δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Sous les pavés, la plage…

ο Μάης του ’68 μεσα απο εικόνες και ήχους….

«Λυσσασμένοι όλων των χωρών ενωθείτε!»
ΦΤΥΝΟΥΜΕ ΤΗΝ ΕΛΕΗΜΟΣΥΝΗ!

Η δίψα για ζωή που ξεχύθηκε στο Καρτιέ-Λατέν εμφανίστηκε μέσα στην ιστορία σαν ένα απ’ αυτά τα κύματα χαράς που αιφνιδιάζουν ένα κόσμο όπου η εγγύηση ότι δεν θα πεθάνεις από πείνα ισοδυναμεί με τη σιγουριά ότι θα ψοφήσεις από πλήξη. Το αίμα των μπάτσων είναι μεθυστικό, κι είναι πολύτιμες οι στιγμές όπου η ζωή αναδύεται τόσο έντονα μέσα απ’ τους βάλτους του μη αυθεντικού, για να σκουπίσει εύσχημα πολλούς μυξιάρηδες ανθρωπιστές. Επιτέλους απελευθερωμένες απ’ τον κλοιό των καταναγκασμών και της απομόνωσης, οι από τόσο καιρό ανικανοποίητες επιθυμίες μας απόλαυσαν εδώ μια μεγάλη μερίδα ευχαρίστησης.
Είναι μόνο μια αρχή...

(η πρώτη παράγραφος μπροσούρας που κυκλοφόρησαν
ΟΙ ΛΥΣΣΑΣΜΕΝΟΙ ΤΟΥ ΜΟΝΖΕΡΟΝ μετά το τέλος των καταλήψεων.
Περιλαμβάνεται στο βιβλίο του Rene Vienet:
«ΜΑΗΣ 1968, Λυσσασμένοι και Σιτουασιονιστές στο κίνημα των καταλήψεων«,
εκδ. Διεθνής Βιβλιοθήκη, μετ. Μαριας Ζακκα.

Aπό wikipedia:

Ο όρος Μάης του ’68 (γνωστός και ως Γαλλικός Μάης) περιγράφει την πολιτική και κοινωνική αναταραχή που ξέσπασε στη Γαλλία κατά τη διάρκεια των μηνών Μαΐου-Ιουνίου του 1968. Τα γεγονότα ξεκίνησαν από κινητοποιήσεις των Γάλλων μαθητών και φοιτητών, επεκτάθηκαν με γενική απεργία των Γάλλων εργατών και τελικά οδήγησαν σε πολιτική και κοινωνική κρίση, που άρχισε να παίρνει διαστάσεις επανάστασης και οδήγησε στη διάλυση της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και την προκήρυξη εκλογών από τον τότε πρόεδρο Σαρλ Ντε Γκωλ.

Μερικοί φιλόσοφοι και ιστορικοί έχουν υποστηρίξει ότι η εξέγερση ήταν το σημαντικότερο επαναστατικό γεγονός του 20ού αιώνα, επειδή δεν πραγματοποιήθηκε από μεμονωμένο πλήθος, όπως οι εργαζόμενοι ή οι φυλετικές μειονότητες, αλλά ήταν μια παλλαϊκή εξέγερση, άνευ φυλετικών, πολιτιστικών, ηλικιακών και κοινωνικών διακρίσεων.

οι εργάτες της Renault καλουν σε πορεία

Άρχισε ως σειρά απεργιών και καταλήψεων, που ξέσπασαν σε διάφορα πανεπιστήμια και γυμνάσια στο Παρίσι, μετά από τη διαμάχη με τους διοικητές των πανεπιστημίων και την αστυνομία. Οι προσπάθειες της κυβέρνησης του Σαρλ Ντε Γκωλ να λύσει τις απεργίες με τη δράση της αστυνομίας κατάφεραν μόνο να οξύνουν την κατάσταση περαιτέρω, οδηγώντας σε οδομαχίες με την αστυνομία στο Quartier Latin. Ακολούθησε γενική απεργία από τους σπουδαστές και απεργίες σε όλη τη Γαλλία από δέκα εκατομμύρια Γάλλους εργαζομένους, κατά προσέγγιση δύο τρίτα του γαλλικού εργατικού δυναμικού. Κατά συνέπεια, ο Σαρλ Ντε Γκωλ διέλυσε την Εθνοσυνέλευση και προκήρυξε νέες κοινοβουλευτικές εκλογές για τις 23 Ιουνίου 1968.

