη. Οί φοιτητές όμως κάπου βρήκαν λαμπάδες άπό διάφορες εορταστικές εκδηλώσεις, τίς άναψαν καί έτσι τό Πανεπιστήμιο έμοιαζε σάν νά ζωντάνεψε ξαφνικά.
Οί φοιτητές έκαναν συμβούλιο καί ήλεγξαν τά όπλα τους· οί περισσότεροι άπό τούς 150 είχαν πιστόλια, μερικοί δέ καί μαχαίρια. Πολύ λίγοι ηταν άοπλοι. Ένώ σκεφτόντουσαν ότι ή άμυνα τους ηταν λειψή κάποιος είπε ότι πιθανό κάτω στά στό Πανεπιστήμιο καί νά διασπάσει τόν κλοιό καί νά λύ­σει την πολιορκία του μέ τή βία καί ή δεύτερη ηταν ταυτόχρο­να μέ τόν ξεσηκωμό τοΰ λαού καί ενώ αυτός θά βάδιζε πρός τό Ίδρυμα, από κοντινές συνοικίες νά ορμούσαν 150 φοιτητές καλά οπλισμένοι, οί όποιοι θά έκαναν έφοδο πρός τούς πο­λιορκητές καί θά τούς διασπούσαν προσπαθώντας παράλληλα νά ενωθούν μέ τούς μέσα. Έτσι τή νύκτα εκείνη πολλές συ­σκέψεις γινόντουσαν καί όλοι περίμεναν μέ αγωνία τό ξημέ­ρωμα.
Μέ τό χάραμα ή πόλη έμοιαζε νά είναι σάν πολιορκημέ­νη. Σιγά-σιγά ό κόσμος, πληροφορημένος από τίς εφημερίδες καί τίς διάφορες φήμες τά καθέκαστα, άρχισε νά συγκεντρώνε­ται γύρω άπό τήν Όμόνοια καί περίμενε τούς αρχηγούς τών φοιτητών νά μπουν επικεφαλής τής πορείας. Όλη ή φρουρά τής πόλης βρισκόταν στό πόδι μέ τά όπλα της έτοιμα, οί αξιω­ματικοί είχαν διαταχτεί νά είναι σέ ετοιμότητα καί αυτός ακό­μη ό Διάδοχος, σάν αρχηγός τοΰ Γου αρχηγείου, πού έδρευε στήν Αθήνα, βρισκόταν στό πόδι, έτοιμος νά επέμβει όταν τά πράγματα θά έπαιρναν άσχημη καί επικίνδυνη τροπή.
Στίς 9.30 οί φοιτητές ξεκινούν γιά νά ηγηθούν τής πο­ρείας, ένώ ή κυβέρνηση, παίζοντας τό τελευταίο χαρτί της, έ­στειλε τόν αρχηγό τής αστυνομίας Μπαϊρακτάρη καί τό φρού-ραχο Στράτο πρός τούς φοιτητές στό Πανεπιστήμιο καί τούς διέταξε νά εκκενώσουν σέ πέντε λεπτά τό Ίδρυμα – οί φοιτητές αρνούνται, μερικοί επιχειρούν νά αιχμαλωτίσουν τόν Μπαϊρακτάρη, άλλά εμποδίζονται άπό άλλους πιό συνετούς, οί στρατιώτες διατάσσονται έφ’ όπλου λόγχη καί προχωρούν σιγά-σιγά πρός τά Προπύλαια, ένώ ένας ανθυπολοχαγός τοΰ Πυροβολικού κρατά μιά αντλία καί ετοιμάζεται νά τή στρίψει πάνω στους φοιτητές.
«…άστραπηδόν περί τούς 30 φοιτηταί ευρισκόμενοι πρό τών Προπυλαίων είσπηδώμεν ασκεπείς μέ τά περίστροφα καί δυναμίτιδας ανά χείρας καί τασσόμεθα κύκλω τοΰ περιβόλου έτοιμοι νά πυροβολήσωμεν πλέον έάν έβλέπω-μεν τόν στρατόν πατώντα έπί τοΰ προαυλίου·»,
ένώ τρεις κάννες όπλων σημαδεύουν τόν αξιωματικό μέ τήν αντλία.
Εκείνη τή στιγμή, λίγο πρίν τή σύγκρουση, εμφανίζον­ται ό φρούραρχος καί μερικοί καθηγητές καί προσπαθούν νά ηρεμήσουν τά πράγματα, αναγκάζοντας τούς στρατιώτες νά οπισθοχωρήσουν λίγο. Ή ενέργεια αυτή αποσόβησε πραγμα­τικά τήν επαπειλούμενη αιματοχυσία πού θά γινόταν κάτω άπό ανεξέλεγκτες συνθήκες, γιατί ήδη ή λαοθάλασσα τής Όμόνοιας είχε ανέβει πρός τά πάνω καί είχε κατακλύσει τήν περιοχή. Ή κυβέρνηση, στήν οποία είχε πλέον ξεσπάσει κρί­ση, βλέποντας ότι δίχως αίματοχυσία δέν θά μπορούσε νά βγάλει τούς φοιτητές καί νά καταλάβει τό Πανεπιστήμιο, ετοι­μαζόταν νά παραιτηθεί όταν έφτασε στό υπουργικό συμβού­λιο ό καθηγητής Μιστριώτης — ήρωας πολλών μελλοντικών οπισθοδρομικών επεισοδίων — πού δήλωσε ότι ηρθε σ’ επαφή μέ τούς φοιτητές καί συνεννοήθηκε μαζί τους ώστε νά εμποδί­σουν τό συλλαλητήριο καί τά έκτροπα πού θά ακολουθούσαν. Τό υπουργικό συμβούλιο έδωσε τότε εντολή στόν Μιστριώτη νά πάει στους φοιτητές καί νά τούς ανακοινώσει ότι ή κυβέρ­νηση, μπροστά στά δίκαια αιτήματα τους, υποχωρεί, αποδέχε­ται αυτά, όπως λ.