δαγκανίδια άνευ λόγου ….

Το πολυτεχνείο τρέμει…

ένα μυθιστόρημα πανεπιστημιακής φαντασίας με αστυνομικές αποχρώσεις…

δια του ανωνύμου ενόςεκδόσεις Παραπέντε -1995

Τον καιρό εκείνο ο Τόπος άλλαζε και μαζί του     άλλαζε και η Πόλη.

Μια νέα εποχή ήταν να γεννοβοληθεί στον  πλανήτη, αλλά κανείς δεν ήξερε, ούτε μπορούσε να προβλέψει πώς θα ’ταν.

Άλλοι έλεγαν πως θα ΄ναι μια καλή εποχή και όλα εκείνα τα αυθεντικά που ως τότε έλειπαν (αν και κανείς δε μπορούσε να τα ονοματίσει ρητά) θα έπαυαν να λείπουν.

Άλλοι πάλι φοβόντουσαν και προφήτευαν μύρια κακά. Στο μεταξύ οι παλιές παραδοσιακές εποχές τα ΄χαν παίξει. Το καλοκαίρι μύριζε πετρέλαιο και μούχλα. O ήλιος κρυφογελούσε περιπαικτικά και είχε αρχίσει να φοράει μαύρα γυαλιά. Κάθε τόσο αμολούσε περίεργες ακτίνες που έκαιγαν και άφηναν στα δέρματα μυστηριώδη και ανεξίτηλα σύμβολα. Ο χειμώνας ήταν απρόβλεπτος και η άνοιξη και το φθινόπωρο δεν αποτελούσαν πια εποχές αλλαγής, αλλά, γεμάτες με αλλεπάλληλα ξεσπάσματα και νάζια, έμοιαζαν περισσότερο με αναμνήσεις από ένα καλύτερο παρελθόν.

Μαζί με τις εποχές τα ΄χαν παίξει κι οι άνθρωποι. Τον καιρό εκείνο στον Τόπο επικρατούσε Σύγχυση. Αόρατα δίχτυα με πυκνή ύφανση και ανθεκτικούς αν και αόρατους ιστούς πολλαπλασιάζονταν στον αέρα του πλανήτη. Με χοντρούς κορμούς και λεπτεπίλεπτα άκρα, κάλυπταν όλο και πιο πολύ τις πόλεις και τα χωριά, προκαλώντας στους ανθρώπους ξαφνικές αλλαγές συμπεριφοράς χωρίς οι ίδιοι να συνειδητοποιούν το γιατί.

Άλλοι άρχισαν να εθίζονται στην σφικτή αγκαλιά των διχτυών και να ονομάζουντην κάθε απρόσμενη αλλαγή Ελευθερία. Στον Άφαντο δημιουργό της νέας Ελευθερίας, που απάλλασσε από παλιές υποχρεώσεις και νέες ενοχές, αφιέρωσαν ειδικές τελετές, ιδιωτικά αυτοκαταναλωνόμενες, κυρίως τα βράδια από τις οκτώ μέχρι τις δώδεκα.

Σε άλλους πάλι, τα δίχτυα προκαλούσαν ζαλάδες και πονοκεφάλους, αλλά και στομαχόπονους καμιά φορά. Τέλος, μερικοί ιερόσυλοι προσπαθούσαν να τα διερευνήσουν και να τα αναλύσουν, χωρίς όμως μεγάλη επιτυχία.

Οι αόρατες παραφυάδες είχαν περιτυλίξει πρόσφατα τον Τόπο της ιστορίας μας. Οι αντιδράσεις των ντόπιων ήταν ακόμη μπερδεμένες και δεν μπορούσε κανείς να τις ταξινομήσει με ευκολία.

Εξάλλου ο Τόπος είχε ανέκαθεν τις ιδιομορφίες του, θετικές και αρνητικές, χάρη στις οποίες, λίγο-πολύ, τα ‘χε βγάλει πέρα στις εξετάσεις της Ιστορίας. Η σύγχυση δεν τους ήταν άγνωστη ως παράμετρος της ζωής και ήξεραν ότι ένα από τα αντίδοτά της ήταν το Ζόρι. Όταν ζορίζονταν έβλεπαν τα πράγματα πιο απλά και πιο καθαρά.

