δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Ένα παραμύθι αλληλεγγύης

Μαθητές δημοτικού σχολείου από τα Χανιά,

έστειλαν την παρακάτω ιστορία στους 300 μεταναστες απεργούς πείνας.

Αναδημοσίευση απο  το μπλογκ των απεργών πείνας

Ένα ποντικάκι κάποτε, παρατηρούσε από την τρυπούλα του τον αγρότη και τη

γυναίκα του που ξεδίπλωναν ένα πακέτο.

Τι λιχουδιά άραγε έκρυβε εκείνο το πακέτο; Αναρωτήθηκε.

Όταν οι δύο αγρότες άνοιξαν το πακέτο, δεν φαντάζεστε πόσο μεγάλο ήταν το σοκ που έπαθε όταν διαπίστωσε πως επρόκειτο για μια ποντικοπαγίδα!

Τρέχει γρήγορα λοιπόν στον αχυρώνα για να ανακοινώσει το φοβερό νέο!:

-Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι! Μια ποντικοπαγίδα μέσα στο σπίτι!

Η κότα κακάρισε, έξυσε την πλάτη της και σηκώνοντας το λαιμό της είπε:

«Κύρ Ποντικέ μου, καταλαβαίνω πως αυτό αποτελεί πρόβλημα για σας. Αλλά δεν βλέπω να έχει καμιά επίπτωση σε μένα! Δε με ενοχλεί καθόλου εμένα η  ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»

Το ποντικάκι γύρισε τότε στο γουρούνι και του φώναξε:

«Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι! Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»

Το γουρούνι έδειξε συμπόνια αλλά απάντησε:

«Λυπάμαι πολύ κυρ ποντικέ μου αλλά δεν μπορώ να κάνω τίποτα άλλο από το να προσευχηθώ. Να είστε σίγουρος δε, ότι θα το κάνω. Θα προσευχηθώ.»

Τότε το ποντίκι στράφηκε προς την αγελάδα και της φώναξε κρούοντας τον κώδωνα του κινδύνου:

«Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!Έχει μια ποντικοπαγίδα στο σπίτι!»

Και η αγελάδα απάντησε:

«Κοιτάξτε, κύριε ποντικέ μου, πολύ λυπάμαι για τον κίνδυνο που

διατρέχετε, αλλά εμένα η ποντικοπαγίδα το μόνο που μπορεί να μου  κάνει, είναι μια διπλωματίτσα στην κοιλιά μου!

Έτσι, ο καλός μας ποντικούλης, έφυγε με κατεβασμένο το κεφάλι, περίλυπος και απογοητευμένος γιατί θα έπρεπε μόνος του να αντιμετωπίσει τον κίνδυνο της ποντικοπαγίδας!

Την επόμενη νύχτα,έ νας παράξενος θόρυβος, κάτι σαν το θόρυβο που κάνει η ποντικοπαγίδα όταν κλείνει, ξύπνησε τη γυναίκα του αγρότη που έτρεξε να δει τι συνέβη αλλά μέσα στη νύχτα, δεν πρόσεξε πως την παγίδα πιάστικε από την ουρά ένα φίδι ….

Φοβισμένο το φίδι δάγκωσε τη γυναίκα.

Ο άντρας της έτρεξε γρήγορα και την πήγε στο νοσοκομείο.

Αλλίμονο όμως, την έφερε  στο σπίτι με ένα πολύ υψηλό πυρετό.

Ο γιατρός τον συμβούλεψε να της κάνει ζεστές σουπίτσες κι έτσι ο

αγρότης έσφαξε την κότα για να κάνει μια καλή κοτόσουπα αφού όλοι ξέρουμε πως στον πυρετό δίνουμε κοτόσουπες!

Αλλά η  αρρώστεια της γυναίκας πήγαινε από το κακό στο χειρότερο και όλοι οι γείτονες ερχόταν στη φάρμα να βοηθήσουν.