χ. τήν παύση τοΰ Γαλβάνη, καί δίνει στους φοιτητές τέλεια αμνηστία γιά όσα είχαν γίνει. Όλα αυτά τά μετέφερε ό καθηγητής στους έγκλειστους φοιτητές, οί όποιοι τοΰ απάντησαν ότι θά αποφάσιζαν σέ μιά ώρα καί τούτο γιατί ήθελαν νά δούν τί θά γίνει μέ τό συλλαλητήριο. Φαίνεται ό­μως ότι κάποιοι φοιτητές, άπό τούς έγκλειστους, είχαν προσυ-νεννοηθεί μέ τόν Μιστριώτη, καί ένώ αυτός ειχε ήδη πάει στό Πανεπιστήμιο καί συζητοΰσε μέ τούς εκεί φοιτητές, οί άλλοι έφθασαν στό χώρο τής συγκέντρωσης, προτού ή τελευταία φτάσει στά Προπύλαια καί ανάγγειλαν στόν κόσμο ότι έπρεπε νά σταματήσει τήν πορεία γιατί ή κυβέρνηση ειχε υποχωρήσει καί έπρεπε νά περιμένουν τούς πολιορκημένους φοιτητές πού θά έφταναν σέ λίγο.
Τό γεγονός αυτό στάθηκε ίκανό νά αποδυναμώσει τήν πορεία καί λίγο-λίγο ό κόσμος άρχισε νά διαλύεται- δέν φαί­νονταν όμως νά έρχονται οί πολιορκημένοι φοιτητές καί οί σύντροφοι τους σέ λίγο πληροφορήθηκαν τη δολιότητα ή υστεροβουλία αυτών πού εϊχαν συμφωνήσει μέ τόν Μιστριώ­τη, καί τό πράγμα άρχισε πάλι νά οξύνεται· είπαν στόν κόσμο πού παρέμενε τί είχε συμβεί καί όλοι μαζί αποφάσισαν νά πά­νε νά διαλύσουν τόν κλοιό τών στρατιωτών μέ τό ζόρι. Οί κλεισμένοι μέσα, στό μεταξύ, μή βλέποντας νά φτάνει ό κό­σμος πού περίμεναν κι ούτε νά γίνετα καμιά άλλη ενέργεια άρ­χισαν νά ανησυχούν φοβούμενοι γιά προβοκάτσια· έβλεπαν δέ ότι ή στρατιωτική ζώνη καί οί αστυνόμοι πού πολιορκού­σαν τό Πανεπιστήμιο παρέμεναν στή θέση τους καί αυτό τούς δημιουργούσε αμφιβολίες γιά τήν πιστότητα τών προτάσεων της κυβέρνησης, πού τούς είχε διαβιβάσει ό καθηγητής Μι­στριώτης. Έτσι ετοιμάστηκαν νά τίς απορρίψουν, όταν έφτα­σαν ταυτόχρονα διάφοροι καθηγητές, ό φρούραχος Στράτος καί ό μητροπολίτης Προκόπιος καί όλοι μαζί προσπάθησαν νά τούς πείσουν ότι οί προτάσεις της κυβέρνησης ηταν αληθι­νές. Οί φοιτητές ζήτησαν πρίν άπ’ όλα νά διαλυθούν καί νά απομακρυνθούν τά στρατιωτικά σώματα καί ή αστυνομία καί συμφώνησαν νά βγουν άπό τό Πανεπιστήμιο καί νά κατευθυν­θούν πρός τήν πλατεία τού Κολωνακίου, όπου θά διαλύονταν. Πράγματι, τά σώματα ασφαλείας καί ό στρατός αποσύρθηκαν καί οί φοιτητές βγαίνοντας έν σώματι, άνά τετράδες, άπό τό Πανεπιστήμιο, κατευθύνθηκαν στή γνωστή πλατεία όπου τούς περίμενε πλήθος κόσμου, φίλοι, συγγενείς, συμφοιτητές κλπ. Έκεΐ άφοΰ ακούστηκαν διάφοροι λόγοι, ανάλογοι μέ τό πνεύ­μα της στιγμής, ό καθηγητής Μιστριώτης επαίνεσε τό φοιτητι­κό κόσμο γιά τήν ηρωική καί παραδειγματική στάση του, κα­ταδίκασε τόν καθηγητή Γαλβάνη γιά τήν άπρεπη συμπεριφο­ρά του καί τόνισε ότι ό αγώνας τών φοιτητών έληξε κυρίως γιατί οί τελευταίοι είχα συναισθανθεί τήν κρισιμότητα τών εθνικών γεγονότων καί δέν σκόπευαν νά οδηγήσουν τήν δια­μαρτυρία τους σέ επίπεδο εσωτερικής αναταραχής.