Η κυβέρνηση βρέθηκε υπό κατάρρευση, αλλά ο επαναστατικός αναβρασμός έπαψε να υπάρχει σχεδόν τόσο γρήγορα όσο προέκυψε. Οι εργαζόμενοι επέστρεψαν στις εργασίες τους, ωθημένοι από την Confédération Générale du Travail και το Γαλλικό Κομμουνιστικό Κόμμα, που είχε καταδικάσει την εξέγερση και δεν συμμετείχε. Όταν τελικά πραγματοποιήθηκαν εκλογές τον Ιούνιο, το κόμμα του Ντε Γκωλ προέκυψε ακόμα ισχυρότερο από πριν.

Τα γεγονότα μπορεί να κατέληξαν σε πολιτική αποτυχία, αλλά είχαν τεράστιες κοινωνικές συνέπειες: μπορεί να μη διήρκεσαν ένα μήνα, αλλά ο όρος Μάης του ’68 έγινε συνώνυμο με την αλλαγή των κοινωνικών αξιών. Στη Γαλλία, θεωρείται ως σημείο-σταθμός για τη μετάβαση από το συντηρητισμό (θρησκεία, πατριωτισμός, σεβασμός στην εξουσία) στις φιλελεύθερες ιδέες (ισότητα, ανθρώπινα δικαιώματα, σεξουαλική απελευθέρωση). Στην Ευρώπη, αποτέλεσαν έμπνευση για παρόμοιους κοινωνικούς αγώνες αλλά και αφορμή για ρήξη ορισμένων κομματιών του σοσιαλιστικού κινήματος με τα παραδοσιακά κομμουνιστικά κόμματα.

12 Μαΐου 1968: Γενική απεργία «Τεράστια διαδήλωση στο Παρίσι και γενική απεργία. Περί τους 20.000 διαδηλωτές συγκεντρώνονται στο Πεδίον του Άρεως και ξεκινούν από εκεί για να καταλάβουν τη Σορβόννη».

μία μικρή μερίδα της γαλλικής κοινωνίας παραμένει εχθρική στο πνεύμα του ’68. Κατά τη διάρκεια των προεδρικών εκλογών το 2007, ο νυν πρόεδρος της Γαλλίας, Νικολά Σαρκοζί ξεκίνησε μία εκστρατεία κατά της ηθικής κατάπτωσης του Μάη του ’68 κατηγορώντας τον για τα πάντα, από την εγκληματικότητα μέχρι την αποτυχία του εκπαιδευτικού συστήματος

Daniel Cohn Bendit-Ο » κόκκινος Ντάνυ» πρωτοστατεί στον Μάη του ’68

Κάποτε ρωτήθηκε ο Γκοντάρ σε ποια συγκεκριμένη χρονική στιγμή έκανε το διάλειμμα από το αστικό στο επαναστατικό σινεμά και απάντησε: «κατά την διάρκεια των γεγονότων του Μαϊου- Ιουνίου 1968 στην Γαλλία»

==================================================================================

Caroline de Bendern, η“Marianne του 1968” φωτογραφία στις 13 μαίου 1968 στην πλατεία Denfert-Rochereau στο Παρίσι.

«Είμαστε  καθ’ οδόν προς τη Βαστίλη. Ανέβηκα στους ώμους ενός φίλου. Ζητούσαν κάποιον να  κρατάει τη σημαία κι εγω άρπαξα την  ευκαιρία διότι πόνεσαν τα πόδια μου απο το περπάτημα.Δεν ήθελα την κόκκινη σημαία γιατί οι κομμουνιστές σαμπόταραν το κίνημα, ούτε τη μαύρη γιατι δε γνωρίζω τίποτα για τους αναρχικούς . Πήρα τη σημαία του Βιετνάμ γιατί  είναι σύμβολο ενός πολέμου που όλη η νεολαία κατακρίνει.Ξαφνικά νιώθω το ενδιαφέρον όλων επάνω μου και παίρνω πόζα…..