Τα δίχτυα όμως δεν ζόριζαν. Ή τουλάχιστον δεν ζόριζαν ζόρικα. Τα δίχτυα πίεζαν μόνο με ανεπαίσθητους συμβουλευτικούς υπαινιγμούς, ενώ ταυτόχρονα στηρίζονταν σε υποστηρίγματα ορατά, καθ’ όλα αξιοσέβαστα και καθώς πρέπει. Όπως, μεταξύ άλλων, η ελευθερία να αγαπάς τον εαυτό σου, όσο μικρός και ταπεινός κι αν είναι, αρκεί να συμβιβάζεται με ορισμένες -καθόλου δύσκολες και προπαντός καθόλου ηρωικές- προδιαγραφές.

Κι ακόμη, η ελευθερία να λατρεύεις τον μικρό σου εαυτό σε μεγάλα αντίγραφα που, π.χ. τραγουδούσαν άσχημα, που υποκρίνονταν με αφοπλιστική ατεχνία, ή και που διοικούσαν όπως ακριβώς θα διοικούσες και εσύ.

Μερικοί, για να τα βγάλουν πέρα και να βρουν καταφύγιο άρχισαν να ψάχνουν μέσα τους. Εκεί τους είχανε πει, από παλιά, πως υπάρχει ελπίδα, όταν απέξω όλα αλλοιώνονται και χαλάνε. Ήταν μια σοφή συμβουλή το να μάθεις ποιος είσαι. Αλλά για να μάθεις κάτι χρήσιμο από σένα έπρεπε να κοιτάς ευρυγώνια και από κάποια απόσταση. Άμα κολλούσες το κεφάλι στο πετσί σου ή, ακόμα χειρότερα, άμα το έχωνες στις σάρκες σου δεν έβλεπες παρά παραμορφωμένα τέρατα, όμοια με εκείνα που σου δείχνανε κάθε βράδυ στον κάθετο βωμό των κινουμένων ειδώλων.

Στο τέλος βέβαια συμφιλιωνόσουνα με τα δικά σου τέρατα καθώς και με τα τέρατα των άλλων. Ύστερα, αυτά έπαιρναν αέρα και σιγά σιγά βγαίνανε στην επιφάνεια, έκαναν το δικό τους σόου και είχανε και εμπορική επιτυχία. “Και τι τρέχει;” έλεγαν. “Τέρατα είμαστε, είναι φυσιολογικό τα κακά και οι ματσακωνιές να μας αρέσουν. Και άμα λάχει είμαστε και πλειοψηφία στους καλοφαγωμένους και στους καλοφαγάδες”.

Ήταν, τέλος, κι εκείνοι που βλέποντας πως όταν τρυπούσαν το αύριο έβγαινε έξω καταχνιά, προτιμούσαν να τρυπάνε τη μάνα Γη, ψάχνοντας για ελπίδες και για γνώσεις κρυμμένες σε καλύτερα παρελθόντα.

Στον Τόπο υπήρχαν από παλιά ορισμένα Ιδρύματα αναζήτησης και διατήρησης της γνώσης, φτιαγμένα και καθαγιασμένα πολύ προτού δημιουργηθούν τα δίχτυα. Εκεί η Σύγχυση που προκαλούσε το γεννοβόλημα της Νέας Εποχής στον Τόπο προσλάμβανε ιδιόμορφες όψεις, μερικές φορές αλλόκοτες, που και που διασκεδαστικές…

μεταφέρει ο μανικάκος

κοντο,μα πολύ κοντό λινκ http://wp.me/pPn6Y-3Ux

Advertisements

29 Σχόλια

  1. μπράβο ρε μάνικ, το βιβλίο το είχα διαβάσει μια και είμαι απο χρόνια φαν των συγκεκριμένων εκδόσεων. 🙂

    16/11/2010 στο 19:46

    • μανικακος

      μανικάκος φιλτατε… 🙂
      με μπερδευεις με καποια αλλη διαδικτιακη οντοτητα… 🙂 🙂 🙂

      16/11/2010 στο 19:48

      • Γιαννκα

        Εγω δεν το εχω διαβασει….και ευκαιρια να το διαβασω…. ωραια αναρτηση μανικακο 😉 🙂

        16/11/2010 στο 20:01

        • μανικακος

          ντανκε… 🙂 🙂 🙂

          16/11/2010 στο 20:04

    • tolos

      σ’ αυτό ο μανικάκος έχει και τα δίκια του, καθώς από το μάνικ, μπορεί να φτάσουμε στο μανίκ, το οποίο με την σειρά του παραπέμπει στο …μουνίκ