4. Ή κρισιμότητα τών εθνικών γεγονότων

Ή κυβέρνηση τού Δεληγιάννη όμως φέρθηκε ύπουλα, άφού αμέσως μετά τήν έξοδο τών φοιτητών αναίρεσε όσα εί­χαν συμφωνηθεί μεταξύ της καί τών ϊδιων καί καταστρατήγη­σε τίς υποσχέσεις πού είχαν δώσει όλοι οί επίσημοι πρός τούς φοιτητές. Έτσι τό ϊδιο εκείνο βράδυ έγινε γνωστό ότι ή κυ­βέρνηση αποφάσισε νά κυνηγήσει ποινικά όλους τούς πρω­ταίτιους τών επεισοδίων, ζήτησε καί πήρε τά κλειδιά τού Πα­νεπιστημίου στό όποιο εγκατέστησε φρουρά, ώστε νά μήν εί­ναι δυνατό νά ξανακαταληφθεΐ τό Ιδρυμα καί νά αποτελέσει φοιτητικό οχυρό. Εκδόθηκαν πράγματι γύρω στά 90 εντάλ­ματα, άλλά οί ύποπτοι είχαν ειδοποιηθεί έγκαιρα καί δέν πιά­στηκε κανένας. Τό επόμενο πρωί έγιναν γνωστά όλα αυτά καί προκάλεσαν τήν οργή τού κόσμου, ιδιαίτερα όταν αποκαλύ­φθηκε ότι τά κλειδιά τού Πανεπιστημίου δέν τά παραχώρησαν οί καθηγητές, άλλά είχε γίνει βίαιη κατάληψη καί καταπάτηση τού πνευματικού ιδρύματος.
Οί φοιτητές συγκεντρώθηκαν κρυφά στή λέσχη τους καί έκεΐ πήραν απόφαση νά κυκλοφορούν οπλισμένοι γιά νά μήν πιαστούν, ταυτόχρονα δέ έσύνταξαν ένα υπόμνημα «Πρός τήν Βουλήν τών Ελλήνων», τό όποιο καί έδωσαν στό προεδρείο τής Βουλής. Κατόπιν πήγαν νά διαμαρτυρηθούν στόν ει­σαγγελέα γιά τήν έκδοση τών 90 ενταλμάτων καί τέλος συ-σκέφθηκαν, γύρω στό μεσημέρι τής 4ης Ιανουαρίου γιά τό ποιά πορεία θά ακολουθούσαν. Εκείνο τό απόγευμα όμως τά γεγονότα τούς πρόλαβαν· στή Βουλή έγινε συζήτηση γιά τό Κρητικό ζήτημα μέσα σέ μιά ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα καί τελικά ή κυβέρνηση κάτω άπό τήν πίεση τής αντιπολίτευσης πήρε τήν απόφαση νά στείλει στόλο στή ν Κρήτη καί νά βοηθήσει τόν κρητικό λαό πού είχε ξεσηκωθεί. *Ηταν μιά απόφα­ση μέ μεγάλη Ιστορική βαρύτητα.
«Ούτως εχόντων των πραγμάτων τήν έπομένην ά­πας ό ελληνικός λαός διά ακράτητου ενθουσιασμού έχαι-ρέτιζε τήν νέαν κυβερνητικήν ένέργειαν καί δρασιν· οί δέ φοιτηταί άνελθόντες εν τη Λέσχη μιά φωνή άπεφασίσα-μεν νά άναβάλωμεν τάς περί Ικανοποιήσεως ημών ενερ­γείας, καί μή παρεμβάλωμεν εμπόδια εις τήν κυβέρνησαν άποφασίσασαν τέλος εμπράκτως νά έπέμβη υπέρ των δούλων αδελφών· τή προτάσει δέ τινών άπεφασίσαμεν νά σχηματισθή πάραυτα σώμα φοιτητικόν, όπως κατέλθω-μεν εις Κρήτην καί συναγωνισθώμεν παρά τό πλευρόν τών αδελφών Κρητών, διά βοής δέ εξελέγη μία επιτροπή ήτις κατώρθωσεν αυθημερόν νά άναλάβη τήν άποστολήν του σώματος ή “Εταιρία ό Ελληνισμός”, άνοιχθέντος πρός τούτο καταλόγου».
“Ετσι τελείωσε ή πρώτη ένοπλη αντίσταση τών φοιτητών πού μπορεί νά χαρακτηριστεί σάν μιά πρώτη μορφή τοΰ «Πο­λυτεχνείου» καί γενικά δλων τών αγώνων, όπου θά λάβουν μέρος φοιτητές, άπό τό 1940 καί μετά.
Μέσα στή θύελλα τών εθνικών ανακατατάξεων ξανασυ-στήθηκε ή Φοιτητική ή Πανεπιστημιακή Φάλαγγα καί κατέβη­κε νά πολεμήσει στήν Κρήτη, όπου καί αποδεκατίστηκε, γεγο­νός πού οδήγησε καί στή διάλυση της.