Θέλω να είμαι ωραία  μπροστά στο πλήθος που ακτινοβολεί,  με το βαρύ σύμβολο στο χέρι μου, δεν παίζω πια κανένα ρόλο…..γίνομαι αυτό που παρίστανα…εγώ, η αγγλίδα αριστοκράτισσα αντιλήφθηκα τη βαρύτητα της στιγμής και την ευθύνη μου.»

Η Caroline de Bendern ηταν 23 ετών.*

*μετάφραση Huguette Demorieux

La Marianne de 1968

=================================================================================

οδομαχίες-συνελεύσεις-πορείες.

Το σλάιντ απαιτεί την χρήση JavaScript.

==================================================================

«Πεθαινοντας στα τριαντα» του Romain Goupil

http://www.dailymotion.com/video/xemxln_tvxs-gr-mourir-a-trente-ans_shortfilms

=================================================================================

τα συνθήματα του ’68:

«Πάρε τηλέφωνο τη μοναξιά σου ή βγες ξανά στους δρόμους της φωτιάς»

 Κάτω από το λιθόστρωτο η παραλία

Κάτω από το λιθόστρωτο η παραλία

Απαγορεύεται το απαγορεύεται.

 Η Φαντασία στην Εξουσία

Να ‘στε ρεαλιστές, ζητήστε το αδύνατο.

Διαβάστε λιγότερο, ζήστε περισσότερο.

Η ανία είναι αντεπαναστατική.

Δεν θα αξιώσουμε τίποτα, δεν θα ζητήσουμε τίποτα. Θα πάρουμε, θα καταλάβουμε.

Το αφεντικό έχει ανάγκη εσένα, δεν τον έχεις εσύ ανάγκη.

Εργαζόμενε: Είσαι 25 χρονών αλλά το συνδικάτο σου είναι του προηγούμενου αιώνα.

Αγοράζουν την ευτυχία σου… Κλέψ’ την.

Ήρθα. Είδα. Πίστεψα.

Η ποίηση βρίσκεται στους δρόμους.

η αστυνομία σας μιλα μεσα απο τα δελτία των 8:00

Το αλκοόλ σκοτώνει. Πάρτε LSD.

Ούτε Θεός ούτε αφέντης

Κηρύξατε την πόλη σε κατάσταση διαρκούς ευτυχίας

Η αυθάδεια είναι το νέο επαναστατικό όπλο

Θεέ υποψιάζομαι ότι είστε αριστερός διανοούμενος

Μην παίρνετε το ασανσέρ , πάρτε την εξουσία

Προλετάριος είναι αυτός που δεν έχει ισχύ πάνω στην ζωή του και το ξέρει

Η δράση δεν πρέπει να είναι αντίδραση αλλά δημιουργία

Αστοί δεν καταλάβατε τίποτα

==================================================================================

Μεγάλες νύχτες, Μικρά πρωινά

==================================================================================

================================================================================

Σαρκοζάκο, σου’ρχεται….

Je t’aime ! Oh ! dites-le avec des pavés

μανικάκος

http://wp.me/p1pa1c-9RO

Advertisements

15 Σχόλια

  1. mitera

    😉 🙂

    07/05/2011 στο 14:30

  2. anarchovlaxos

    τι ομορφιά..

    07/05/2011 στο 14:32

    • μανικακος

      κελ ντακαντανς!!! 🙂 🙂 🙂

      07/05/2011 στο 14:34

  3. yusaku

    Εγώ πάλι γιατί τα έχω ΚΑΙ μ’ αυτήν την γενιά; Ίσως και παραπάνω από τις άλλες. Γιατί αυτή η γενιά είναι που πούλησε όνειρα της (μας?) και ήταν αυτή που τα κατέρριψε με τις πράξεις της. Η γενιά του 68 είναι ο ΓΑΠ μας και Blaire. Αυτοί με το πρόσχημα του κοινωνικού προσώπου μας γαμάνε σήμερα. Η γενιά του 68 και του Πολυτεχνείου είναι αυτοί που μας κυβερνάνε τώρα. Τουλάχιστον με τους φασίστες ξέρεις τους εχθρούς σου, με τους υποκριτές τι κάνεις;
    Όχι όλοι σαφώς… αλλά πάντα υπάρχουν οι εξαιρέσεις που επιβεβαιώνουν τον κανόνα, γιατί εκ του αποτελέσματος αυτοί που έμειναν πιστοί στις ιδέες του Μάη είναι τραγική εξαίρεση. Αυτοί ούτως ή άλλως δεν χρειαζόταν τον Μάη για να για να είναι πιστοί στα ιδανικά τους…