Ο καθένας με τη σειρά του καθόταν στο προσκεφάλι της γυναίκας 24 ώρες το 24ωρο.

Για να τους ταισει όλους αυτούς ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει το γουρούνι !

Τελικά όμως η γυναίκα δε τη γλύτωσε! Πέθανε!

Στη κηδεία της ήρθε πάρα πολύς κόσμος γιατί ήταν πολύ καλή γυναίκα και την αγαπούσαν όλοι.

Για να φιλοξενήσει όλον αυτόν τον κόσμο ο αγρότης αναγκάστηκε να σφάξει την  αγελαδα του……

Ο κυρ Ποντικός μας, έβλεπε όλο αυτό το πήγαιν’έλα από την τρυπούλα του με πάρα πολύ μεγάλη θλίψη…….

Γιαυτό και σεις, την επόμενη φορά που κάποιος σας πει ότι έχει ένα μικρό πρόβλημα-μεγάλο γι αυτόν- και που ίσως εσας δε σας πολυαφορά, θυμηθείτε πως  όταν καποιος από το περιβάλλον μας κινδυνεύει, βρισκόμαστε και μεις σε κίνδυνο!

Είμαστε όλοι συνεπιβάτες σ’αυτό το πλοίο που το λένε ζωή! Ας έχουμε ανοιχτά τα μάτια και τ’αυτιά μας και ας κάνουμε μια προσπάθεια να συμπαραστεκόμαστε ο ένας στον άλλο.

μεταφέρει ο Μανικάκος.

 

Advertisements

22 Σχόλια

  1. denyal

    και μια ιστορία αλληλεγγύης:

    Ο Στάθης είναι από το Αφγανιστάν. Βασανισμένη ψυχή. Εγώ τονε λέω Στάθη. Σάφι είναι το όνομά του μα δεν το κατάλαβα καλά σαν μου πρωτόδωσε γνωριμία και του κόλλησα το Στάθη.

    Πάει ένας χρόνος από τότε. Ένα πρωί ήτανε, ό,τι που είχε φέξει, χειμώνας, Φλεβάρης αν θυμάμαι καλά, και κατέβηκα στο χτήμα να ταΐσω τα ζώα. Ο ποταμός ήτανε φουσκωμένος καλά, υγρασία να σε περονιάζει. Άξαφνα, μες στο ντάμι που είχα τις προβατίνες βλέπω ένανε μαυριδερό και είχε τραφιάσει σε μια γωνιά, έτρεμε σύγκορμος, τα ζώα ήτανε αναστατωμένα, είχα και μια γκαστρωμένη, παραλίγο να μου τη χαλάσει ο κερατάς.

    Βρε, ποιος είσαι συ, τονε ρωτώ. Κουβέντα. Ρε από πού μπήκες μες στο χτήμα; Τσιμουδιά. Μονάχα με κοιτούσε και έτρεμε. Τα μάτια του φέγγανε. Πήγα κοντά του και τονε σήκωσα. Ήτανε βρεμένος μέχρι το κόκαλο, γι’ αυτό έτρεμε ο κακομοίρης. Άρχισε να λέει κάτι λόγια δικά του, δεν καταλάβαινα γρυ. Με τα πολλά τον έβγαλα όξω, να ησυχάσουνε οι προβατίνες και τον έχωσα στα γρήγορα μες στο καλύβι να μην ψοφήσει από το κρύο. Του ’δωσα κάτι δικά μου παλιόρουχα, του ’ναψα και τη σόμπα να συνεφέρει. Του ’ψησα τρία αυγά μελάτα και τα ρούφηξε μαζί με μισό καρβέλι ψωμί, του ’βγαλα και τυράκι και μια σούμα να ζεστοκοπηθούνε τα μέσα του μα δεν το άγγιξε το πιοτό, μόνο νερό ήπιε. Άμα συνέφερε για τα καλά αρχίσαμε να βρίσκουμε μια συνεννόηση. Άρτζι μπούρτζι και λουλάς.