 

 

http://wp.me/p1pa1c-c3o

 

μανικάκος

Advertisements

20 Σχόλια

  1. 115 χρόνια πίσω! Αλλά η επικαιρότητα του γεγονότος εκείνου πάει γάντι με τη σημερινή πραγματικότητα…Κορυφαίο λέμε
    ————————————————————————————————————————
    «Έστω και ένας αστυφύλακας αν τολμήσει να πατήσει τον περίβολο ή το πεζοδρόμιο του πανεπιστημίου θα φονευθεί»

    27/08/2011 στο 10:52

  2. Guillotine

    ΤΟ ΙΔΙΟ ΝΑ ΓΙΝΕΤΕ ΠΑΛΙ ΑΠΟ ΔΩ ΚΑΙ ΠΕΡΑ…..δηλαδη…. ΟΥΤΕ και ένας αστυφύλακας αν τολμήσει να πατήσει τον περίβολο ή το πεζοδρόμιο του πανεπιστημίου θα { ΝΑ ! } θα φονευθεί” …….Υ.Γ. οΙ μολοτωφ που υπηρχαν το νοεβρη του «73 ‘εκει ‘ ειναι ακομα ….!?1 ..δεν χρησιμοποιηθηκαν ΠΟΤΕ……..!

    27/08/2011 στο 12:30

  3. lnsurrection

    Το δίδαγμα της ιστορίας λοιπόν: Χωρίς όπλα εξέγερση δε γίνεται.

    27/08/2011 στο 12:55

    • lnsurrection

      Μόλις τώρα το είδα στην Ελευθεροτυπία. Κοίτα να δεις που από εκεί που ήμουν ειρηνιστής πριν από τρία χρόνια, κατάφεραν να με κάνουν υπέρμαχο της ένοπλης αντίστασης.

      Αν και βασικά προτιμώ την ειρηνική αντίσταση, απλά θα ήθελα να είμαι οπλισμένος με την επιλογή της χρήσης του όπλου ή μη. Όπως διάβασα και λίγο πρόσφατα, δεν έχει νόημα να είσαι ειρηνιστής χωρίς όπλο, είσαι απλά φαφούτης.

      27/08/2011 στο 13:46

      • Μπορείς να είσαι πασιφιστής και να κρατάς όπλο;;; Θα το δεχτώ…
        Μπορείς όμως να μην είσαι κατά της βίας (με την έννοια της υπεράσπισης του μαζοχιστικού πασιφισμού) αλλά και να μην κρατάς όπλο ταυτόχρονα.

        Διαφωνώ στο τετράγωνο με τη χρήση όπλων και ναι πιστεύω ότι δεν είναι απαραίτητη η αιματοχυσία για να πραγματοποιηθεί η επιθυμητή κοινωνική αλλαγή. Όμως το θέμα δεν είναι να έχουμε blueprint πως θα δράσουμε και πως όχι. Το θέμα είναι να κινητοποιηθεί ο κόσμος. Αν ξαφνικά βγουν 2 εκατομμύρια στην Αθήνα, τι θα κάνει η κυβέρνηση; Αν όμως βγαίνουν 20.000 μόνο γιατί οι υπόλοιποι προτιμούν παραλίες ή βαριούνται τότε θα έχουν το γνωστό άλλοθι της «βίαιης μειοψηφίας» για να αρχίσει η καταστολή. Το κλειδί της υπόθεσης είναι η μαζικότητα. Και για να πετύχουμε τη μαζικότητα χρειαζόμαστε αντιπληροφόρηση σε όλα τα επίπεδα. Αντιπληροφόρηση επί της ουσίας και όχι αριστερίστικους βερμπαλισμούς, οικονομιστικές αναλύσεις κτλ. Μην ξεχνάς ότι βρισκόμαστε στην εποχή του απόλυτου κομφορμισμού. Βλέπεις ανθρώπους κατεβαίνουν σε μια πορεία όχι γιατί θέλουν να αλλάξει η κοινωνία, αλλά επιθυμούν να επιστρέψουν στις «παλιές καλές μέρες», τον λιγότερο κακό καπιταλισμό, εκεί όπου μπορούσαν να αγοράζουν 2 κινητά αντί για ένα. Τι σημαίνει αυτό; Δεν υπάρχει πρόταγμα. Γίνεται μια διαδήλωση και κατεβαίνει ο κόσμος μόνο και μόνο επειδή υποφέρει η τσέπη του σε αντίθεση με άλλες εποχές βλ Μάης του 68, civil rights movement…

        Αντιπληροφόρηση διότι έρχεται νέα καταστολή στα ΜΜΕ
        http://bit.ly/qXojoS
        http://bit.ly/oZHQFQ
        http://bit.ly/rlQ3g7

        27/08/2011 στο 14:07

        • lnsurrection

          Βασικά δεν έχω τη συνταγή. Δε βλέπω όμως να βγαίνουν 2.000.000 άνθρωποι στους δρόμους. Και σιγά σιγά η μέγγενη θα αρχίσει να σφίγγει, το βλέπουμε καθημερινά. Εκεί είναι που θα χρειαστεί η αντίσταση, και η αντίσταση αυτή δε γίνεται ειρηνικά καλώς ή κακώς.