      17/11/2010 στο 10:42

      • μανικακος

        αν φταναμε στο μουνίκ δε θα ειχα κανεεεεενα προβλημα…μπιλιβ μι 🙂 🙂 🙂

        17/11/2010 στο 20:39

  2. Γιαννκα

    Η ιστορια ειναι ενας τρομαχτικος μηχανισμος που υπηρετει τα ιδανικα μας.Το εργο της ειναι αργο,βαρβαρα αργο,αμειλικτα σκληρο,κι ομως αυτο το εργο προχωραει.
    Μονο που μερικες στιγμες ,οταν αυτο το σαρκοβορο τερας πινει το ζωντανο αιμα των καρδιων μας,που τις χρησιμοποιει για τροφη,θελω να φωναξω μ ολη μου την δυναμη……..

    17/11/2010 στο 00:01

  3. mr.spith

    Μανικακος παλι ζωγραφισες,να’σαι καλα!

    17/11/2010 στο 00:06

  4. Γιαννκα

    17/11/2010 στο 00:22

  5. DrAluca

    «Τον καιρό εκείνο στον Τόπο επικρατούσε Σύγχυση.»
    Γεια σας πουλακια….

    Χαμογελατε…

    17/11/2010 στο 01:18

    • Γιαννκα

      Το εχω γραψει τρεις φορες,,,,,αλλα…δεν εχεις καθολου αδικο Dr μου…..
      πως να σου αντισταθουμε σ αυτο το χαμογελο 🙂

      17/11/2010 στο 08:07

      • DrAluca

        Καλημερα Γιαννκα. 🙂
        Ειναι και αυτος ο μανικακος πολυ ατιμος….ολο κατι τετοια δημοσιευει και μας πιανει εκει που ποναμε….

        χεχε

        Χαμογελατε…

        17/11/2010 στο 11:04

        • Γιαννκα

          Καλημερα Dr 🙂

          αργησε ο ατιμος αλλα……..για μενα ειναι μερα διπλης μνημης…τεσπα
          🙂 🙂 θα χαμογελαμε

          17/11/2010 στο 11:22

          • μανικακος

            που πονατε καλε?

            17/11/2010 στο 20:42

            • Γιαννκα

              Ποναει η ψυχη μας καλε….γι αυτα που γινονται,γι αυτα που δεν γινονται,γι αυτα που θελαμε και θελουμε να γινουν….
              και το τελος του σχολιου μου που το εγραψα τρεις φορες παραπανω…

              Μονο που μερικες στιγμες ,οταν αυτο το σαρκοβορο τερας πινει το ζωντανο αιμα των καρδιων μας,που τις χρησιμοποιει για τροφη,θελω να φωναξω μ ολη μου την δυναμη……..

              —————————————– ———————————–

              Dr
              Ο τι ειναι να κανεις κανε το γρηγορα

              17/11/2010 στο 20:56

  6. Γιαννκα

    Δεν εμφανιζει το τελος του σχολιου μου…

    17/11/2010 στο 08:15

  7. vnottas

    Άγαπητοί Σχολιαστές, ευχαριστώ για την αναφορά στο Πολυτεχνείο που Τρέμει.

    17/11/2010 στο 14:05

    • μανικακος

      ??? πλακα κανεις?

      17/11/2010 στο 17:10

      • μανικακος

        μαλλον οχι…
        κυριε Νοττα,να ποσταρουμε και το Μ.Π.Α. να γουσταρουμε????

        17/11/2010 στο 20:41

  8. Γιαννκα

    ασχετο και σχετικο….ενα απο τα αγαπημενα μου…………..καληνυχτα

    17/11/2010 στο 22:55

    • MITSARAS

      Καληνύχτα Γιάνκα.

      17/11/2010 στο 22:56

      • μανικακος

        κι απο μενα κυρια καλη Γιαννκα…

        17/11/2010 στο 23:02

  9. vnottas

    Κανένα πρόβλημα (κάθε άλλο)!

    18/11/2010 στο 08:30

  10. oldboy9

    Πριν 5-6 μερούλες έγραψα ότι ο μανικάκος μας στοχάζεται, μέσα έπεσα!
    Χαίρομαι ιδιαίτερα 😉
    Αναγνώριση της ήττας μου! Θυμάσαι ε?

    18/11/2010 στο 20:37

    • μανικακος

      ε???

      18/11/2010 στο 20:42

      • oldboy9

        Καλά, μονότερμα παίζω 🙂

        18/11/2010 στο 20:50

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s