    Εκείνη τη μέρα μου ’πε πως τονε λένε Σάφι και πως είναι Αφγανός. Δεν είχα ξαναδεί ποτέ μου Αφγανό για να ξέρω αν μου λέει αλήθεια. Ήτανε όμως να τονε λυπάσαι ο άνθρωπος.

    Τέλος πάντων για να μην τα πολυλογώ το Στάθη τονε κράτησα στο χτήμα από τότε. Εδώ ένα σκυλί σε παίρνει ξαφνικά από πίσω ή έρχεται στην πόρτα σου και σκέφτεσαι πως σε διάλεξε, πως ήτανε το τυχερό σου και είναι αμαρτία να το παρατήσεις. Τον άνθρωπο θα αφήκεις; Άσε που μόλις τον είδα θυμήθηκα αμέσως τον συχωρεμένο τον πατέρα μου. Έτσι έφτασε κι εκείνος στην Τουρκία τότε, με την πείνα, βρεμένος ίσαμε το μεδούλι και γιατάκωσε μέσα σ’ ένα παλιόσπιτο μαζί με δυο γελάδες μέχρι που τονε βρήκε η γριά η τουρκάλα και τονε φίλεψε κι αυτόν αυγά, ψωμί και τυρί. Δεν το ξεχνώ ποτέ αυτό, τόσες φορές μου το ’λεγε ο πατέρας μου, κυρίως πια στα τελευταία του που έλεγε συνέχεια τα ίδια και τα ίδια.

    Τον Στάθη λοιπόν τονε κράτησα στο χτήμα. Να με βοηθάει και στις δουλειές. Σκαψίματα, φυτέματα, ζώα. Ήξερε κιόλας απ’ αυτά, δεν ήτανε αρμπάνης, μάλλον και στα μέρη του με τα ίδια πράματα ανακατευότανε. Ίδιοι είναι οι άνθρωποι τελικά σε όλο τον κόσμο. Δεν έχω πάει πουθενά για να ξέρω, αλλά έτσι κατάλαβα με τον Στάθη. Πολύ καλό παιδί και πρόθυμος βγήκε, πολύ πρόθυμος. Γρήγορα γρήγορα άρχισε να μαθαίνει και τα ελληνικά και να συνεννοούμαστε πιο καλά.

    Μια μέρα μετά από κάμποσο καιρό, εκεί που αρμέγαμε την αγελάδα, μου ’πε πως στην πατρίδα του τονε κυνηγάνε κάποιοι από το καθεστώς για να τονε σκοτώσουνε και πως η μανούλα του τον πρότρεψε να φύγει για να μη δει το παιδί της πεθαμένο μια μέρα και πως του λείπει η μάνα του και θέλει να τη δει.

    Τι λες ρε Στάθη. Τινάχτηκα απάνω, με πιάσανε τα διαόλιά μου, ανέβηκε το αίμα μου στο κεφάλι. Ποιος θέλει ρε Στάθη να σε σκοτώσει και γιατί; Ας έρθει εδώ και θα ’χει να κάμει μαζί μου ρε, θα τονε ζέψω στο μάγκανο να ανασέρνει νερό όλη μέρα μέχρι να ξεκάμει και να κάτσει κάτω ο πούστης. Τώρα πια είσαι υπό την προστασία μου, του πα, δε θα φοβάσαι τίποτα κατάλαβες; Από την ώρα που πέρασες τα σύνορα του χτήματος, ανήκεις εδώ πια, εγώ είμαι εδώ, κατάλαβες; Κατάλαβε. Πώς δεν κατάλαβε. Μου φιλούσε τα χέρια το παιδί, ήτανε και θεοβρώμικα, μες στην κοπριά. Έκλαιγε και γελούσε μαζί. Σιγά σιγά ηρέμησε.