          Όσο αντιπληροφόρηση και να κάνουμε καταλήγουμε να είμαστε εμείς κι εμείς. Άνθρωποι που βλέπω στον ευρύτερο κοινωνικό μου περίγυρο νιώθουν ανίκανοι να αντισταθούν, να πολεμήσουν. Δε θέλω να είμαι προφήτης, αλλά δε βγαίνει πουθενά η σημερινή μας στάση.

          Πρώτα φυσικά πρέπει να καταληφθούν τα κανάλια. Με αυτά στο προσκήνιο δε γίνεται δουλειά. Δεύτερο, αντί της βουλής πρέπει να καταληφθούν όλες οι επιμέρους εφορίες και να σταματήσει η χρηματοδότηση του καθεστώτος. Τέσπα, παραμιλάω τώρα, αλλά προσωπικά είμαι οικτρά απογοητευμένος από το συνάνθρωπό μου.

          27/08/2011 στο 14:22

          • Δεν είπα ότι έχεις συνταγή, απλά αναφέρομαι στο ότι είναι καλό να μην καθορίζουμε στο πως θα ξεκινήσει μια μορφή δράσης ενάντια στο σύστημα. Σκέψου όμως, μπορεί ο μέσος Έλληνας να είναι φαφλατάς, κολλημένος, απαθής (και βάζω και τον εαυτό μου μέσα), μπορεί να έχει χίλια δυο κουσούρια που δεν σου αρέσουν, (και ο Άγγλος δεν είναι καλύτερος αν όχι μακράν χειρότερος), όμως σε αυτόν τον πολίτη θα πρέπει να δείξεις την σημαντικότητα του να αλλάξει. Έπειτα, μην ξεχνάμε ότι κάθε κοινωνία έχει τα δικά της αντανακλαστικά και περιθώρια ευελιξίας στη βία. Ένα από τα μαθήματα του Δεκέμβρη είναι ότι παρά την αύξηση του αντικαπιταλιστικού κοινού, υπήρξε ταυτόχρονα και κατακόρυφη αύξηση της ακροδεξιάς και της καταστολής. Παρομοίως και στην Αγγλία, μετά τα επεισόδια η ακροδεξιά κυβέρνηση έφτασε σε σημείο να λέει ότι είναι έτοιμη να βγάλει το στρατό, να απαγορεύει τις διαδηλώσεις για τον επόμενο μήνα, να έχει αγοράσει κανόνια νερού και πλαστικές σφαίρες και γενικώς να είναι έτοιμη να σκοτώσει παιδιά 15 χρονών, με την συνενοχή φυσικά της κοινωνίας και με τη συμβολή των ΜΜΕ στην περαιτέρω συντηρητικοποίηση της Βρετανικής κοινωνίας. Έπειτα, ότι συμβαίνει εδώ, έρχεται μετά από 2, 3 χρόνια και στην Ελλάδα. Έχοντας ζήσει σε 3 χώρες μπορώ να το επιβεβαιώσω αυτό. Αν υπάρχει κάτι που θα πρέπει να ποντάρουμε, αυτό είναι η μαζικότητα. Το αν θα βγουν 2.000.000 στην Αθήνα ή 2.000 κανείς δεν μπορεί να το ξέρει. Απεναντίας, έχουμε ένα παράδειγμα, περίπου 400-800.000 σε συγκέντρωση ενάντια στο μνημόνιο πριν από μερικούς μήνες. Αν πριν μου έλεγες ότι θα γίνει κάτι τέτοιο στην Αθήνα, δεν θα το πίστευα ούτε εγώ. Και όμως έγινε. Ίσως να μην πέτυχε πολλά, (αναμενόμενο) αλλά έγινε και θα πρέπει να ξαναγίνει. Για να φτάσουμε σε τέτοιο σημείο όμως θα πρέπει να αλλάξουμε τον κολλημένο και φαφλατά μέσο Έλληνα. Πως θα γίνει αυτό; Αντιπληροφόρηση (όχι μόνο σε επίπεδο internet) αλλά και δράση πέρα από τα καθιερωμένα… τι δράσεις όμως; Οι απαντήσεις δεν θα δοθούν μέσα από τα σχόλια ενός Blog αλλά μέσα από συζήτηση με άλλα άτομα.

