δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Το ψάρι – Ένα παραμύθι για μεγάλα παιδιά

Αναδημοσίευση από το Rosso Nero

Κάποτε σε μια χώρα μακρινή, τόσο μακρινή που ούτε η φαντασία δεν χωρά, έπεσε φτώχεια φοβερή. Αυτή η χώρα, η Χώρα του Τώρα λέγεται, κάποτε πλούσια ήτανε, μα τώρα ήταν φτωχή. Κι έτνσι οι κάτοικοί της άρχισα να ζαλίζονται από την έλλειψη τροφής, είτε σωματικής, είτε πνευματικής. Λίγους μήνες αργότερα μπορούσες να δεις στους δρόμους ανθρώπους να σέρνονται, γερασμένοι και ανήμποροι. Μα κάποτε έβλεπες και μερικούς παχουλούς να προσπερνούν τους πεινασμένους, κορδώνοντας τις μεγάλες τους κοιλιές με σθένος και καμάρι.

Λίγα χρόνια αργότερα, οι αδύναμοι είχαν καταλήξει τόσο ανήμποροι, που δεν μπορούσαν ποτέ να φτάσουν στον προορισμό τους. Έφτασαν στο σημείο να σέρνονται πίσω από τους κυρίους με τις παχουλές κοιλιές ζητώντας ένα κομάτι ψωμί. Άλλοτε οι κύριοι παχουλοί τους έδιναν κάτι, ό,τι περίσσευε και ποτέ περισσότερο από το κανονικό, για να μην πάρουν αέρα τα μυαλά τους. Οι Άλλοι αδύναμοι, περήφανοι, έσβηναν σιωπηλά τα όνειρά τους.

Μια μέρα, εκεί κατά το σούρουπο, στη γωνία που ήταν το μπακάλικο του κου Λαόφοβου, δύο κύριοι με παχουλές κοιλιές ξεκίνησαν καυγά. Οι φωνές τους δυνάμωναν ολοένα και μαζεύτηκε κόσμος γύρω τους.

– Τεμπέλη, φαρσοκωμωδέ, σάτιρε της πλάκας, που τολμάς να μου αντιμιλάς ! Φέρε μου αμέσως πίσω το ψάρι μου το είδα πρώτος, είπε εξαγριωμένα ο ένας.
– Καλέ μου φίλε, απάντησε ο δεύτερος, αυτό το ψάρι το είχα παραγγείλει από χθες στον κο Λαόφοβο, άρα είναι δικό μου!

Με τα πολλά κι αφού ο καυγάς τους δεν σταμάτησε ποτέ, οι δύο παχουλοί αποφάσισαν να βάλουν τους αδύναμους να ψηφίσουν σε ποιον ανήκει το ψάρι. Είχε μαζευτεί ολάκερη η χώρα, αφού οι αγριοφωνάρες τους δεν άφηναν κανέναν να ησυχάσει. Μερικοί ούτε που μπήκαν στον κόπο να πάνε προς το μπακάλικο του κου Λαόφοβου, γιατί δεν τους ενδιέφερε ποιος από τους δύο θα κρατήσει το ψάρι. Έτσι η ψηφοφορία ξεκίνησε. Ο κόσμος ήταν ενθουσιασμένος γιατί περίμενε κι αυτός μερίδιο από το ψάρι…Έστω και την ουρά του! Ήρθε το βράδυ και απόφαση δεν είχε βγει ακόμα.

-Πιστεύω ακράδαντα ότι το ψάρι πρέπει να πάει στον κύριο που το είδε πρώτος, έλεγε ο ένας.
-Κάνεις απόλυτο λάθος, απαντούσε ο άλλος, το ψάρι πρέπει να πάει σε αυτόν που το είχε παραγγείλει.
-Είστε όρνια, αριστοφανικά και βάλε, πεταγόταν ένας τρίτος, το ψάρι πρέπει να μοιραστεί σε ίσα κομάτια και να το φάμε εμείς που πεινάμε!
-Άνθρωποι κουτοί, αυτό το ψάρι είναι το σύμβολο της χώρας μας, άξιο και πολύτιμο, δεν πρέπει να φαγωθεί από κανέναν!