    Πέρασε ο καιρός. Ένας χρόνος ακριβώς. Ο Στάθης τώρα είναι σαν γιος μου, αγαπά πιο καλά από μένα το χτήμα και τα ζώα. Μα είναι παράνομος λέει στην Ελλάδα, δε μπορώ να του βγάλω χαρτιά και είμαι παράνομος κι εγώ που τονε κρύβω, έτσι μου ’πανε οι δικηγόροι. Μα εγώ δεν κρύβω κανένανε εγκληματία. Έναν άνθρωπο που ήρθε στην πόρτα μου έχω, τι να ’κανα, να τον άφηνα στο έλεος του Θεού; Και τώρα βάζω την τηλεόραση και ακούω κάθε μέρα για τους άλλους, που κάνουνε λέει απεργία πείνας και ζητάνε τα δικαιώματά τους, να ζήσουνε σαν άνθρωποι κι αυτοί.

    Και δε μπορώ να καταλάβω. Ήρθανε στο χτήμα μας, μας χτυπήσανε την πόρτα μας κι εμείς θέλουμε να τους διώξουμε; Να τους αφήσουμε να πεθάνουνε; Πότε ήτανε ρε έτσι οι Έλληνες; Πότε διώξανε ρε φτωχό και κατατρεγμένο άνθρωπο από την πόρτα τους; Ποιος σας τα ’μαθε ρε όλα τούτα και τα κάνετε στους άμοιρους ανθρώπους; Κι όλο περνάνε οι μέρες κι όλο εξασθενούνε που δεν τρώνε τίποτα.

    Έτσι μου ’ρχεται να πάρω ρε ένα τσαποστέλιαρο και να κατέβω στην Αθήνα, να ’ρθω μέσα στα Υπουργεία και να σας κάνω μελανούς όλους. Να σας φέρω ρε πούστηδες, να σας ζέψω από τη γραβάτα στο μάγκανο, να ποτίζετε όλη μέρα το περιβόλι, και τη νύχτα να σας δένω από το ποδάρι σε μια μαντερινιά. Υπουργοί να σου πετύχουνε. Αποβράσματα. Χαλάσανε την Ελλάδα, τη ρεζιλέψανε. Δεν έχετε ψυχή ρε, δεν έχετε τσίπα απάνω σας, αϊ σιχτίρ.

    του συγγραφέα Γιάννη Μακριδάκη

    17/02/2011 στο 13:09

    • ChristosK

      Ο Μακριδακης ειναι αυτος ο νεαρος ο συγγραφεας απο τη Χιο αν δεν κανω λαθος; εχω ενα βιβλιο του κανα χρονο κλειστι στη βιβλιοθηκη, καιρος να το ανοιξω, μου φαινεται. Ο,τι πιο ομορφο εχω διαβασει τον τελευταιο καιρο η ιστοριουλα του.

      17/02/2011 στο 14:06

      • koula

        θα το διαβασεις… και θα πεις και μια περιληψη… νταξ?? 🙂

        17/02/2011 στο 14:11

        • ChristosK

          χλωμο 🙂 🙂

          17/02/2011 στο 14:17

          • koula

            😦
            γιατι ρε συ…? λογω ελλειψης χρονου??
            ανεβαζουμε ενα αποσπασμα…
            τεσπα… δε σε πιεζω…

            17/02/2011 στο 14:19

            • μανικακος

              τι δεν τον πιεζεις????

              θα το κανει και θα τραγουδησει και manu chao 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

              17/02/2011 στο 14:21

            • ChristosK

              xaxaxa λοιπον κατσε να το μαζεψω τωρα 🙂
              το δυσκολο δεν ειναι να γραψω περιληψη ή ακομα καλυτερα να διαλεξω ένα αποσπασμα, το δυσκολο ειναι να βρω χρονο να διαβασω το βιβλιο…
              νταξ’ το ‘πα, δεν ειναι οτι δεν το ‘πα… αλλά πότε όμως; δεν ειπα 🙂 🙂

              μανικ, εχεις ακουσει τη φημη για το μανου;

              17/02/2011 στο 14:41

              • koula

                πφ

                τριπλοθεσιτης και συ, ε? …

                17/02/2011 στο 14:44

            • μανικακος

              οχι,δεν την εχω ακουσει
              και προσεξε τι θα πεις…..