    07/05/2011 στο 14:38

  4. Ο Μάης του ’68 ήταν μάλλον μια μεγάλη φιέστα, χωρίς αληθινό πρόταγμα. Και μέχρι σήμερα συγκινεί ανθρώπους, που βλέπουν την επανάσταση αισθητικά. Η πραγματικότητα είναι ότι έσκασε σαν φούσκα, χωρίς να προσφέρει μεγάλους τριγμούς στο σύστημα, το οποίο απορρόφησε άνετα πολλά από τα «enfant terribles».

    07/05/2011 στο 14:58

    • μανικακος

      πολιτικα δεν ξερω,αν αλλαξε κατι,αλλα κοινωνικα σιγουρα υπηρξε τεραστια αλλαγη στα «γκολικα» ταμπού…
      πχ το οτι γυρνας στα νετια «αχτένιστη»,στη γενια του ’68 την χρωστας.(οχι μονο της γαλλιας,αλλα ολου του κόσμου).

      07/05/2011 στο 15:12

      • Αχχμμ αδυνατώ να κάνω τη σύνδεση. Μπορώ να ευγνωμονήσω τη επιστήμη και την τεχνολογία, αλλά όχι τη γενιά του ’68, εκτός και αν το πάρω κυριολεκτικά, και ψάξω ποιοι κάνανε τις εφευρέσεις, και αν είναι είναι οι σημερινοί 50ηδες.
        Μεγαλύτερη κοινωνική επίπτωση είχε η εφεύρεση του αντισυλληπτικού χαπιού για παράδειγμα. Και η έρευνα του CERN , για το οποίο ρωτάνε κάθε τρεις και λίγο οι ταλιμπάν αναρχο-πριμιβιτιστές γιατί δίνουμε τόσα λεφτά, έβαλε το λιθαράκι για τη δημιουργία του world wide web.

        07/05/2011 στο 15:23

        • μανικακος

          μαλακίες….
          ο Χόφμαν ήταν ο Θεός και τα κρυσταλάκια του η ανακάληψη…
          παιξε εσύ με τα κουζινικά του Cern 🙂 🙂 🙂 🙂

          07/05/2011 στο 15:28

          • Κλείσε το firefox και πες το με lsd 😛

            07/05/2011 στο 15:40

            • μανικακος

              ειναι λύση αναγκης και το firefox…
              οχι για μενα,για την κακομοίρα την μάνα μου…. 🙂 🙂 🙂

              07/05/2011 στο 15:41

  5. Ακούστε και την εκπομπή που είχε κάνει ο Χατζηστεφάνου για τον Μάη του 68 στα πλαίσια του αφιερώματος για τα 20 χρόνια λειτουργείας του ΣΚΑΊ.

    07/05/2011 στο 15:15

  6. Oblivion

    Δεν χρειάζεται να υπάρχει ξεκάθαρο πρόταγμα του τύπου «θέλουμε αυτό αυτό και αυτό».Το σημαντικό (κυρίως για τους αριστερούς των κομμάτων) ότι ΔΕΝ ξεκίνησε από οικονομικά κριτήρια.Υπήρχαν προβλήματα.Καθηγητής μου που σπούδαζε τότε Γαλλία μας έλεγε στο αμφιθέατρο πως τους Καθηγητές (σήμερα τους λέμε και δάσκαλους, τότε όχι) δεν μπορούσες να τους προσεγγίσεις, ήταν αυθεντίες ,»απόλυτη εξουσία».Οι φοιτητές δεν είχαν καν λόγο στα του ιδρύματός τους,οι κοιτώνες αγοριών-κοριτσιών ήταν χωριστά μέχρι τις μέρες τις εξέγερσης, όπου τα αγόρια μπούκαραν στους κοιτώνες των κοριτσιών, μας έλεγε.Σαφώς και υπήρχαν θέματα.Και τα περισσότερα που απολαμβάνουμε εμείς σήμερα ως φοιτητές στα πανεπιστήμια,είναι κεκτημένα εκείνης της εξέγερσης.

    07/05/2011 στο 23:46

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s