Έφτασε το επόμενο πρωινό και λύση δεν είχε βρεθεί. Οι φωνές ολοένα και αγρίευαν και η απόφαση γινόταν ακόμα πιο δύσκολη. Έτσι το ψάρι βρώμισε…
Και θέλετε να ξέρετε τι έγινε με τους δύο κυρίους; Πήγαν σπίτια τους και άνοιξαν τα ψυγεία τους, που εκεί υπήρχαν όλα τα υπόλοιπα ψάρια της θάλασσας!

«Ανόμημα»

paraμυθιάζει ο μανικάκος

νυστικό link http://wp.me/pPn6Y-4X4

Advertisements

24 Σχόλια

  1. Με αφορμή αυτό το ωραίο άρθρο να συγχαρώ και το παρακάτω:
    Μας χτύπησαν την πόρτα: 1,000,861 φορές

    29/12/2010 στο 12:56

    • μανικακος

      1,101,101 και μια….. 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

      29/12/2010 στο 13:01

  2. Όπως λέει και το πρώτο σχολιο στο άρθρο του Rosso Nero

    Οι κυριοι με τις παχουλες κοιλιες που εχουν ολα τα «ψαρια» της θαλασσας και δεν τους φτανουν πρεπει να παρουν ενα μηνυμα…
    Οι ανθρωποι του μοχθου, εκεινοι οι κουρασμενοι και αδυναμοι του παραμυθιου που σερνονται ηρθε η ωρα να ορθοποδησουν.
    Να κλωτσησουν τους χοντρομπαλαδες της αστικης εξουσιας και να παρουν τη μοιρα τους στα χερια τους…
    Και να γραψουν επιτελους το δικο τους παραμυθι…με οποιο τελος γουσταρουνε..
    ΤΑΞΙΚΟΣ ΑΓΩΝΑΣ ΜΕΧΡΙ ΝΑ ΖΗΣΟΥΜΕ ΤΟ ΔΙΚΟ ΜΑΣ ΠΑΡΑΜΥΘΙ!
    ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Η ΩΡΑ!!!ΟΛΟΙ ΣΤΟ ΔΡΟΜΟ!!!

    29/12/2010 στο 12:57

  3. koula

    😀 😀 😀

    παραμυθάκος, ο κοινός! 🙂

    29/12/2010 στο 13:29

  4. mitera

    keep swimming 🙂

    29/12/2010 στο 13:53

  5. oldboy9

    Και στο βιβλίο «Ο γέρος και η θάλασσα» του Έρνεστ Χέμινγουεϊ,…οι καρχαρίες είχαν άλλη άποψη, στο τι σημαίνει δίκαιη μοιρασιά 😦

    29/12/2010 στο 14:40

  6. oldboy9

    Πάντως, όταν οι άλλοι ψαράδες «βγάζουν» ψαράκια, μόνο τότε τα μοιράζω! 😉

    29/12/2010 στο 14:43

    • μανικακος

      εχεις δολωμα για καρχαρια?

      29/12/2010 στο 14:45

      • oldboy9

        Τι θα το κάμεις ρε?

        29/12/2010 στο 14:48

        • μανικακος

          να «βγαλουμε » κανα μεγαλοκαρχαρια…. 🙂 🙂

          29/12/2010 στο 14:50

          • oldboy9

            Έχει από τούτος στο Κρητικό πέλαγος? Να ‘ρθω τότες! 🙂

            29/12/2010 στο 14:55

    • Γιαννκα

      ν αφησω κατι για τον μανικακο και τα ομορφα παραμυθια… 🙂 🙂 παντα θα περιμενουμε να ζησουν αυτοι χειροτερα κι εμεις καλυτερα…..