            27/08/2011 στο 16:09

            • @Julien
              Δεν σου κρύβω ότι έτρεξα να διαβάσω ΠΡΩΤΑ το σχόλιό σου, πριν καλά-καλά δω το ποστ, από… περιέργεια και προηγούμενη εκτίμηση.

              Μερολήπτησα έτσι, εις βάρος άλλων που δεν διάβασα ακόμη.
              Αλλά ΚΕΡΔΙΣΑ τη χαρά ότι προσυπογράφω ΟΛΟ το σχόλιό σου ΟΠΩΣ το έγραψες.

              27/08/2011 στο 18:00

            • dinosaur

              300.000 κατέβηκαν στην Αθήνα σε ειρηνική συγκέντρωση και τι κατάλαβαν; Άγρια καταστολή. Και αύριο και μεθαύριο να ξανακατεβούν τόσοι κι άλλοι τόσοι, ίδια και χειρότερη καταστολή θα λάβουν. Ποιο το όφελος; Μήπως θα πάρουν μαζί τους τα ΜΜΕ; Όχι βέβαια, αυτά είναι με τους άλλους.
              Μήπως θα αλλάξουν γνώμη σ’ αυτόν που δεν έχει ακόμα αγγίξει το πρόβλημα και πιστεύει (λανθασμένα) ότι δεν πρόκειται να τον αγγίξει; Όχι βέβαια. Ο ουδέτερος κόσμος παίρνει θέση είτε από συνειδητοποίηση, είτε από ανάγκη. Ο πρώτος δρόμος είναι σαφώς πιο δύσκολος γιατί προϋποθέτει συνείδηση και μια σειρά από ατομικές και συλλογικες αρχές και αξίες, πράγματα που σπανίζουν όπως πολύ καλά γνωρίζει η εξουσία αφού φρόντισε όλη την τριαντακονταετία, μέσα από μπατσόκ και νέα δημοπρασία, να εκμαυλίσει σχεδόν όλο τον πληθυσμό. Ο δεύτερος δρόμος (της ανάγκης) είναι φυσική συνέπεια κάποιου που δέχεται πόλεμο και έχει βάλει τα όρια μέχρι που υπομένει και από πότε αρχίζει και αντιδρά, μόνο που αυτά τα όρια δεν είναι τα ίδια για όλους. Έτσι η αντίδραση δεν μπορεί να έχει τον ίδιο βαθμό έντασης και τον απαραίτητο συγχρονισμό.
              Ο κόσμος που αντιδρά ζητώντας την ανατροπή του ήδη πεθαμένου πολιτικού συστήματος και όχι την επιστροφή στην προ τριετίας κατάσταση, έχει συνειδητοποιήσει ότι δέχεται πόλεμο από μια άγρια χούντα. Δεν έχει όμως κατασταλάξει με ποια μέσα θα πολεμήσει καθώς δεν έχει βρεθεί σε ανάλογη κατάσταση και, το κυριότερο, δεν μπορεί να δει την καινούρια κατεύθυνση.
              Μέρα με τη μέρα η οικονομική χούντα και οι ντόπιοι λακέδες της μας εξαθλιώνουν, μας εξαφανίζουν. Όταν το μαχαίρι έχει μπει τόσο (και θα μπει κι άλλο πιο) βαθιά, δεν μπορεί να μη χυθεί αίμα. Όταν πολεμάς να γκρεμίσεις ένα σύστημα όπως ο καπιταλισμός, χωρίς να έχει έρθει η «ώρα» του (παρόλο που έχει σαπίσει αρκετά), δεν μπορεί να μη χυθεί αίμα. Δεν πρόκειται να παραδοθεί έτσι απλά.

              29/08/2011 στο 19:32

      • Φίλε insurrection

        Αυτό που λες πρέπει ο καθένας να το σκεφτεί ΠΡΟΣΕΚΤΙΚΑ. 😉
        Προσωπικά δεν το ρισκάρω, γιατί τα στοιχεία μου είναι γνωστά και δεν έχω όρεξη να μπλέξω με ο,τιδήποτε παράνομο. Λυπάμαι, ΕΤΣΙ αποφάσισα, κι ας φαίνεται… δειλία.

        Εκείνο όμω…ς που θέλω να σου υπενθυμίσω είναι κάτι… ολοφάνερο ΚΑΙ αστείο μαζί.

        Ο ελληνικός λαός, όπως ΟΛΟΙ οι λαοί του κόσμου, είναι ΗΔΗ οπλισμένος.
        Εχει ΗΔΗ όλα τα … λοστάρια που χρειάζεται,
        και ΜΠΟΡΕΙ να βρει τα πρόσθετα μικρο-αξεσουάρ (μάσκες κλπ.)
        …που θα «φτουρίσουν» τέλεια, έτσι και ΑΠΟΦΑΣΙΣΕΙ επιτέλους να κατεβεί ΜΑΖΙΚΑ στους δρόμους ΜΑΖΙ με τα… αξεσουάρ, ΟΧΙ πια έκθετος στη βία κλομπ και χημικών.