              17/02/2011 στο 14:45

            • ChristosK

              και τρι- και τετρα- και πεντο- και πασης ελλαδος να ουμ’ !!! 😉

              μανικ, δε λεω τιποτα για το μανού, αγαπαμε μανού κι αν ποτε μαθουμε ισπανικα και γαλλικα για την παρτη του θα τα μαθουμε 🙂

              (αν και μετα απο αυτα που ακουσα δεν ξερω…)

              17/02/2011 στο 14:55

            • μανικακος

              θα με σκασει αυτο το αβαταρ!!!!

              17/02/2011 στο 14:56

            • koula

              o christosK ειναι τρολης… ακομα και ο αρχιτρολομανικος ξεγελιεται «πια»…

              οχοχοχοο 😛

              17/02/2011 στο 15:00

    • anarchovlaxos

      πολυ ωραιο..νομιζω εχει και μπλογκ.

      17/02/2011 στο 15:03

  2. koula

    ωραιο κειμενο μανικακε…
    και ωραιο «σχολιο» denyal…
    να’στε καλά!

    17/02/2011 στο 13:34

  3. shadow

    ετσι ειναι τα μυαλα των ανθρωπων πριν αρχισουν να μολυνονται.αν και δεν εχει «happy end» σε κανει να ελπιζεις το γεγονος οτι το εγραψαν παιδια.

    17/02/2011 στο 13:52

  4. Γιαννκα

    αφηνω ολες τις ελπιδες σ αυτα τα παιδια…για μια καλυτερη ζωη..

    http://jaba.gr/diagonismoi/proskliseis/1808-proskliseis.html

    πολυ τρυφερο μανικακο… και το σχολιο ομως του denyal!!!

    17/02/2011 στο 17:17

    • Γιαννκα

      γραψτε λαθος….στο παραπανω link 🙂

      18/02/2011 στο 08:18

  5. vassozacharof

    θα τη πω τη κακια μου παλι.που ρε θα διωξετε αυτους τους ανθρωπους που αφου τους στιψατε τωρα που πεσαν οι δουλειες, τους πετατε σαν λεμονοκουπες;ποιες ηλικιες νομιζετε οτι θα μεινουν στην ελλαδα σε λιγα χρονια απο τους ιθαγενεις;οσα ‘ελληνοπουλα’ φυγουν για καλυτερη τυχη νομιζετε οτι θα ξαναγυρισουν;και ποιοι μενουν να ανανεωσουν το γερασμενο πληθυσμο;αυτες οι ψυχες που εφτασαν,ψαχνοντας για ανθρωπινοτερη ζωη.ειναι οι καινουριοι νεοι της χωρας,ειτε σας αρεσει ειτε οχι ,υπανθρωποι.η γερμανια ανοιγει τις πορτες σε ευρωπαιους εξειδικευμενους μεταναστες (απο τις ασθενεστερες και μαστιζομενες απο την ανεργια χωρες της ευρωζωνης) για να καλυψει τις αναγκες της δικης της παραγωγης,με στοχο να εχει δεχθει ως το 2025 ,3.000.000 επαναλαμβανω’ qualified workers’ αποκλειοντας μουσουλμανους,τουρκους και αραβες.για τη χωρα αυτη, τη καμμενη και στερημενη απο τα νειατα της(ηδη εχουν φυγει 800.000!) μοναδικη λυση ειναι η αποδοχη και ενταξη των μεταναστων στο κοινωνικο της ιστο.αυτοι ειναι το μελλον της.
    οι ιστοριουλες που ανεβηκαν εδω ,αυτο νομιζω εχουν σαν επιστεγασμα.