      30/12/2010 στο 00:39

  7. xtremyst

    φοβερο το παραμύθι…πολύ αληθινό αλλα και με πολύ ωραίους συμβολισμούς 🙂

    art-freak

    (συνυπογράφει ο xtremyst)

    29/12/2010 στο 16:18

  8. DrAluca

    Εκπληκτικη επιλογη once again μανικακο….
    😉
    (μολις θυμηθηκα οτι καποτε σε ελεγα μανιακο….:) )

    Χαμογελατε…

    29/12/2010 στο 20:53

    • μανικακος

      εσυ,η νυχτεριδα κι η inflammatory…

      29/12/2010 στο 20:56

      • DrAluca

        Εγω σε ειπα ΜΟΝΟ ΜΙΑ!
        ΝΤΑΞ?

        (εισαι εκδικητικος μεχρις εσχατων ε? καλα…..)
        Ελα ρεεεεεεεεεε
        εγω φταιω που με επιασε νοσταλγια….
        🙂 🙂

        Χαμογελατε…

        29/12/2010 στο 21:00

        • μανικακος

          μα γιατι τον παιρνεις στραβα ? 🙂 🙂 🙂 🙂 🙂

          απλα λεω οτι με φωναζατε ετσι….

          29/12/2010 στο 21:03

          • μανικακος

            …βασικα η βρωμοκουλα με ελεγε ετσι απο εποχες τουβουχουες…….

            🙂 🙂 🙂 🙂

            29/12/2010 στο 21:05

          • DrAluca

            Καλα σου ρε…..δε θα σε πετυχω?
            😈

            Χαμογελατε…

            29/12/2010 στο 21:12

  9. oldboy9

    Ε, δεν paraμυθιάζω αληθινό γεγονός…
    Σεπτέμβρης του 2010, βραδάκι γύρω στις 03:00 ώρα τον zombies δηλαδή! Ψάρευα και άκουγα την μουσικούλα μου (Rock από ballads μέχρι punk, Active Member, και Τζίμη Πανούση με κομμάτια από τις «Μουσικές Ταξιαρχίες»). Μουσική παιδεία που έχω ε! 🙂
    Ξαφνικά ακούω λόγια του Παπαδόπουλου, (ναι τον γνωστό μας χουντικό)! Αφού περνώ ένα στιγμιαίο ΣΟΚ, κοιτώ να δω ποιος?
    Ένας «συνάδελφος» ψαράς, έβαλε τέρμα το κινητό του να παίζει λόγους του ακατανόμαστου, ναι για «σπάσιμο» όπως αποδείχτηκε. Τον απείλησα ότι αν δεν το σταματήσει, θα πάει στον βυθό της θάλασσας το… κινητό του.
    Ευτυχώς υπήρχαν κι άλλοι ψαράδες, και γλύτωσε ο κακομοίρης (τον ζύγισα, ήταν του χεριού μου!) Κοίτα ρε φίλε μου τι μπορείς να πάθεις, τι στο διάολο! Μέλι έχω, και όλοι οι πονεμένοι έλκονται! Και ύστερα σου λένε ότι το ψάρεμα ηρεμεί, αμ δε! 😛

    29/12/2010 στο 21:11

    • μανικακος

      τραμπουκε…. 🙂 🙂 🙂

      μαλλον πως εβγαλε ψαρι αυτος κι αστα αυτα που ξες…. 🙂

      29/12/2010 στο 21:14

      • oldboy9

        Μπα, αφού ξέρεις για ξεκάρφωμα είναι το ψάρεμα!
        Χαμένες ψυχές & ΧΑΜΕΝΕΣ συνειδήσεις ψαρεύω 😉
        Άσε που και τα ψαράκια με προτιμούν, αφού ρε ψαρεύω Άναρχα 😛

        29/12/2010 στο 21:17

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s