        Είναι θέμα απόφασης. Λαός 500.000 ατόμων ΜΑΖΙ με λοστούς = ΑΗΤΤΗΤΗ εξέγερση.
        …or not? 🙂

        27/08/2011 στο 18:56

        • Ξέρεις τι;;; Είναι θέμα στρατηγικής αλλά και ηθικής (όχι δικής μου, αλλά του κοινού, αυτών δηλαδή που δεν θα βρίσκονται μαζί με τους χιλιάδες διαδηλωτές). 500.000 με λοστάρια είναι όχι απλά μια εξέγερση αήττητη, αλλά καταδικασμένοι σε αποτυχία. Σκέψου τι θα γίνει αν βγουν έξω ένα εκατομμύριο κρατώντας πέτρες και όπλα. Θα βγει ο στρατός, (ή θα έρθουν μέχρι και ενισχύσεις από άλλα Ευρωπαϊκά κράτη, κι εκεί την βάψαμε κανονικά) θα σκοτώσει καμιά εκατοστή, όσοι γλυτώσουν τρέξουν να κρυφτούν, θα ποδοπατηθεί κόσμος… αν είναι όμως ένα εκατομμύριο δίχως τίποτα, απλά με τις φωνές τους, τότε ότι και να κάνουν οι δυνάμεις καταστολής είναι ηθική μη αποδεκτό από μέρους τους. Δυστυχώς, παίζουμε σε διπλό ταμπλό και αυτό πρέπει να καταλάβουμε. Δεν είναι θέμα ηθικοποίησης ή όχι της βίας, αλλά αντανακλαστικών της κοινωνίας. Γι’ αυτόν τον λόγο έπειτα διαφώνησα όταν εδώ στην Αγγλία κάποιοι είπαν πως δεν μπορούμε να είμαστε απόλυτα ειρηνικοί. Γιατί ήξερα ότι δεν παίζεις με την ακροδεξιά κυβέρνηση Κάμερον και ότι η Βρετανική κοινωνία αυτήν την στιγμή έχει αρχίσει να δικαιολογεί ακόμα και την πιο φρικτή καταστολή. (Γίνεται συνεχώς κουβέντα για επαναφορά της στρατιωτικής θητείας και επιβολή τιμωρίας με βέργα στα σχολεία). Επειδή, όπως είπα και πιο πάνω, ότι γίνεται στο εξωτερικό έρχεται και στην Ελλάδα σε 2 ή 3 χρόνια, γι’ αυτό και λέω ότι θα πρέπει να δούμε (ή έστω να δείτε) λιγάκι το τι επικρατεί εδώ, τι έγινε μετά τον Δεκέμβρη του 2008 και μαζί όλοι να έρθουμε σε συμφωνία για το τι θα κάνουμε και ποια είναι η καλύτερη μέθοδος αντιμετώπισης του καπιταλισμού.

          Άντε μπράβο… 😉

          27/08/2011 στο 19:27

          • Τελικά Julien… ΕΔΩ λες ΑΚΟΜΗ πιο σημαντικά πράματα.

            Οι αντιρρήσεις σου με όσα πρότεινα υποθετικά είναι πολύ σημαντικές.
            Μάλλον με έπεισες τελικά, αλλά… κανείς δεν μπορεί να βρει απάντηση στο αδιέξοδο.

            Το αδιέξοδο είναι ότι από τη στιγμή που ο καπιταλισμός ενεργοποιήσει τα πιο βίαια και απάνθρωπα μέσα του,

            [1] αν ο λαός αντισταθεί με παράνομα μέσα, θα τον φάνε λάχανο.
            [2] αν πάλι αντισταθεί μόνο ειρηνικά και νόμιμα, πάλι δεν θα καταφέρει τίποτα (ΚΑΙ θα φάει πολύ ξύλο).

            Η μοναδική οδός διαφυγής ΥΠΟΤΙΘΕΤΑΙ βέβαια, πως είναι οι κάλπες.
            Μα… κι εκεί στημένη παγίδα είναι τα μεγάλα κόμματα,
            ενώ τα μικρά και αριστερά είναι πάντα διαιρεμένα.
            Ακόμη και η αποχή πλειοψηφίας δεν θα καταφέρει τίποτα.

            ΤΙ μπορεί να γίνει?

            ΔΕΝ ξέρω, δεν πετάω καμία κίνηση στα σκουπίδια, διαβάζω ΚΑΙ τη Σεισάχθεια και βλέπω με θετικό μάτι όσο μπορώ πολλές άλλες κινήσεις.

            Εκνευρίζομαι μόνο όταν κάποιος με άστοχες κινήσεις ΒΛΑΠΤΕΙ τη λαΪκή συσπείρωση.