    17/02/2011 στο 20:10

  6. Αληθινό περιστατικό…
    1995 ίσως και 1996, κάπου σ’ ένα χωριό του Αλιάκμονα ποταμού η ιστορία έχει ως εξής.
    Ενώ ψάρευα κάποιο πρωινό, ήρθε ένας Αλβανός βοσκός με τα πρόβατά του κοντά μου. Αφού συζητήσαμε για κανένα 2ωρο, τα ελληνικά του ήταν σαν του «δικού» μας Γιωργάκη, ένα πράμα! 🙂 Κατάλαβα ότι δούλευε για έναν κτηνοτρόφο της εκεί περιοχής. Είχε ένα χρόνο περίπου στην Ελλάδα. Ότι χρήματα έπαιρνε τα έστελνε στην πατρίδα του, και την οικογένεια του. (παντρεμένος και γύρω στα 30 ήταν) Ο φίλος ήταν πολύ εντάξει παιδί, σκόπευε μάλιστα να φέρει και την οικογένεια του κάποια στιγμή στην Ελλάδα.
    Επέστρεψα στο ίδιο σημείο μετά από ένα τρίμηνο ίσως και τετράμηνο. Και μαθαίνω ότι ο Αλβανός σκότωσε το Αφεντικό του! Ο καθένας έλεγε και μια διαφορετική ιστορία, άκρη δεν έβγαλα. 😦
    Επέστρεψα, πάλι εκεί στα μέσα του Φθινοπώρου. Μαθαίνω ότι το Αφεντικό «κάρφωσε» τον φίλο Αλβανό στην αστυνομία! Το έκανε για να μην του δώσει τα μεροκάματα που του όφειλε, μιας και το παιδί ήταν «παράνομο» μάλιστα!
    Έμαθα επίσης ότι κατά την σύλληψή του, είπε στο Αφεντικό του: –θα επιστρέψω! Κατά πάσα πιθανότητα επέστρεψε, αυτό κατάλαβα εγώ…
    Τέτοια περιστατικά υπήρξανε πάμπολλα, ιδιαίτερα στην επαρχία 😦

    18/02/2011 στο 11:09

    • vassozacharof

      αναμενομενα,αν σκεφτει κανενας οτι οι ανθρωποι αυτοι μεγαλωσαν σαν αγριμια ,σε κοινωνιες που εστω οι αναστολες που καλλιεργουνται μεσω της θρησκειας ηταν ανυπαρκτες.τους μεταχειριζονταν σαν ζωα,κι αυτο ηταν αποδεκτο και απο τους ιδιους,χωρις καμμια δυνατοτητα αντιδρασης απεναντι στο καθεστως.ακομα κι αυτοι ομως ,μπορουν να μπουν σε διαδικασια εξανθρωπισμου τους,μεσα απο την επαφη με ανθρωπους που θα τους αντιμετωπισουν ανθρωπινα.δεν γεννηθηκαν φονιαδες,ανατραφηκαν ομως σε μια κοινωνια οπου η ανθρωπινη ζωη δεν εχει καμμια αξια.μαλλον τα περιουσιακα τους στοιχεια εκτιμουσαν περισσοτερο.γνωστη η αρβανιτια για τη σταση αυτη που ειναι παραδοση.οι εγχωριοι ‘ληστες’ δεν αφηνουν και πολλα περιθωρια σ’ενα τετοιο σκηνικο.τους εξωθουν στην αυτοδικια.εχουν αλλαξει βεβαια τα πραγματα,αλλα ειναι η πιθανοτητα υπαρκτη,παρομοιας αντιδρασης, σε αναλογες συμπεριφορες απο τα μπαμπεσικα αφεντικα.και δεν ξεχωριζεις,φταιει το θυμα η ο φονιας.

      18/02/2011 στο 12:07

    • Capybara

      Μου θυμίζει πολύ αυτήν την ιστορία:

      18/02/2011 στο 17:00

  7. loophole

    έχει ζωντανή σύνδεση με Υπατία τώρα, συνέντευξη τύπου γιατρών και απεργών.

    http://www.stokokkino.gr/stream

    18/02/2011 στο 12:11

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s