            27/08/2011 στο 20:46

  4. Εδώ δεν δίστασαν να «αυτοκτονήσουν» τον Αλιέντε, για όποιον τρέφει αυταπάτες σχετικά με τη λέξη βία. Υπάρχει χειρότερη βία από την θεσμοθετημένη κρατική βία, κρίμα το 16χρονο παλικαράκι…

    27/08/2011 στο 14:10

  5. Eddie

    Ο πολύ καλός φίλος του «περί αλλοτρίωσης» πάντα με χρήσιμα -και σπάνια- ιστορικά ντοκουμέντα, για να τρίψουμε στη μούρη διαφόρων προπαγανδιστών (είτε συκοφαντών του φοιτητικού κινήματος, είτε αντικομμουνιστών, είτε οπαδών του πολιτικά ορθού -αριστερού ενίοτε).
    Θυμάμαι είχα αναδημοσιεύσει παλιότερα απο το ίδιο μπλογκ για τον «μπαχαλάκια» Μαρξ http://allotriosi.wordpress.com/2010/04/28/beersandmarx/ πράγματα που ίσως θα σόκαραν τους δογματικούς του θεολογικοποιημένου «μαρξισμού»…

    27/08/2011 στο 17:40

  6. Εκπληκτική ιστορία…

    Για τα βασανιστήρια δεν εκπλήσσομαι, αλλά ίσως υπάρχει (ή πρέπει να φτιαχτεί) μια μελέτη με στοιχεία για όλα τα βασανιστήρια που χρησιμοποίησε το κράτος και η αστυνομία στην Ελλάδα, από το 1821-1830 μέχρι σήμερα…

    Κάτι ακόμη. Στα σχόλια του Julien υπάρχει και η έγνοια για μαζικότητα, όχι απώθηση των μαζών. Οποιος δεν κατάλαβε γιατί έστειλα χείμαρρο σχολίων σε άλλο ποστ που αφορούσε μια αφίσα, καλά θα κάνει να μελετήσει ΙΔΙΑΙΤΕΡΑ όσα είπε κι εδώ και αλλού ο Julien Chalieu.

    27/08/2011 στο 18:43

  7. Πράγματι κορυφαίο, thanks

    27/08/2011 στο 19:44

  8. Γιαννκα

    παγια αυτη η τακτικη..πως να φιμωσουν καθε προοδευτικη φωνη..γι αυτο ηταν και τοσο μαυρη η προχθεσινη μερα 😦

    27/08/2011 στο 19:55

  9. Ο Άρης

    ΠΡΟΟΔΕΥΤΙΚΗ σκεψη και θεωρια ,, δεν υπαρχει αλλη απο την απαντητικη βια .. ΣΤΗΝ βια της εξουσιας ! Η εξουσια παντα με βια επιβαλει το καθεστως της …μα οικονομικη { που στην κυριολεξια ειναι πιο ωμη απο την ‘αστυνομικη’ βια} μα σωματικη…και εδω η η επιβολη γινετε με την οικονομικη θεση πρωτα για να ερθει η αστυνομικη σωματικη να σφραγισει την επιβολη……..ΠΑΝΤΑ ομως η απαντηση ειναι μια… βια στην βια …..ΚΑΙ ακομα τα ανακλαστικα της κοινωνιας τα διαμορφωνουν οι συλλογικοτητες ….. τωρα το ποσον της συλογικοτητας,,,, παιζει παντα στο ποσοι ειναι διαθετιμενοι να ειναι συλλογικοι και ΑΝ ξερουν τι ειναι συλογικοτητα….ΤΟΥΣ αριθμους δεν μπορει να τους καθωρισει κανεις για τι οι αριθμοι ειναι εργαλειο της αστικης εξουσιας παντα……..και μας τους εχει βαλη στο κεφαλι ….. σαν μετρο και μεγεθος ελενχου..γιατι οι αριθμοι αυτοι της συγκρισης στην κυριολεξια δεν μπορουν να ναεχουν δεδομενα…. σε κανενα ξεκινημα η στο δρομο της παλης οι αγωνιζωμενοι δεν ‘παιζουν’ με τους αριθμους…..οι αριθμοι ειναι ….αδιαφορη ‘ενοια’…… στο διαβατης η παλη φορτωνει,, αριθμους ….. που στην κυριολεξια κανεις δεν μπορει να μετρησει…….{ παρα μονο η εξουσια…. να παραπληροφορηση}….

    28/08/2011 στο 02:46

  10. rocknrollfever

    «Λίγες χιλιάδες ήταν οι φοιτητές, προφανώς γόνοι εύπορων οικογενείων και με πλήρη «εθνική συνείδηση». Δεν είναι τυχαίο ότι λίγα χρόνια μετά οι φοιτητές θα πρωταγωνιστήσουν σε ένα αντιδραστικό και συντηρητικό κίνημα ενάντια στη δημοτική τα λεγόμενα «Ευαγγελιακά» (1901)και τα «Ορεστειακά»(1903) ]»

    Ξέρουμε ποιά ήταν τότε στο Πανεπιστήμιο η πολιτική σύνθεση?
    «διά βοής δέ εξελέγη μία επιτροπή ήτις κατώρθωσεν αυθημερόν νά άναλάβη τήν άποστολήν του σώματος ή “Εταιρία ό Ελληνισμός”, άνοιχθέντος πρός τούτο καταλόγου.»

    Εκτός από το παραπάνω,δεν προέκυψε τίποτα άλλο? Καμία πολιτική ζύμωση?

    Καλημέρα 🙂

    28/08/2011 στο 10:48

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s